บทที่ 3 แฟนฉันตัวโตเท่าภูเขาหายไปไหน?
ข่าวการเกษียณของหัวหน้าผู้พิทักษ์กฎแห่งหอคอยดำ สั่นสะเทือนไปทั่วทุกวงการ
รัฐบาลของหลายประเทศได้รับรายงานในทันที ต่างไม่อยากเชื่อ ว่ามีคนรอดออกมาจากเกมหอคอยดำได้จริงหรือ?
แต่ไม่นาน ความกังวลใหม่ก็เริ่มก่อตัว—หัวหน้าผู้พิทักษ์กฎผู้มีพลังแกร่งกล้าที่สุดในหอคอย และไร้พันธนาการใดๆ จะก่อเรื่องสะเทือนฟ้าสะเทือนดินในโลกจริงหรือไม่?
คนเราล้วนมีกิเลส การมีผู้พิทักษ์กฎที่แข็งแกร่งที่สุดเดินเพ่นพ่านในโลกความจริง หาใช่เรื่องดี
ถ้าผู้พิทักษ์กฎปริศนาคนนี้เกิดคึกอะไรขึ้นมา อยากครองโลกจะทำยังไง?
ด้วยพลังของเขา ไม่มีประเทศไหนหยุดยั้งได้ เมื่อถึงตอนนั้นหายนะจะมาเยือนมวลมนุษย์
ที่น่าวิตกยิ่งกว่า คือพวกเขาไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับหัวหน้าผู้พิทักษ์กฎ
พวกเขาเคยพยายามเกลี้ยกล่อมผู้พิทักษ์กฎปริศนาคนนี้ แต่ก็ถูกปฏิเสธจากทุกฝ่าย เขาระบุชัดว่าไม่เข้าร่วมองค์กรใด
ดังนั้น พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหัวหน้าผู้พิทักษ์กฎผู้นี้ใช้ชีวิตอยู่ในประเทศไหน ไม่ต้องพูดถึงการสืบหาตัวตนของเขาเลย
อีกทั้งเกมหอคอยดำยังมีระบบปกป้องความเป็นส่วนตัวที่เข้มงวดมากสำหรับผู้พิทักษ์กฎทุกคน ถ้าเจียงสวินไม่จงใจเปิดเผยตัวตน ก็จะไม่มีใครรู้ข้อมูลอะไรทั้งนั้น
เพื่อรับมืออดีตหัวหน้าผู้พิทักษ์กฎคนนี้ ประเทศส่วนใหญ่ต่างเข้าสู่สถานะเตือนภัยอย่างลับๆ พร้อมรับมือทุกเมื่อที่เจียงสวินลงมือ
ส่วนภายในเกมหอคอยดำเอง ก็มีหลายฝ่ายเริ่มขยับตัวเช่นกัน
ความผันผวนทางอำนาจรอบใหม่กำลังจะเริ่มขึ้น
แต่ในสถานการณ์ที่ตึงเครียดขนาดนี้ เจียงสวินกลับไม่ได้โอ้อวดอย่างที่โลกภายนอกคาด
เขายังคงเหมือนทุกที ค่อยๆ ตื่นขึ้นอย่างเนิบนาบยามใกล้เที่ยง แล้วก็นอนกลิ้งอยู่บนเตียงอีกพักหนึ่ง รอจนเซี่ยซูเข้ามาหาจึงขอจูบสวัสดิ์ตอนเช้าก่อนจะออกจากห้องนอน
กินข้าวไปสองสามคำอย่างเสียไม่ได้ แล้วก็นั่งเอกเขนกอยู่บนโซฟา เปิดรายการวาไรตี้ตลกๆ ดู
เซี่ยซูถือแก้วน้ำเดินไปเดินมาใกล้ๆ จ้องมองใบหน้าด้านข้างของเจียงสวิน ลังเลอยู่บ้าง
ภรรยาในวันนี้ก็ยังไม่มีอะไรผิดปกติเหมือนเดิม แต่เมื่อคืนเขาเห็นชัดๆ ว่าเจียงสวินลุกออกจากห้องนอนไปห้องหนังสือ แล้วก็หยิบโทรศัพท์มือถือไปด้วย
ไปติดต่อ "เพื่อน" ในเกมคนนั้นตอนกลางดึกแน่ๆ
เขาหงุดหงิดกับไอ้ปีศาจตัวแสบในเกมที่ซ่อนตัวอยู่มาก อยากรู้แทบใจจะขาดว่ามันเป็นใคร แต่ก็กลัวจะทำให้เจียงสวินโกรธ เลยไม่รู้จะเอ่ยปากยังไง
เจียงสวินดูวาไรตี้ตลก โดนขำจนหัวเราะออกมาสองที ทันใดนั้นก็นึกได้ หันไปมองเซี่ยซู
สามีของตนถือแก้วน้ำ เดินไปเดินมาขมวดคิ้ว ดูใจลอยไม่เป็นสมาธิ
เจียงสวินชื่นชมใบหน้าด้านข้างรูปงามของเขาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เอ่ยเรียก "เซี่ยซู?"
เซี่ยซูเพิ่งรู้สึกตัวราวกับตื่นจากฝัน ถือแก้วน้ำเดินมานั่งข้างๆ เอามือโอบกอดแล้วถามอย่างไม่แน่ใจ
"เจียงสวิน ช่วงนี้เหมือนฉันเห็นนายเล่นเกมอะไรสักอย่าง?"
เขายื่นแก้วน้ำอุ่นให้เจียงสวิน จ้องมองการกระทำของเจียงสวินพลางดื่มน้ำ ด้วยความกังวล
เจียงสวินชะงักนิดหนึ่ง แสงในแววตาวาบขึ้น
เกม?
"อ๋อ ก็แค่เกมต่อสู้ธรรมดาน่ะ" เจียงสวินเอ่ยชื่อเกมดังที่สุดในตอนนั้นไป
เขาไม่อยากให้เซี่ยซูรู้ถึงการมีอยู่ของเกมหอคอยดำ
เคยมีผลสำรวจพบว่า คนที่รู้จักเกมหอคอยดำจะมีโอกาสถูกเลือกเป็นสิบเท่าของคนปกติ
เกมหอคอยดำอันตรายเกินไป สำหรับผู้เล่นธรรมดา มันคือเกมเอาชีวิตเข้าแลก เขาไม่อยากให้เซี่ยซูเสี่ยง
แม้เกมหอคอยดำจะอนุญาตให้ผู้พิทักษ์กฎใส่ชื่อคนหนึ่งลงในบัญชีดำของระบบ เพื่อแลกกับการที่ผู้พิทักษ์กฎยอมถวายชีวิตให้มัน
คนที่ถูกใส่ชื่อในบัญชีดำจะไม่มีวันได้ถูกเลือกให้เข้าเกมหอคอยดำเลยทั้งชีวิต แต่เจียงสวินก็ยังรู้สึกไม่ปลอดภัย
เขาจะต้องขจัดทุกปัจจัยที่ไม่ดีต่อเซี่ยซูให้หมดสิ้นตั้งแต่ต้นมือ
เซี่ยซูเห็นท่าทางเขาไม่เหมือนโกหก ก็รู้สึกโล่งใจขึ้น โอบกอดเจียงสวินมา
"เกมนี้เหรอ? ฉันก็เคยได้ยินนะ สนุกไหม? ได้เจอเพื่อนในเกมบ้างไหม?"
เจียงสวินเพิ่งจะเข้าใจ รู้สึกขำๆ "ก็พอได้นะ ว่ากันว่าสนุกก็ไม่เชิง ส่วนเพื่อนน่ะ..."
เจียงสวินนึกถึงผู้พิทักษ์กฎที่รู้จักทั้งหมดในสมอง แล้วส่ายหัว
"ไม่มีเพื่อนอะไรนี่"
แต่มีศัตรูเยอะแยะ
ผู้พิทักษ์กฎ ผู้เล่น NPC กับวิญญาณร้าย เพราะเมื่อก่อนเขาบุกตะลุยดันเจี้ยนทั่วสารทิศ เลยไปหาเรื่องไว้เพียบ
ตั้งแต่ได้เป็นผู้พิทักษ์กฎ เป็นขี้ข้าของระบบ ศัตรูก็ยิ่งทวีคูณ
เขาว่ากันว่ายิ่งมีฝีมือมากภาระยิ่งมาก ศัตรูมากก็ภาระมากเหมือนกัน ตอนนี้เขาก็อยู่ดีไม่ใช่เหรอ?
เซี่ยซูยังไม่ปักใจเชื่อ "แต่ว่าเมื่อคืนนายตื่นตอนดึก ไม่ใช่เพราะมีคนติดต่อนายเหรอ?"
เจียงสวินชะงักนิด มองตากับเซี่ยซูท่ามกลางเสียงโหวกเหวกของทีวี
"เมื่อคืนฉัน... ทำให้เธอตื่นเหรอ?"
"เปล่า แค่ฉันตื่นขึ้นมากลางดึกแล้วเห็นว่านายไม่อยู่ ก็เลยสงสัยนิดหน่อย" เซี่ยซูกายเข้ามาใกล้ แล้วเอ่ยเบาๆ "เจียงสวิน ช่วงนี้มีเรื่องลำบากใจอะไรหรือเปล่า?"
เจียงสวินรู้สึกโล่งใจ
นึกว่าเรื่องที่ตนเข้าเกมหอคอยดำจะแตกซะแล้ว
เขายิ้มออกแล้วพูดด้วยน้ำเสียงติดตลก "ไม่มีอะไรสักหน่อย แค่เมื่อคืนตื่นขึ้นมารับสายกวนๆ เข้า โทรศัพท์กวนใจน่ะ วางใจได้เถอะ ฉันบล็อกมันแล้ว จะไม่มารบกวนฉันอีก"
เซี่ยซูเชื่ออยู่บ้าง
ไม่ว่าเมื่อคืนเจียงสวินจะลุกเพราะอะไร ขอแค่หลังจากนี้ไม่ติดต่อกันอีก เขาก็จะทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วใช้ชีวิตต่อกับเจียงสวิน
น่าแปลก ทั้งที่เจียงสวินอยู่กินกับเขาสองปีแล้ว ไม่ค่อยออกไปไหน แต่เซี่ยซูกลับรู้สึกเสมอว่าเขาอาจจะหายวับไปเมื่อไหร่ก็ได้
ความรู้สึกไร้สาเหตุนี้ทำให้เขาขาดความมั่นคงทางใจเสมอ
เจียงสวินแอบสังเกตสีหน้าเขา เห็นเขายังถือสาอยู่ก็เริ่มทำทีหาว
ความสนใจของเซี่ยซูวอกแวกทันที "เหนื่อยเหรอ?"
เจียงสวินวันนี้ดูง่วงนอนเป็นพิเศษ กลิ่นอายก็ดูอ่อนโยนผ่อนคลายกว่าปกติ
เจียงสวินหลับตาลง แสร้งทำง่วงงุนด้วยฝีมือการแสดงขั้นสูงสุดในชีวิต
เซี่ยซูเห็นท่าไม่ดี ช้อนตัวเจียงสวินอุ้มลุกขึ้นแล้วเดินไปที่ห้องนอน "เมื่อคืนนอนไม่ดีใช่ไหม? ตั้งแต่เช้ามาตอนนี้ หาวไปสี่ทีแล้ว นอนอีกสักหน่อยเถอะ"
เจียงสวินลองนึกดู ยังไงตอนนี้ตัวเองก็เกษียณแล้ว จะนอนข้ามวันข้ามคืนก็ไม่มีใครว่าได้
พอคิดได้อย่างนี้ก็เลยตามเลยเซี่ยซูไป
ห้องนอนแสงสลัว เจียงสวินหายใจสม่ำเสมอ
เซี่ยซูนั่งมองอยู่ข้างเตียงครู่หนึ่ง แล้วลุกเดินออกจากห้องนอนไปที่มุมเตรียมเครื่องดื่ม
เจียงสวินพอหลับไปแล้วบางทีจะตื่นขึ้นมาหาน้ำดื่ม จัดเตรียมน้ำอุ่นสักแก้วก่อนนอนก็กลายเป็นกิจวัตรประจำของเขาไปแล้ว
ในมุมเตรียมเครื่องดื่มสว่างดี เซี่ยซูหาอยู่ครู่ใหญ่ เพิ่งนึกออกว่าเมื่อกี้ลืมแก้วไว้ที่ห้องนั่งเล่น
เขาลุกเดินออกไป จากนั้นก็เห็นแก้วน้ำวางอยู่บนโต๊ะแต่ไกล
ถ้วยเซรามิกทรงแปลกตา ข้างนอกยังวาดรูปลายแมวสามสีแนวนามธรรม
—ครั้งก่อนตอนไปเที่ยวด้วยกัน เจียงสวินปั้นด้วยตัวเองในร้านเซรามิก
เพราะความนามธรรมเด่นเกินสายตา เซี่ยซูเลยเห็นตั้งแต่แรก
นั่นคือถ้วยโปรดของเจียงสวิน
เซี่ยซูมองลายแมวสามสีนามธรรมบนถ้วยน้ำ แล้วหัวเราะแผ่วๆ ก่อนเดินเข้าไป
ฝีมือวาดรูปนี่ ผ่านไปนานก็ยังนามธรรมอยู่วันยังค่ำ
เขายกถ้วยขึ้นมา กำลังจะไปมุมเตรียมเครื่องดื่ม ทันใดนั้นหน้าจอมือถือบนโต๊ะก็สว่างวาบ
เซี่ยซูนึกว่าเป็นข้อความจากบริษัท ก็หยิบขึ้นมาดูโดยไม่คิดอะไร ครู่หนึ่งถึงกับชะงัก
ไม่ใช่ข้อความจากบริษัท ไม่ใช่โฆษณา แต่เป็นข้อความแจ้งเตือนจาก App Store—
【ดาวน์โหลดเกมหอคอยดำสำเร็จแล้ว】
บนหน้าจอ ไอคอนสีดำใหม่เอี่ยมวางอยู่บนนั้นเงียบๆ หอคอยดำในม่านหมอกสีเทาดุจกระบี่สีดำตั้งตรงชี้เสียดฟ้า
ลึกลับ น่าพรั่นพรึง เต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งความไม่รู้
เซี่ยซูขมวดคิ้ว
เกมหอคอยดำ?
เขาดาวน์โหลดเกมนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?
หรือว่ามือถือของเขาจะติดไวรัส?
ขณะกำลังครุ่นคิด มือถือก็สั่นขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย หลุดจากการควบคุมของเซี่ยซู ลอยขึ้นช้าๆ ค้างอยู่ตรงหน้าเซี่ยซู
ในเวลาเดียวกัน เสียงอิเล็กทรอนิกส์ไร้อารมณ์ก็ดังขึ้นข้างหู—
【ผู้เล่นเซี่ยซู ยินดีด้วยที่ได้รับคุณสมบัติการเล่น เกมหอคอยดำยินดีต้อนรับท่าน】
เซี่ยซูผงะอย่างแรง จ้องเขม็งไปยังมือถือที่ลอยค้างอยู่ เย็นเยียบวาบขึ้นสันหลัง
เขาหูฝาดไปเอง หรือว่ามือถือกลายเป็นปีศาจ?
นี่ผีหลอกหรือเปล่า?
จอภาพมือถือก็ดับวูบลง ม่านหมอกสีเทาพ่นออกจากช่องว่างของตัวเครื่อง ห่อหุ้มเซี่ยซูอย่างช้าๆ
เสียงอิเล็กทรอนิกส์เยือกเย็นดังขึ้นอีกครั้ง—
【ตรวจพบว่าผู้เล่นเซี่ยซูเข้าสู่เกมเป็นครั้งแรก คู่มือแนะนำเกมได้ถูกส่งไปยังกระเป๋าสัมภาระในเกมโดยอัตโนมัติ】
【ข้อมูลส่วนตัวของผู้เล่นถูกบันทึกแล้ว หมายเลขผู้เล่น 698088 กำลังทำการเคลื่อนย้าย จะเดินทางไปยังดันเจี้ยนสำหรับมือใหม่—เกมไพ่】
มือถือที่ลอยค้างอยู่ตกลงพื้นดังเพล้ง เซี่ยซูมืดฟ้ามัวดินไปหมด สติถูกตัดเป็นความว่างเปล่า ยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่
บนหน้าจอมือถือ ไอคอนเกมหอคอยดำฉายแสงวาบหนึ่ง หอคอยเปลี่ยนจากสีดำเป็นสีแดง ใต้อาคารมีตัวหนังสือขึ้นแถวหนึ่ง—
【กำลังเล่นเกม...】
ในห้องนอน เจียงสวินที่กำลังหลับสนิทอยู่ดีๆ ก็สะดุ้งคล้ายรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง ลืมตาขึ้นแล้วคลำไปข้างตัว สัมผัสได้ถึงความเย็นและอ่อนนุ่ม
—เซี่ยซูไม่อยู่
เจียงสวินงงอยู่ครึ่งวินาที
แฟนฉันตัวโตเท่าภูเขาหายไปไหน?