แสงอาทิตย์สีทองแดงส่องลอดกิ่งใบของต้นอู๋ถง ทอดเงาแตกพร่าไหวระริกเป็นหย่อม ๆ ลงบนพื้น
ฉีถงเหวยล้วงมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋า เดินทอดน่องไปตามทางลาดร่มไม้ มุ่งหน้าไปยังหอสมุด
วินาทีต่อมา เสียงเบรกแหลมบาดหูก็ดังขึ้นจากยอดเนินอย่างฉับพลัน
“เอี๊ยด—!”
จักรยานสีขาวคันหนึ่งพุ่งลงมาอย่างบ้าคลั่ง แฮนด์ส่ายไปมารุนแรง ควบคุมไม่ได้โดยสิ้นเชิง
หญิงสาวบนอานตัวเกร็ง มือทั้งสองกำแฮนด์แน่นจนแทบไม่คลาย แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ร่างกายส่ายไปมาตามจักรยานที่เสียการควบคุม นักศึกษาหลายคนริมทางตกใจ รีบถอยหลบกันคนละทาง
คนกับจักรยานพุ่งสวนกัน ห่างกันเพียงคืบ
ในเสี้ยววินาทีที่กำลังจะชน ฉีถงเหวยพลันย่อตัวทิ้งน้ำหนักลงที่เท้า มือข้างหนึ่งพุ่งออกไปรวดเร็วราวสายฟ้า คว้าคานหน้าจักรยานไว้มั่น เสียงทุ้มเบา ๆ ดังขึ้นครั้งหนึ่ง แรงพุ่งอันบ้าคลั่งก็หยุดลงทันที
ทุกอย่างเกิดขึ้นในพริบตา
เหตุการณ์ทั้งหมดกินเวลาเพียงไม่กี่วินาที
โจวหวั่นชิงเอนตัวเล็กน้อย ก่อนรีบแตะปลายเท้าลงพื้นเพื่อประคองจักรยานให้ทรงตัว นางเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว ท่ามกลางแสงย้อน ฉีถงเหวยยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น
สายตาทั้งสี่สบกัน รูม่านตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกของโจวหวั่นชิงหดลงฉับพลัน แววดีใจสว่างวาบขึ้นในดวงตา