นิ้วมือของเขาเรียวยาวสะอาดสะอ้าน ข้อนิ้วเด่นชัด
ท่าทางตอนถือช้อนกระเบื้องขาวดูดีราวกับภาพวาด แม้แต่วงแขนตอนขยับข้อมือก็ยังดูงดงามเกินบรรยาย
พอได้ยินเสียง กู้สืออวี้ก็เงยหน้าขึ้น ริมฝีปากคลี่ยิ้มน้อย ๆ แววตาสะท้อนแสงอ่อนโยนของตะวันยามเย็น
“งั้นก็ดื่มโจ๊กให้หมดดี ๆ นะ ดื่มตอนร้อน ๆ จะได้บำรุงกระเพาะ”
“ขอแอดเวยซิ่นก่อน แล้วฉันจะไป”
น้ำเสียงของเขาราบเรียบเป็นธรรมชาติ ไม่มีท่าทีบีบบังคับแม้แต่น้อย
กลับฟังดูเหมือนกำลังปรึกษาเรื่องเล็กน้อยธรรมดาทั่วไป
มู่ซีหร่านหาเหตุผลที่จะปฏิเสธไม่เจอ
อีกฝ่ายช่วยดูแลเธอมาตลอดบ่าย จะตระหนี่แค่เวยซิ่นสักคนก็คงไม่ได้
อีกอย่าง เธอก็กะว่าจะโอนค่าอาหารคืนให้เขาทีหลัง จะได้เคลียร์กันให้หมด ไม่ต้องติดค้างบุญคุณ