ที่ประตูรถยังมีรอยถลอกจาง ๆ จากตอนออกไปติดต่องาน ยังไม่มีเวลาเอาไปซ่อม
ในมือกำบัตรนามบัตรยับยู่ยี่ไว้ใบหนึ่ง เป็นของคุณหลี่ผู้ดูแลกองทุนอุตสาหกรรม ขอบบัตรถูกเธอบีบจนเป็นขุย
เธอเงยหน้ามองแสงที่ลอดออกมาจากทางห้องจัดเลี้ยง พอได้ยินเสียงดนตรีบรรเลงแผ่วเบาจากข้างใน
ในใจยังมีความหวังริบหรี่อยู่บ้าง—รอให้งานเลี้ยงเลิก บางทีอาจดักเจอเขาได้อีกครั้ง แล้วขอโอกาสดู
ลมพัดมา กลิ่นแชมเปญในท้องตีขึ้นมา เธอรู้สึกหนักหัวเล็กน้อย
เมื่อนึกถึงความหยิ่งทะนงในสมัยมหาวิทยาลัย กวนซานเยว่ก็ยกมุมปาก รอยยิ้มขมขื่นอยู่บ้าง
พูดไปแล้ว ทั้งหมดก็เป็นแค่ความคิดเข้าข้างตัวเอง
เรื่องความรักก็เหมือนกัน
เธอคิดว่าแค่มีผลการเรียนดี มีชื่อเสียงเย็นชาโดดเด่น ขอเพียงบอกความรู้สึกออกไป กู้สืออวี้ก็จะรู้เองว่าควรเลือกอย่างไร