ดูท่ามู่ซีหร่านจะได้ซื่อจื่อพี่ชายมาเป็นที่พึ่งแล้วสินะ?
มิน่าถึงได้กล้าพูดจาแบบนี้
แต่นางไม่รู้เลยว่า ที่พึ่งในใจของมู่ซีหร่านไม่เคยเป็นเสิ่นเยี่ยนหาน หากแต่เป็นฮูหยินโหวผู้ใจดีกับนางเมื่อวาน
ความคิดของนางเอกผิดไปหมดทุกอย่าง
มู่เยว่จางจ้องเสื้อตัวนั้น ปลายนิ้วกำชายแขนเสื้อจนยับไปหมด ลังเลอยู่ครู่ใหญ่ สุดท้ายก็อดถามไม่ได้ น้ำเสียงเจือความขุ่นข้องใจที่ยากจะสังเกตเห็น “เธอกับซื่อจื่อพี่ชาย...เกิดอะไรขึ้นหรือ?”
“ไม่มีอะไรระหว่างพวกเรา” มู่ซีหร่านตอบอย่างฉับไว ไม่อ้อมค้อมแม้แต่น้อย “แค่ฉันเผลอทำเสื้อของซื่อจื่อพี่ชายเปียก เลยรับปากว่าจะช่วยซักให้สะอาดเท่านั้น”
มู่เยว่จางเม้มปากแน่น สายตายังคงจับจ้องเสื้อตัวนั้น สีหน้าบ่งบอกชัดว่าใส่ใจ