“พี่ซื่อจื่อ” มู่ซีหร่านรีบลุกขึ้น ยอบกายคำนับอย่างเรียบร้อย
เสิ่นเยี่ยนหานถือเสื้อตัวยาวที่ถอดเปลี่ยนไว้ในมือ ชายเสื้อยังชื้นเล็กน้อย เขาพับมันอย่างเป็นระเบียบก่อนยื่นให้ตรงหน้า
“รบกวนน้องซีหร่านแล้ว”
“ซื่อจื่อเกรงใจไปแล้ว เป็นสิ่งที่ข้าควรทำอยู่แล้ว”
มู่ซีหร่านยื่นมือไปรับ บนเสื้อยังมีกลิ่นหมึกสนจาง ๆ
มู่ซีหร่านกอดเสื้อไว้แนบอก ยอบกายคำนับอีกครั้ง แล้วขอตัวออกไป
นางกลับไปยังเรือนหลีเซียงซึ่งเป็นที่พักของตนตลอดทาง สาวใช้คนสนิทวั่งโหยวกําลังเขย่งปลายเท้ามองอยู่ตรงประตูเรือน พอเห็นนางกลับมาก็รีบวิ่งมาหา “คุณหนูกลับมาเสียที! บ่าวเป็นห่วงแทบแย่เจ้าค่ะ”
ตอนมู่ซีหร่านไป “พบโดยบังเอิญ” กับเย่เซิ่นจือที่สวนหลังเรือน นางกลัวคนมากหูมากตาจะทำให้แผนเสีย จึงตั้งใจไม่ให้วั่งโหยวตามไปด้วย