ปลายนิ้วของฉีถงเหวยลูบกรอบโทรศัพท์เบา ๆ ก่อนเอ่ยอย่างสงบ
“ชนวนเหตุคือตึกชีหวินใช่ไหมครับ”
ปลายสาย ฉีเจี้ยนกั๋วชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะถอนใจด้วยความรู้สึกทึ่ง
“แกนี่คิดได้ทะลุปรุโปร่งจริง ๆ เดาถูกตั้งแต่ครั้งแรกเลย”
“ไม่ผิดหรอก ก็เรื่องนั้นแหละ”
“ตึกชีหวินเป็นอาคารแลนด์มาร์กใจกลางเมืองเหมียนโจว เริ่มก่อสร้างอย่างเอิกเกริกเมื่อปีก่อน เป็นโครงการอันดับหนึ่งของเมืองที่โจวหมิงหยวนเป็นคนดึงเข้ามาเองและลงมาควบคุมงานด้วยตัวเอง”
“ตอนแรกวางแผนให้เป็นศูนย์การค้าครบวงจรขนาดใหญ่ อาคารสำนักงาน และกลุ่มย่านการค้า อ้างว่าจะพลิกโฉมรูปแบบการค้าของเหมียนโจวและยกระดับภาพลักษณ์ของเมือง”
“ทุกคนตั้งความหวังกับโครงการนี้ไว้สูงมาก ตั้งแต่ระดับบนลงมาถึงระดับล่าง แถมทางมณฑลยังจัดให้เป็นโครงการสำคัญระดับมณฑลด้วย”
“แล้วผลเป็นยังไงล่ะ”
น้ำเสียงของฉีเจี้ยนกั๋วหนักอึ้งลง
“สร้างไปได้ครึ่งทาง จู่ ๆ ก็หยุดก่อสร้าง”
“หยุดมานานกว่าครึ่งปีแล้ว นั่งร้านถูกทิ้งร้าง ตาข่ายกันฝุ่นขาดรุ่งริ่ง สถานที่ก่อสร้างถูกปิด ทีมงานก่อสร้างถอนตัวไปหมด”
“อาคารสูงที่สร้างค้างไว้ครึ่งหนึ่งขนาดมหึมา ตั้งโดดเด่นอย่างโล่งเตียนอยู่ตรงทางแยกที่สะดุดตาที่สุดใจกลางเมือง”
“กลางวันก็ดูอุจาดตา กลางคืนก็ชวนขนลุก กลายเป็นเรื่องขบขันที่ชาวเมืองเอาไว้พูดกันหลังมื้ออาหาร ทั้งยังกลายเป็นตัวอย่างด้านลบที่ผู้นำระดับมณฑลหยิบยกมาพูดถึง”