ซูหมินยิ้มแล้วเดินไปนั่งตรงข้ามเขา ก่อนยื่นมือไปหมุนฝาขวดไวน์เบา ๆ
“ดื่มหน่อยไหม? ดีกรีไม่สูง ดื่มเพิ่มบรรยากาศก็แล้วกัน”
“ได้ครับ”
ฉีถงเหวยไม่ได้ปฏิเสธ
น้ำไวน์ใสสะอาดค่อย ๆ รินลงในแก้วก้านสูงเป็นชั้นบาง ๆ สะท้อนแสงสีแดงระเรื่อใต้แสงไฟอุ่น
ทั้งสองชนแก้วกันเบา ๆ
ซูหมินใช้มือข้างหนึ่งเท้าข้างแก้ม สายตาจับจ้องเด็กหนุ่มตรงหน้า
“สองวันนี้ฉันกำลังจัดรายชื่อขึ้นทะเบียนชมรมรุ่นใหม่ ไล่ดูอยู่หลายรอบ คนในห้องของเธอแทบทุกคนสมัครสภานักศึกษาและชมรมกันหมด”
เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย แววตาเจือความขบขัน
“มีแค่เธอคนเดียวที่ไม่สมัครสักอย่าง ฉันแปลกใจจริง ๆ เธอไม่ได้ฟังที่ฉันพูดเลยหรือไง?”
ฉีถงเหวยถือแก้วไวน์ไว้ ปลายนิ้วลูบผนังแก้วเบา ๆ
“ฟังครับ ผมยังไปฟังบรรยายมาหลายครั้งด้วย”
“แต่ผมไม่สนใจเข้าร่วมพวกนี้จริง ๆ ครับ เรื่องจุกจิกในชมรมเยอะเกินไป เสียทั้งเวลาและแรง สำหรับผมแล้วไม่มีความหมายเท่าไร”
ซูหมินได้ยินดังนั้นก็ยิ้ม แล้วเอ่ยเสียงเบา
“มิน่าล่ะ ฉันถึงรู้สึกมาตลอดว่าเธอไม่เหมือนผู้ชายคนอื่น”
“เด็กปีหนึ่งคนอื่น ๆ เพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยก็รีบสร้างสังคม แย่งตำแหน่งกัน วุ่นวายจนใจไม่นิ่ง มีแต่เธอที่ใจเย็น ทำอะไรมีความคิดเป็นของตัวเอง ไม่ไหลตามกระแส”