ประสบการณ์การเกิดใหม่ทำให้ฉีถงเหวยมีนิสัยตื่นตัวอยู่เสมอ ต่อให้อยู่ในบ้านตัวเอง เขาก็ไม่เคยหลับสนิทเสียทีเดียว
ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน เสียงกุกกักแผ่วเบาก็ดังมาจากห้องรับแขกด้านนอก
ฉีถงเหวยสะดุ้งตื่นทันที ลืมตาขึ้น
เขานิ่งฟังอยู่สองวินาที รอยยิ้มเจ้าเล่ห์วาบผ่านดวงตา ก่อนจะเปิดผ้าห่มบางแล้วลุกจากเตียง
เขามองลอดช่องประตูที่แง้มไว้
ห้องรับแขกไม่ได้เปิดไฟ มีเพียงแสงจันทร์เย็นเยียบที่สาดเข้ามาจากนอกหน้าต่าง
โจวหวั่นชิงผู้ปกติสง่างาม เย็นชา และดูสูงศักดิ์ ทุกอากัปกิริยาเปี่ยมด้วยท่วงท่ากุลสตรีตระกูลใหญ่ เวลานี้กำลังย่อตัวอยู่หน้าตู้เย็น
เธอโค้งตัวเล็กน้อย ก้มศีรษะเข้าไปครึ่งหนึ่ง มือข้างหนึ่งปิดช่องแสงตรงประตูตู้เย็นไว้แน่น ส่วนมือเล็กอีกข้างที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อฮู้ดก็ควานหาอย่างรวดเร็ว
ผมยาวของเธอยุ่งเหยิงไปหมด มีปอยผมเล็ก ๆ ชี้โด่ขึ้นมาบนกระหม่อม ดื้อรั้นตั้งชัน กดอย่างไรก็ไม่ยอมลง
ฉีถงเหวยกุมขมับ
เขาค่อย ๆ เปิดประตูห้องออก
โจวหวั่นชิงตัวแข็งทื่อขึ้นมาทันที!
มือที่กำลังขยับอยู่หยุดชะงักฉับพลัน
เธอรีบซ่อนกล่องนมไว้ข้างหลัง แล้วเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว ราวกับเด็กที่ถูกจับได้คาหนังคาเขา จึงทั้งลนลานและทำอะไรไม่ถูก