“เป็นแฟนฉันได้ไหม?”
“ให้ฉันดูแลเธอนะ”
มู่ซีหร่านอ้าปาก แต่ในหัวกลับยุ่งเหยิงไปหมด
บางทีอาจเป็นเพราะแสงจันทร์คืนนี้อ่อนโยนเกินไป
หรือไม่ก็เพราะเขาปรากฏตัวขึ้นอย่างเหมาะเจาะครั้งแล้วครั้งเล่า จนฝังร่องรอยไว้ในใจเธอมานานแล้ว
เธอกะพริบตากลมใสที่ชุ่มฉ่ำ แก้มร้อนผ่าว เงยหน้ามองเขาอย่างสับสน ไม่ได้พยักหน้าตอบรับและไม่ได้ปฏิเสธ
กู้สืออวี้มองท่าทางงุนงงของเธอ ดวงตาคู่นั้นแดงเรื่อ มุมปากเขาพลันอ่อนโยนลง หัวใจแทบละลายเพราะความน่ารักของเธอ
เขาค่อย ๆ โน้มตัวลงมา ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ยิ่งใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ
กลิ่นหอมสะอาดสดชื่นโอบล้อมมู่ซีหร่านไว้ทั่วทั้งตัว
วินาทีต่อมา เอวของเธอก็ถูกโอบรั้งไว้
“คืนนี้เธอมีเสน่ห์มาก ฉันจูบเธอได้ไหม?”
มู่ซีหร่านไม่ได้แสร้งเขิน เธอพยักหน้า