“พูดบ้าอะไร!” หลี่จวินหันกลับมาถลึงตามองเธอ “รับเงินมาแล้วก็ต้องทำงานให้มันเสร็จ! ใจอ่อนเป็นผู้หญิงไปได้!”
หลิ่วเฟิงหดคอเมื่อโดนด่า ไม่กล้าพูดอะไรอีก ได้แต่ก้มหน้า มือกำชายเสื้อแน่นจนปลายนิ้วซีดขาว
สีหน้าของหนานจิ่นห่าวมืดครึ้มลงไปนานแล้ว
บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบราวกับจับตัวเป็นน้ำแข็ง เขาขยับไปข้างหน้าครึ่งก้าว แล้วขยับมายืนบังมู่ซีหร่านไว้ข้างกายอย่างเงียบ ๆ
“สินสอดเป็นนายรับมา ถ้าอยากแต่งก็แต่งเองสิ”
มู่ซีหร่านโผล่หน้าออกมา น้ำเสียงสงบนิ่ง ดวงตารูปเมล็ดซิ่งไม่มีแววหวาดกลัว กลับแฝงความเย็นชาอยู่เล็กน้อย
“นังเนรคุณไม่รู้จักบุญคุณ! ฉันว่าแกนี่มัน—”
หลี่จวินเดือดขึ้นมาทันที ถลกแขนเสื้อเตรียมด่าด้วยถ้อยคำหยาบคายกว่านี้
แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปาก แล้วสบเข้ากับสายตาเย็นเยียบราวกับฆ่าคนได้ของหนานจิ่นห่าว คำด่าที่เหลือก็พลันติดอยู่ในลำคอ