ต้องบอกว่าหมอหยางเดาได้แม่นจริง ๆ
หลิวชุนฮวาไปยืมรถสี่ล้อจากหน่วยผลิต แล้วขับส่งเซี่ยเสี่ยวชีไปโรงพยาบาลกลางเมืองซินอัน
หลังจากแพทย์ตรวจวินิจฉัย ก็พบว่าเป็นไส้ติ่งอักเสบเฉียบพลัน
เซี่ยเสี่ยวชีเป็นคนขี้แงมาตั้งแต่เด็ก ทนเจ็บไม่ไหว พอไส้ติ่งกำเริบก็ปวดจนหมดสติไปทันที
เมื่อได้ยินว่าต้องผ่าตัด หลิวชุนฮวาก็ถามอย่างกระอักกระอ่วนว่า “คุณหมอเจ้าคะ ต้องใช้เงินเท่าไรหรือ? พวกเราเป็นชาวบ้าน ในมือไม่มีเงินมากนัก พอจะลดให้หน่อยได้ไหมเจ้าคะ?”
แพทย์มีสีหน้าลำบากใจ “ป้า ค่าผ่าตัดกับค่ารักษาในโรงพยาบาลของเรากำหนดไว้ตายตัว ต่อรองราคาไม่ได้หรอกครับ”
“ถ้าอย่างนั้น...เท่าไรหรือเจ้าคะ?”
“ประมาณ 6 หยวนครับ”
“6 หยวนหรือ? โอ๊ย ทำงานในหน่วยผลิตทั้งปียังหาเงินได้แค่นี้เอง” หลิวชุนฮวาบ่นพึมพำ เสียดายเงินอยู่ในใจ ก่อนหันไปปรึกษาเฉียวหราน “ไม่อย่างนั้น พวกเราไปคลินิกอื่นดีไหม?”
“จะเปลี่ยนไปทำไม!” เฉียวหรานตวาดเสียงเข้ม “เงินกับชีวิตคน อะไรสำคัญกว่ากัน? รีบจัดการผ่าตัดเดี๋ยวนี้!”
เมื่อก่อนเฉียวหนีมักพูดจาเสียงเบา ก้มหน้าก้มตาเชื่อฟัง แต่จู่ ๆ กลับกลายเป็นคนปากคอเราะร้าย แถมเวลาโมโหยังดุดันราวกับจะกินคน
หลิวชุนฮวารู้สึกหวั่นใจขึ้นมาเล็กน้อย จึงพูดเสียงเบาว่า “แม่ไม่ได้บอกว่าจะไม่รักษาเสียหน่อย แค่รีบร้อนออกมา เลยไม่ได้เอาเงินมามากขนาดนั้น”
พอดีเมื่อคืนเฉียวหรานเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเอาเงินที่เหลือทั้งหมดใส่ไว้ในหมอน ตอนเช้าก็รีบร้อนจนตรงมาที่โรงพยาบาลเลย
“คุณหมอ พวกเราจ่ายไปก่อนส่วนหนึ่งได้ไหมเจ้าคะ? ช่วยจัดการผ่าตัดให้เร็วที่สุด ส่วนที่เหลือข้าจะเอามาจ่ายให้ครบช่วงบ่าย”