“ทำไม น้องซีหร่านไม่เต็มใจหรือ?” น้ำเสียงของเสิ่นเยี่ยนหานหม่นลงเล็กน้อย สีหน้าดูผิดหวังอยู่หลายส่วน
“เต็มใจค่ะ” มู่ซีหร่านรีบตอบรับ
เธอจะกล้าพูดว่าไม่เต็มใจจริง ๆ ได้อย่างไร
หากทำให้ซื่อจื่อแห่งจวนโหวผู้นี้ขุ่นเคือง เธอจะอยู่ในจวนอย่างสงบสุขต่อไปได้อย่างไร?
มู่ซีหร่านเผลอเหลือบมองไปทางเรือนรับรองนอกลานบ้าน
ผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว เย่เซิ่นจือก็ยังไม่กลับมา
มู่ซีหร่านถอนหายใจเบา ๆ ในใจ
เธอรู้ดีว่าเมื่อพลาดโอกาสวันนี้ไปแล้ว ต่อให้เป็นหญิงสาวที่อยู่แต่ในเรือนอย่างเธอ วันหน้าก็ยิ่งไม่มีเหตุผลอะไรให้เข้าใกล้บัณฑิตที่อยู่เรือนนอกได้อีก
เส้นทางอันมั่นคงที่วางแผนไว้คงไปต่อไม่ได้แล้ว
ช่างเถอะ อย่างมากก็แค่หาทางออกอื่น ยังดีกว่าฝืนเข้าไปพัวพันกับเนื้อเรื่องของพระเอกนางเอก
“ได้ค่ะ” มู่ซีหร่านเก็บสีหน้า พยักหน้าอย่างว่าง่ายแล้วเดินตามเสิ่นเยี่ยนหานไป