เสียงเบรกแหลมบาดหูผสานกับเสียงกระดูกหักดังสนั่น ปลายนิ้วเปื้อนเลือดของมู่ซีหร่านยังคงกำจดหมายตอบรับเข้ามหาวิทยาลัยที่ยับยู่ยี่ไว้แน่น
พื้นแดงตัวอักษรสีทอง แสบตาจนเธอปวดไปหมด
เธอเติบโตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ผ่านความยากลำบากสารพัด
ฤดูหนาวเคยเก็บเสื้อบุนวมเก่า ๆ ที่คนเดินถนนทิ้งไว้ ระหว่างทางกลับจากโรงเรียนก็เก็บขวดพลาสติกไปแลกหมั่นโถว หลังเลิกงานพิเศษยังต้องนั่งทำการบ้านใต้แสงไฟถนน ตลอด 18 ปีที่ผ่านมา เธอใช้ชีวิตอย่างกระท่อนกระแท่นและเผชิญความทุกข์มานับไม่ถ้วน
ในที่สุดก็ฝ่าฟันจนสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จ ได้รับจดหมายตอบรับแล้ว อีกเพียงนิดเดียวก็จะหลุดพ้นจากปลักตม ได้ใช้ชีวิตที่เงยหน้าหายใจได้อย่างเต็มปอด
ทำไมกัน?
ความคับแค้นและไม่ยินยอมมหาศาลจับต้องได้ ก่อนสติจะจมดิ่งสู่ความมืด เสียงกลไกเย็นชาก็ดังฟาดเข้ามาในสมองของเธออย่างกะทันหัน:
【ตรวจพบวิญญาณที่มีความยึดมั่นอย่างแรงกล้า ตรงตามเกณฑ์การผูกมัด ระบบหมายเลข 250 แห่งสำนักงานจัดการกาลเวลา ขอเชิญคุณอย่างเป็นทางการ】
【มู่ซีหร่าน คุณยินดีเป็นผู้ทำภารกิจ กลับไปมีชีวิตอีกครั้งแทนนางรองผู้เป็นตัวเปรียบเทียบในโลกต่าง ๆ หรือไม่?】
【เมื่อทำภารกิจทั้งหมดสำเร็จ คุณจะได้รับชีวิตนิรันดร์ มีอายุขัยยืนยาวเทียบเท่าจักรวาล】
ชีวิตนิรันดร์?
เวลาที่ไม่มีวันสิ้นสุด
เธอจะได้อ่านหนังสือที่ยังอ่านไม่จบ เดินทางไปยังที่ที่ไม่เคยไป ไม่ต้องคอยนับวินาทีฝืนทนอย่างทุกข์ทรมานอีก และไม่ต้องกลัวว่าวันเวลาจะลดน้อยลงไปทีละวันอีกแล้ว
มู่ซีหร่านแทบไม่ลังเล ริมฝีปากเปื้อนเลือดขยับเล็กน้อย น้ำเสียงแหบพร่าแต่ชัดเจนอย่างน่าประหลาด:
“ตกลงสิ”
【สัญญามีผล ระบบหมายเลข 250 ผูกมัดกับผู้ใช้งานมู่ซีหร่านสำเร็จ】
มู่ซีหร่านกล่าวว่า “รับทราบ 250...”
เสียงกลไกเงียบไปครึ่งวินาที ก่อนเสริมราวกับคาดไว้แล้วว่า【อยากหัวเราะก็หัวเราะเลย หมายเลขของฉันถูกคนแซวมาหลายครั้งแล้ว】
เสียงหัวเราะที่คาดว่าจะได้ยินกลับไม่ดังขึ้น
มู่ซีหร่านกะพริบตา น้ำเสียงกลับเจือความชอบใจจากใจจริงอยู่บ้าง “250 เหรอ? ฟังดูน่ารักดีนะ”
ระบบ：【……】
โปรแกรมหลักของมันค้างไปเต็ม ๆ สามวินาที
— เธอนั่นแหละน่ารัก
คำแซวที่ไม่กล้าพูดออกไปถูกกดกลับลงฐานข้อมูลอย่างฝืนใจ
ระบบกระแอมด้วยเสียงสังเคราะห์ ก่อนสลับกลับเข้าสู่โหมดทำงานและประกาศภารกิจทันที
【ในโลกใบเล็กนับไม่ถ้วน มีนางรองผู้เป็นตัวเปรียบเทียบอยู่มากมาย พวกเธอมีจุดเด่นเหนือใครสักด้าน ไม่ว่าจะเป็นรูปลักษณ์ ชาติกำเนิด หรือความสามารถ แต่กลับติดอยู่ในความยึดมั่นของเนื้อเรื่อง วนเวียนอยู่รอบพระเอกนางเอก สุดท้ายต้องพบจุดจบอันน่าอนาถ ทั้งเสียชื่อเสียงและพังพินาศ】
【ภารกิจของคุณคือ สวมรอยเป็นพวกเธอ หลุดพ้นจากวังวนของเนื้อเรื่อง ปลดเปลื้องความยึดมั่น และใช้ชีวิตอันเจิดจรัสในแบบของตัวเอง】
“ง่ายแค่นี้เองเหรอ?”
มู่ซีหร่านฟังแล้วดวงตาเป็นประกาย
ง่ายเกินไปแล้ว
ก็แค่ตีตัวออกห่างจากพระเอกนางเอก แล้วสร้างงานสร้างการ ใช้ชีวิตของตัวเองไม่ใช่เหรอ?
เธอคุ้นชินกับการพึ่งพาตัวเองมาตั้งแต่เด็ก สิ่งที่ถนัดที่สุดก็คือการเอาชีวิตรอดด้วยลำแข้งตัวเอง
ตอนนี้มู่ซีหร่านยังคงรู้สึกสบายใจเต็มเปี่ยม ไม่ทันสังเกตเลยสักนิดว่าหนทางข้างหน้ามี “หลุมพราง” รออยู่
เธอไม่รู้เลยว่า
ในโลกแต่ละใบต่อจากนี้ ลูกแกะน้อยที่คิดว่าตัวเองฉลาดอย่างเธอ จะถูกพระเอกหมาป่าตัวใหญ่ผู้เจ้าเล่ห์คาบกลับรังครั้งแล้วครั้งเล่า
หนีอย่างไรก็หนีไม่พ้น
ระบบ：【ง่ายแค่นี้เอง งั้น... ภารกิจแรกของพวกเราก็เริ่มเลย!】
-
โลกแรก: ถูกรุ่นพี่หนุ่มนักเรียนหัวกะทิหยอดจนหน้าแดงไม่หยุด
“ตอนเจอเธอครั้งแรก เธอมองฉันด้วยดวงตาฉ่ำวาวคู่นั้น ฉันก็รู้แล้วว่าชีวิตนี้จะตกหลุมรักเธอ”
——กู้สืออวี้
เมื่อสติร่วงหล่นลงสู่ห้วงอากาศอุ่น ๆ ปลายจมูกของมู่ซีหร่านก็ได้กลิ่นหอมจาง ๆ ของใบอู๋ถงผสมกับสบู่ก้อน
เสียงกลไกของระบบหมายเลข 250 ดังสนั่นขึ้นในสมองของเธอพร้อมกัน
【โหลดโลกเสร็จสิ้น สถานะผู้ใช้งาน: มู่ซีหร่าน เด็กสาวจากเขตภูเขาที่ได้รับทุนจากมูลนิธิการกุศลตระกูลกู้】