แต่เขารู้ดีว่าอะไรสำคัญกว่า ฐานะของเขาเป็นเพียงบัณฑิตยากจน อาศัยอยู่ใต้ชายคาจวนโหว ไม่มีชื่อเสียง ไม่มีชาติตระกูล ไม่มีที่พึ่ง แล้วจะเอาอะไรไปต่อกรกับซื่อจื่อแห่งจวนฉางหนิงโหว?
ไม่ต้องพูดถึงการแย่งชิงหญิงสูงศักดิ์สักคน แค่ทำอะไรไม่เหมาะสมขึ้นมานิดเดียว เกรงว่าเขาคงไม่มีที่ยืนในเมืองหลวงอีกต่อไป
หลังเงียบไปครู่หนึ่ง เย่เซิ่นจือก็ยังคงค่อย ๆ คลายมือในที่สุด ก่อนหยิบเงินแท่งบนโต๊ะขึ้นมา น้ำเสียงแฝงความขมขื่นอยู่หลายส่วน
“ลำบากท่านแล้ว ฝากขอบคุณซื่อจื่อแทนข้าด้วย”
ท้ายที่สุด เขาก็ไม่ได้ไปสวนหลังจวนอีก
-
เงาของซุ้มดอกวิสทีเรียทอดยาวเฉียง ๆ มู่ซีหร่านยืนอยู่บนทางหินริมสระ นิ้วมือคลึงผ้าแพรสีขาวผืนนั้น พลางเหลือบมองไปทางห้องพักแขกนอกลานเป็นระยะ