ค่ำคืนวันส่งท้ายปีเก่าคึกคักต่อเนื่องไปจนดึก เสียงประทัดนอกหน้าต่างดังสนั่นไม่ขาดสาย ทั่วทั้งเมืองสว่างไสวพร่างพราว
เสียงระฆังปีใหม่กำลังจะดังขึ้น
โทรศัพท์มือถือของฉีเจี้ยนกั๋วดังขึ้นอีกครั้ง เป็นสายจากฉีเจี้ยนจวิน ลุงสามของเขา
ฉีเจี้ยนกั๋วกดรับสายอย่างสบาย ๆ แล้วเปิดลำโพง ทันใดนั้นเสียงตื่นเต้นที่แทบเก็บไว้ไม่อยู่ของลุงสามก็ดังออกมาจากโทรศัพท์
“เจี้ยนกั๋ว! ข่าวดีใหญ่หลวง! เรื่องที่ดินหลังเขาของเรา ในที่สุดก็จัดการเรียบร้อยแล้ว!”
ทันทีที่ได้ยินคำพูดนี้ ฉีถงเหว่ยซึ่งกำลังเอนกายพักผ่อนอยู่บนโซฟาก็ขยับสายตาเล็กน้อย
ฉีเจี้ยนกั๋วมีสีหน้าประหลาดใจ รีบถามต่อว่า “จัดการเรียบร้อยแล้วหรือ? เกิดอะไรขึ้น?”
“เมื่อครู่รองนายกเทศมนตรีของเมืองโทรลงมาด้วยตัวเอง!” เสียงของลุงสามเต็มไปด้วยความตื่นเต้น “โทรมาเพื่อขอโทษเรื่องนี้โดยเฉพาะ! แถมยังสอบสวนเอาผิดคนตระกูลหลี่ทั้งบ้าน ด่าหลี่ต้ากุ้ยเสียยับเยิน! บอกว่าพวกเขาอาศัยอำนาจบาตรใหญ่ ทำผิดระเบียบ ข่มเหงคนในท้องถิ่น ทำให้สังคมเสื่อมเสีย!”
“ยังไม่หมดนะ ท่านผู้นำคนนั้นยังลงมากำกับดูแลด้วยตัวเอง สั่งให้ทางตำบลกับคณะกรรมการหมู่บ้านยกเลิกสัญญาเช่าป่าหลังเขาทันที!”
“ต่อไปป่าหลังเขาก็ยังเป็นป่าส่วนรวมของหมู่บ้านเรา ตระกูลหลี่ไม่มีสิทธิ์เข้ามายุ่งอีก เรื่องย้ายหลุมศพยกเลิกไปโดยสิ้นเชิง! สุสานบรรพบุรุษตระกูลฉีของเราจะมั่นคงปลอดภัย ไม่มีใครกล้าแตะต้องอีกแล้ว!”
เพียงไม่กี่ประโยคก็ปัดเป่าความอัดอั้นและความกังวลทั้งหมดที่กดทับอยู่ในใจของสองพี่น้องไปในพริบตา
เมฆหมอกที่เคยปกคลุมอยู่เหนือศีรษะทุกคนก็สลายไปจนหมดสิ้น
หลังวางสายจากฉีเจี้ยนจวิน ฉีเจี้ยนกั๋วก็เก็บความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่ ใบหน้าเปี่ยมประกาย หันไปยิ้มให้ภรรยากับลูกชายแล้วพูดว่า “สำเร็จแล้ว! สำเร็จจริง ๆ! เรื่องสุสานบนเขาจัดการเรียบร้อยแล้ว!”