เขารีบก้าวเข้าไป อุ้มมู่ซีหร่านขึ้นแนบอกอย่างเบามือ
ฝ่ามือแนบแผ่นหลังของเธอ ค่อย ๆ ลูบปลอบ ปลายนิ้วไล้ผ่านปลายผมนุ่มสลวย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเจ็บปวดใจที่ไม่อาจจางหาย
“ตกใจไหม? ตรงไหนไม่สบายหรือเปล่า?”
มู่ซีหร่านขยับเข้าไปใกล้หูของเสิ่นเยี่ยนหาน ลมหายใจอุ่น ๆ ปัดผ่านใบหู เส้นผมที่ระอยู่ตรงคอก็ทำให้เขารู้สึกคันยุบยิบ
เสียงหวานนุ่มปนจมูกขึ้นเล็กน้อย ออดอ้อนอย่างนัวเนีย
“ฉันไม่สบายตัว”
“อยากให้พี่ซื่อจื่อจูบหน่อย”
ลูกกระเดือกของเสิ่นเยี่ยนหานขยับวูบหนึ่ง นิ้วมือพลันกำแน่น แรงที่โอบเอวเธอเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อย
แววตาสีหมึกมืดหม่นลง ราวกับมีหมึกดำเข้มข้นที่ไม่อาจละลายกำลังปั่นป่วนอยู่ หางตาพาดผ่านความปรารถนาอันมืดมนวูบหนึ่ง