ชั่วขณะที่สายตาประสานกัน เขาเห็นหางตาของเธอโค้งขึ้นเล็กน้อย ราวกับซ่อนความลับเล็ก ๆ ที่ต่างก็รู้กันอยู่แก่ใจ
เขาก้าวลงจากเวที แล้วคุกเข่าข้างหนึ่งตรงหน้าเธอ ทั่วทั้งงานพลันเงียบกริบ
กางเกงสูทเนื้อผ้าเรียบตึงขับให้ช่วงขายิ่งดูสมส่วน ในมือเขาไม่ได้ถือกล่องแหวนเพชรกำมะหยี่แสนประณีต แต่เป็นสัญญาโอนหุ้นขอบทองฉบับหนึ่ง
แหวนเพชรในกระเป๋ากดทิ่มเขามาทั้งคืน แต่ตอนนี้เขากลับยื่นความรู้สึกที่หนักแน่นกว่านั้นออกไปก่อน
“หุ้นทั้งหมดในบริษัทที่เป็นชื่อฉัน ถือเป็นสินสอด”
“ส่วนบ้าน รถ เครื่องประดับ แล้วก็เงินที่พ่อแม่ฉันให้ แยกต่างหาก ไม่รวมอยู่ในนี้”
น้ำเสียงของเขาหนักแน่นและจริงจังจนทุกคนในงานได้ยิน ปลายนิ้วแตะมือที่ห้อยอยู่ข้างตัวเธอเบา ๆ
“บริษัทนี้ฉันสร้างขึ้นเองตั้งแต่ตอนอยู่หอมหาวิทยาลัย นั่งเขียนโค้ดทีละบรรทัด ไม่ได้อาศัยที่บ้าน”