“ฉันลงไปดูหน่อย” มู่ซีหร่านขมวดคิ้ว
เธอเตรียมใจไว้แต่แรกแล้วว่าสักวันพ่อแม่แท้ ๆ จะตามมาหา เพียงแต่ไม่คิดว่าจะถึงขั้นมาก่อเรื่องถึงบริษัท
“ฉันไปเป็นเพื่อน”
หนานจิ่นห่าวลุกขึ้น หยิบเสื้อสูทที่พาดอยู่บนพนักเก้าอี้ขึ้นมาสวม “เธอเป็นพนักงานของหนานกรุ๊ป ในบริษัทฉันมีหน้าที่ดูแลความปลอดภัยของเธอ”
“อีกอย่าง พี่ชายเธอกำชับให้ฉันดูแลเธอเป็นพิเศษ”
คำพูดของเขาฟังดูมีเหตุผลเต็มที่ ทว่าน้ำเสียงกลับแฝงความใส่ใจเป็นพิเศษโดยที่เจ้าตัวเองก็ไม่รู้ตัว
มู่ซีหร่านยิ้มบาง ๆ แล้วไม่ปฏิเสธอีก “งั้นรบกวนคุณหนานแล้วค่ะ”
ทั้งสองเดินเคียงกันออกไป มู่หานเยว่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนรีบก้าวตาม
เมื่อเห็นหนานจิ่นห่าวจงใจเดินอยู่ด้านนอกข้างมู่ซีหร่าน ท่าทางเหมือนคอยปกป้องเธอ ความอิจฉาในใจมู่หานเยว่ก็เติบโตขึ้นราวกับเถาวัลย์ที่เลื้อยพันอย่างบ้าคลั่ง