อิ่มหนำสำราญกันแล้ว ทั้งกลุ่มก็เดินทอดน่องฝ่าราตรีกลับไปยังเขตหอพัก
ตามปกติ ทางเล็กที่ใช้กลับมหาวิทยาลัยสายนี้มีโคมไฟอยู่ห่าง ๆ เงาต้นไม้ซ้อนทับกันดูวังเวงและเงียบเหงา แต่คืนนี้ ในสายตาของอู่ตี้ ทุกแห่งกลับงดงามและเต็มไปด้วยบรรยากาศโรแมนติก
มีสาวงามเดินเคียงข้าง ต่อให้ต้องเดินไกลก็ไม่รู้สึกเหนื่อย ทั้งตัวยังล่องลอยราวกับอยู่บนปุยเมฆ
เส้นทางที่ปกติใช้เวลาเดินยี่สิบนาที กลับถูกยืดออกไปถึงสี่สิบนาที
ถ้าฉีถงเหวยไม่เร่ง อู่ตี้คงเดินต่อไปได้เรื่อย ๆ...
หลังจากส่งซุนเสี่ยวเฟย์กับเพื่อนผู้หญิงกลับถึงใต้หอพักหญิงอย่างปลอดภัย ทั้งสองฝ่ายก็กล่าวลากันแล้วแยกย้าย
เมื่อกลับถึงห้องพักตึกสามของจวิ่ยวน ทุกคนก็ล้างหน้าล้างตา เก็บของให้เรียบร้อย ก่อนจะทยอยขึ้นเตียง
วงสนทนายามค่ำคืนเริ่มต้นขึ้น...
หัวข้อสนทนาไหลย้อนกลับไปยังเหตุบังเอิญที่ได้พบกันในร้านอาหารเมื่อตอนเย็นอย่างเป็นธรรมชาติ
ความมืดปกคลุมห้อง อู่ตี้นอนหนุนแขนอยู่บนเตียง น้ำเสียงเจือความอาลัยอาวรณ์ว่า “พูดจริง ๆ นะ ซุนเสี่ยวเฟย์ที่เจอกันคืนนี้เป็นดาวประจำห้องสมัยมัธยมปลายของเราจริง ๆ หน้าตาสะอาดสะอ้าน ดูเรียบร้อย นิสัยก็อ่อนโยน ตอนนั้นผู้ชายที่ตามจีบเธอมีเกือบครึ่งห้องเลย ฉันไม่คิดจริง ๆ ว่าจะบังเอิญขนาดนี้ สอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกับพวกเรา แถมยังได้อยู่คณะภาษาจีนอีก”