“เพราะฉะนั้นคำพูดไร้สาระพวกนั้น ฉันไม่เก็บมาใส่ใจหรอก” มู่ซีหร่านใช้นิ้วแตะกระดาษเบา ๆ น้ำเสียงสงบนิ่ง “คนที่ทำผิดก็ไม่ใช่ฉัน จะเอาความโง่เขลาของคนอื่นมาทำให้ตัวเองโมโหไปทำไม”
เสิ่นจิงหลานมองใบหน้าที่ผ่องใสและท่าทีสงบนิ่งของนาง ในใจทั้งนับถือทั้งรักใคร่
เขายื่นมือไปกุมมือนางเบา ๆ แล้วเอ่ยเสียงทุ้ม “หร่านหร่าน ยิ่งได้อยู่กับเจ้ามานาน ข้าก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควรกับเจ้า เจ้าคอยเรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ อยู่เสมอ เข้าใจหลักการต่าง ๆ มากขึ้นทุกวัน จิตใจก็กว้างขวางขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับขุนเขา สายน้ำ และทะเลสาบ ที่โอบรับเรื่องราวได้มากมาย”
“ในตัวเจ้ามีพลังบางอย่าง อ่อนโยนละมุนละไม แต่ก็เหมือนผืนดินและสายน้ำที่หล่อเลี้ยงสรรพสิ่ง จิตใจกว้างขวางจนราวกับรองรับความหลากหลายของโลกนี้ได้ทั้งหมด”
“การได้แต่งกับเจ้า เป็นวาสนาที่ข้าสั่งสมมาถึงสามชาติจริง ๆ”
มู่ซีหร่านเป็นคนขี้อายอยู่แล้ว พอถูกเขาพูดชมเช่นนี้ แก้มก็ร้อนผ่าว นางยื่นมือไปหยิกแก้มเขา ทั้งโมโหทั้งขำ “พอแล้ว ไม่ต้องชมแล้ว ข้าเขินจะแย่อยู่แล้ว”
เสิ่นจิงหลานหัวเราะพลางกุมมือนางไว้ แล้วประทับจูบเบา ๆ ลงบนริมฝีปาก