เย่เซิ่นจือคิดจะปฏิเสธตามสัญชาตญาณ
อีกฝ่ายเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์ ส่วนเขาเป็นเพียงบัณฑิตยากจนที่ต้องอาศัยอยู่ใต้ชายคาบ้านคนอื่น จะกล้ารบกวนให้คุณหนูช่วยซักเสื้อผ้าได้อย่างไร?
แต่เมื่อสายตาสบเข้ากับดวงตายิ้มละมุนของนาง ก็ราวกับตกลงไปในสายน้ำฤดูใบไม้ผลิอันอ่อนโยน
มู่ซีหร่านยืนอยู่ใต้เงาดอกวิสทีเรีย ผ้าคลุมไหล่สีเขียวอ่อนถูกลมพัดยกขึ้นมุมหนึ่ง
ไข่มุกเม็ดเล็กที่ปลายผมแกว่งไหวเบา ๆ แม้แต่ผ้าเช็ดหน้าสีขาวที่นิ้วเรียวงามคีบอยู่ก็ยังดูนุ่มนวล
หัวใจของเย่เซิ่นจือกระตุกแรง คล้ายมีบางสิ่งสะกิดเบา ๆ จู่ ๆ ก็อยากมีความเกี่ยวข้องกับนางมากขึ้น
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็พยักหน้า น้ำเสียงทุ้มลงกว่าเมื่อครู่เล็กน้อย
「ถ้าเช่นนั้นก็รบกวนคุณหนูรองด้วย รอสักครู่ ข้ากลับห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน แล้วจะมารับ」