มือที่โอบเอวเธอกระชับแน่นขึ้นทันที แรงกอดเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อย รั้งเธอไว้ในอ้อมแขนอย่างแนบแน่น
ปลายจมูกแตะกัน เขาได้กลิ่นหอมจาง ๆ จากตัวเธออย่างชัดเจน ทั้งยังสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่เริ่มติดขัด
เขาถอนหายใจในใจเบา ๆ
หร่านหร่านของเขา
ช่างอ่อนนุ่มน่ารังแกเสียจริง
ขณะที่คิดเช่นนั้น จู่ ๆ กู้สืออวี้ก็ชะงักการเคลื่อนไหว
มู่ซีหร่านซุกอยู่ในอ้อมแขนเขา จึงรับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงได้อย่างชัดเจน
เธอกะพริบตาปริบ ๆ น้ำเสียงอ่อนหวานเจือแววหยั่งเชิงเล็กน้อย
“นายเป็นแบบนั้นเหรอ?”
“อืม”
เสียงของกู้สืออวี้อู้อี้และแหบพร่าอย่างหนัก แนวกรามเกร็งจนเห็นได้ชัด
“อึดอัดเหรอ?”
สาวน้อยเงยหน้าขึ้น ดวงตาฉ่ำน้ำ ดูไร้เดียงสาอย่างเหลือเชื่อ
“แล้วเธอคิดว่าไงล่ะ?”