เสียงกริ่งเลิกเรียนวิชาเอกคาบสุดท้ายของช่วงบ่ายดังก้องไปทั่วอาคารเรียน นักศึกษากลุ่มแล้วกลุ่มเล่าพากันทะลักออกจากห้อง เสียงจอแจพลันแผ่ไปทั่วบริเวณ
ฉีถงเหวยเดินตามฝูงชนออกจากอาคารเรียนอย่างช้า ๆ เขาสวมเสื้อยืดสีขาวล้วนเรียบง่ายกับกางเกงยีนส์ธรรมดา ดูไม่แตกต่างจากนักศึกษาทั่วไปที่อยู่รอบข้างเลย
หน้าประตูมหาวิทยาลัยมีผู้คนสัญจรไปมา รถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้ากับคนเดินเท้าผ่านกันไม่ขาดสาย โตโยต้าปราด้ารุ่นแอลซี120 สีดำทรงบึกบึนจอดนิ่งอยู่ริมถนน
ตัวรถทรงเหลี่ยมแข็งแกร่ง ประกอบกับบรรยากาศหนักแน่น เมื่อจอดอยู่หน้ามหาวิทยาลัยที่เต็มไปด้วยรถราคาย่อมเยาสำหรับเดินทาง ก็ยิ่งสะดุดตาเป็นพิเศษ
ซุนเผิงวางมือบนพวงมาลัย แต่สายตาจับจ้องทางออกอาคารเรียนอยู่ตลอด เมื่อเห็นฉีถงเหวย เขาก็เปิดประตูลงจากรถทันที
“เจ้านายครับ”
ซุนเผิงกวาดตามองการแต่งตัวสบาย ๆ ของฉีถงเหวย ก่อนจะยิ้มพลางเอ่ยอย่างอดทึ่งไม่ได้ “คุณถ่อมตัวเกินไปแล้วครับ เดินอยู่ในมหาวิทยาลัยแบบนี้ ใครจะไปคิดว่าตอนนี้คุณมีอาณาจักรใหญ่โตขนาดไหน”
ฉีถงเหวยมีสีหน้าเรียบเฉย ก้าวเดินอย่างสงบนิ่ง
ซุนเผิงรีบเดินเข้าไปหา แล้วก้มตัวเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารด้านหน้าให้ด้วยตัวเอง