แสงตะวันสาดเฉียงลงมา อาบไล้ลำคอของนาง
ไฝแดงสดเม็ดนั้นตัดกับผิวขาวเนียนละเอียด ยิ่งขับให้ดูเย้ายวนกว่าทุกวัน
ลูกกระเดือกของเสิ่นจิงหลานขยับกลืนน้ำลายอย่างแรง จู่ ๆ ก็รู้สึกคอแห้งผาก
ความคิดร้อนระอุพลันผุดขึ้นมาในหัวอย่างควบคุมไม่ได้—
อยากจะเข้าไปใกล้แล้วจูบไฝแดงนุ่มนิ่มเม็ดนั้นสักครั้ง โดยไม่สนอะไรทั้งนั้น...
-
เมิ่งเยียนหลัวหลบอยู่หลังเสาด้านข้างของกระโจม นิ้วมือกำแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว
เสียงหัวเราะครื้นเครงในกระโจมเหมือนเข็มเล็ก ๆ ทิ่มแทงหู
นางกัดฟันกรอด ข่มโทสะที่แทบจะพุ่งออกจากปากเอาไว้สุดกำลัง
คนที่นั่งอยู่ข้างในล้วนเป็นฮูหยินขุนนางและนายหญิงตระกูลใหญ่ผู้มีหน้ามีตาในเมืองหลวง
หากก่อเรื่องขึ้นมาจริง ๆ คนที่เสียหน้าก็คือตระกูลเมิ่ง นางยังไม่โง่ถึงขั้นนั้น
มู่ซีหร่านงั้นหรือ?
นางแค่นหัวเราะในใจ แววตาฉายความรังเกียจออกมาอย่างไม่ปิดบัง