วันเสาร์ ยามเช้าตรู่
ท้องฟ้าแจ่มใส อากาศปลอดโปร่ง แสงแดดฤดูใบไม้ร่วงอบอุ่นอ่อนโยน
เป็นอากาศที่เหมาะแก่การเดินป่าปีนเขาเป็นที่สุด
แปดโมงเช้า ที่ประตูฝั่งตะวันออกของวิทยาลัยหรงเฉิง
คนจากสองห้องพักทั้งแปดคนมาถึงกันครบ แต่งตัวสบาย ๆ กันทุกคน กลิ่นอายความสดใสของวัยหนุ่มสาวแผ่ซ่าน พวกเขานัดกันว่าจะปั่นจักรยานตรงไปยังเชิงเขาไป๋ยวน
ฉีถงเหวยกับเพื่อน ๆ แบกเป้ใบตุงไว้ด้านหลัง ยัดของจนแน่นเอี้ยด
มีครบทั้งน้ำแร่ โค้ก มันฝรั่งทอด ขนมปัง ผลไม้ เสื่อปิกนิก กระดาษทิชชู ทิชชูเปียก สเปรย์กันแดด และพัดลมพกพา
ปั่นจักรยานขึ้นเนินมาตลอดทาง ทั้งลมฤดูใบไม้ร่วงและแสงแดดแผดเผา พอมาถึงเชิงเขา ทุกคนก็เหงื่อท่วมศีรษะ หอบหายใจกันแทบไม่ทัน
หันไปมองกลุ่มสาว ๆ สาขาภาษาจีนห้อง 406 ที่เดินเอื่อย ๆ อยู่อีกฝั่ง แต่ละคนแต่งหน้าอย่างประณีต แต่งตัวสดใส มือเปล่าทั้งสองข้าง ตัวเบาสบาย
คนโง่ยังดูออก
ของหนัก ของจุกจิก งานเหน็ดเหนื่อยทั้งหลาย ล้วนตกเป็นภาระให้พวกผู้ชายแบกกันหมด
“อู่ตี้ไอ้หมอนี่ เพื่อรักษาภาพลักษณ์อันแสนดีต่อหน้าเทพธิดา ถึงกับไม่สนใจชีวิตพวกพ้องเลยจริง ๆ”
ซุนเหล่ยกับหลินต้งสบตากัน แววตาเต็มไปด้วยความคับแค้นและจนใจ ในใจแอบสาปแช่งอู่ตี้ไปถึงครอบครัวอยู่เงียบ ๆ
ฉีถงเหวยยืนอยู่ข้าง ๆ แววตาฉายรอยยิ้มที่เข้าใจดี
วัยหนุ่มสาวก็คงมีหน้าตาแบบนี้แหละ ทั้งไร้เดียงสาและจริงใจ
เมื่อทุกคนมาพร้อมหน้าแล้ว ทั้งกลุ่มก็พากันเดินเข้าเขาอย่างครึกครื้น