กลับจากเหมียนโจวสู่หรงเฉิง
ความหนาวเหน็บของฤดูหนาวแผ่ซ่านไปทั่วทั้งมหาวิทยาลัยแล้ว
ยิ่งใกล้สอบปลายภาคมากเท่าไร ห้องสมุดและห้องอ่านหนังสือของคณะก็ยิ่งเต็มทุกคืน ทุกหนแห่งมีแต่นักศึกษาก้มหน้าทำโจทย์
ช่วงนี้ฉีถงเหว่ยออกไปข้างนอกบ่อย จึงตามบทเรียนแคลคูลัสไม่ทันไปไม่น้อย
ในชั้นเรียน ศาสตราจารย์จางเจี้ยนกั๋วถือบัญชีรายชื่อ เรียกชื่อเขาต่อหน้าทุกคนไม่ต่ำกว่าหนึ่งครั้ง
“ฉีถงเหว่ย! ขาดเรียนหลายครั้ง แถมยังส่งการบ้านล่าช้า!”
“ถ้าสอบปลายภาคแล้วยังไม่รีบตั้งใจ ก็สอบตกแน่!”
หลังถูกตำหนิอย่างเข้มงวดอยู่หลายครั้ง ฉีถงเหว่ยก็จำต้องให้ความสำคัญกับเรื่องนี้ขึ้นมาอย่างจริงจัง
เขาจึงต้องหน้าด้านไปรบกวนซูหมินให้ช่วยอีกครั้ง
ตั้งแต่นั้นมา ฉีถงเหว่ยก็มาที่พักของซูหมินตรงเวลาทุกคืน เพื่อให้เธอช่วยติวแคลคูลัสในส่วนที่เขายังไม่เข้าใจ
หกโมงครึ่งยามเย็น
แสงไฟสีเหลืองนวลในทางเดินอาคารพักอาจารย์ส่องสลัวอย่างอ่อนโยน
ฉีถงเหว่ยใช้นิ้วเคาะประตูเบา ๆ สองครั้ง
ประตูเปิดออกตามเสียงเคาะ
ซูหมินสวมเสื้อไหมพรมอยู่บ้านสีขาวครีม ผมยาวรวบไว้หลวม ๆ ด้านหลัง มีปอยผมสองสามเส้นตกลงข้างแก้ม ใบหน้าสะอาดเกลี้ยงเกลาไร้เครื่องสำอาง คิ้วตาอ่อนโยน
ลมอุ่นจากในห้องพัดปะทะใบหน้า ปะปนกับกลิ่นหอมจาง ๆ ของน้ำยาซักผ้า
“มาแล้วเหรอ เข้ามาสิ”