เดิมทีเธอตั้งใจมาดูมู่ซีหร่านขายหน้า แต่พอเดินเข้าไปใกล้ ก็เห็นมู่ซีหร่านถือโทรศัพท์เครื่องเก่าของหลี่จวินอยู่ หน้าจอยังสว่าง
หัวใจเธอกระตุกวูบ สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
“เธอ... เธอเอาโทรศัพท์ของเขามาทำอะไร?!” มู่หานเยว่ชะงักฝีเท้ากะทันหัน น้ำเสียงเปลี่ยนไป “เธอเห็นอะไรบ้าง?!”
ภาพลักษณ์เย่อหยิ่งเย็นชา ดูสงบนิ่งราวดอกเบญจมาศที่เธอรักษาไว้เป็นอย่างดีในวันปกติ พังทลายลงในชั่วพริบตา
รูม่านตาหดเล็กลง มุมปากเกร็งแน่น แววตาเต็มไปด้วยความลนลานและความโหดเหี้ยม แม้แต่เส้นสายบนใบหน้าก็ดูบิดเบี้ยวขึ้น
เธอไม่เคยนึกเลยว่าไอ้โง่หลี่จวินจะทำโทรศัพท์ตกไปอยู่ในมือมู่ซีหร่าน!
หนานจิ่นห่าวยืนอยู่ข้างมู่ซีหร่าน กวาดตามองไปอย่างเย็นชา บรรยากาศรอบตัวกดดันจนน่ากลัว
เขาไม่ได้พูดอะไร แต่สายตาคู่นั้นเหมือนแท่งน้ำแข็งที่แทงใส่มู่หานเยว่ ทำให้เธอหนาวสั่นไปทั้งตัว จนแทบยืนไม่อยู่...