! เสิ่นจ้งซานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออก: "ฮัลโหล จูเก๋อไป๋รึ? พรุ่งนี้เย็นว่างไหม? มาทานข้าวที่บ้านลุงหน่อย… ใช่แล้ว ไป๋โจวหย่าแล้ว… อืม เจ้าก็รู้ใช่ไหม…"
เฉินฮุ่ยพุ่งเข้าไปแย่งโทรศัพท์
"เจ้าไม่ต้องโทรแล้ว!"
"เจ้าทำอะไรน่ะ?!" เสิ่นจ้งซานผลักนางกระเด็นออกไป
เฉินฮุ่ยเซถอยสองก้าว ชนเข้ากับโต๊ะน้ำชา
เสียงของเสิ่นไป๋โจวดังมาจากชั้นบน: "อย่าทะเลาะกันเลย"
ทั้งสองคนเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน
เสิ่นไป๋โจวยืนอยู่ที่ปากบันไดชั้นสอง รถเข็นจอดอยู่หน้าประตูลิฟต์
"ท่านแม่ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเขา" เสิ่นไป๋โจวเอ่ยเสียงเรียบเฉย "ข้าตัดสินใจจะหย่าเอง"
ริมฝีปากของเฉินฮุ่ยสั่นระริก: "ไป๋โจว เจ้าคิดดีแล้วจริง ๆ หรือ? ฉินเฮ่าเขาแท้จริงแล้ว…"
"เขาแท้จริงแล้วอย่างไร?" เสิ่นไป๋โจวตัดบท "ท่านแม่ ท่านรู้เรื่องของเขามาก่อนใช่หรือไม่? รู้ว่าเขาเกี่ยวข้องกับสกุลฉู่ กับสกุลซ่างกวน กับคนพวกนั้น? แท้จริงแล้วเขามีแนวทางของตนเอง การอยู่ที่สกุลเสิ่นกลับกลายเป็นพันธนาการเขา"
เฉินฮุ่ยอึ้งไป
"ท่านแม่ ข้าล้วนเข้าใจดี เรื่องนี้พวกเราพูดไม่ได้หรอก" เสิ่นไป๋โจวจ้องมองนาง "คว้าไว้ไม่อยู่ก็ช่างมันเถิด"
"ไป๋โจว…"
"ช่างเถิด" เสิ่นไป๋โจวหันหลังเข้าไปในลิฟต์ "ข้าไม่อยากพูดเรื่องพวกนี้แล้ว"
ประตูลิฟต์ปิดลง
เฉินฮุ่ยทรุดลงบนโซฟา เอามือปิดหน้าร้องไห้
เสิ่นจ้งซานยืนอยู่ข้าง ๆ มือยังกำโทรศัพท์ไว้แน่น
"จะร้องไห้ไปทำไม?" เขาพึมพำ "หย่าได้ก็ดีแล้ว"
---
ตีสอง
ฉินเฮ่ายังคงนั่งอยู่ในสำนักงานใหญ่ของสมาคมหมาป่าทมิฬ
บนโต๊ะมีเอกสารของนักฆ่าจากบัญชีลับวางอยู่ — ปัจจุบันมีเพียงรูปถ่ายใบหน้าด้านข้างที่พร่ามัวใบหนึ่ง กับตัวตนที่ต้องสงสัยอีกสามราย