บทที่ 5 นี่คือลำดับขั้นเหนือโลก
ตอนที่เฉินเหยี่ยมาถึงหน้า ซูเปอร์มาร์เก็ต เขาพบว่ามีรถยนต์หลายคันจอดอยู่หน้าซูเปอร์มาร์เก็ต
มีทั้งรถออฟโรดดัดแปลง รถเก๋ง แล้วก็มีรถบัสอีกหนึ่งคัน
เฉินเหยี่ยรู้จัก รถพวกนี้เป็นรถในขบวนรถ
ในโลกวันสิ้นจะบำรุงรักษารถยนต์สักคันเป็นเรื่องค่อนข้างลำบาก
ไม่ว่าจะเป็นรถไฟฟ้าหรือรถน้ำมัน
จะเติมน้ำมันหรือชาร์จไฟ ล้วนเป็นเรื่องลำบากมาก
เมื่อกี้ก็เห็นรถออฟโรดสองคันขับต่อไปข้างหน้าเพื่อหาปั๊มน้ำมัน
หลังจากหนีออกจากเจียงเฉิง เฉินเหยี่ยก็เห็นรถหรูไม่น้อยตลอดทาง ในนั้นมีหลายคันที่ปกติเห็นได้แค่ในโลกออนไลน์ แต่ก็ถูกคนทิ้งไว้ข้างทาง
ผู้รอดชีวิตบนถนนก็ต่างพยายามจะขโมยรถพวกนั้นขับหนี
แต่ความเป็นจริงกับในหนังยังต่างกันมาก
รถพวกนี้ส่วนใหญ่จอดข้างทางแล้วถูกทิ้งเพราะน้ำมันหมด
นี่ก็เป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้คนในขบวนรถไม่น้อยขี่จักรยานตามขบวนอพยพ
คนธรรมดาเก็บข้าวของลำบาก
เฉินเหยี่ยเหลือบตาก็เห็นรถสามล้อของตัวเองจอดอยู่หน้าซูเปอร์มาร์เก็ตด้วย
ในกระบะยังมีข้าวของของตนอยู่
ก่อนหน้านี้ตอนเทของออกจากเป้ ก็เอาของในเป้ออกมาหมด ตอนนี้เลยกระจายเกลื่อนอยู่ในกระบะ
ดูท่าชายชั่วหญิงเลวนั่นก็มาที่ซูเปอร์มาร์เก็ต
ห้างนี้ดูขนาดไม่เล็กเลย แสงแดดตอนสี่โมงเย็นสาดส่องหน้าซูเปอร์มาร์เก็ตให้เห็นแสงนิดหน่อย แต่ข้างในกลับมืดสนิทมองไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้น
มีคนเข้าไปตั้งมากมาย น่าจะคึกคักไม่น้อย อย่างน้อยก็น่าจะมีเสียงดังบ้างสิ
แต่ตอนนี้กลับเงียบผิดปกติ
เฉินเหยี่ยตัดสินใจแล้วว่าจะเดินวนแถวหน้าประตู หาโชคดูว่าจะเก็บข้าวของอะไรได้บ้าง
ถ้าใช้ชีวิตในโลกวันสิ้นแบบนี้แล้วไม่มีความกล้าเสี่ยงสักหน่อย เกรงว่าคงอดตายไปนานแล้ว
ส่วนชายชั่วหญิงเลวนั่น ตนไม่มีทางปล่อยให้พวกมันรอดออกไปจากที่นี่แน่
แต่ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือเก็บเสบียง
กฎเหล็กข้อที่สองของขบวนรถ: พยายามเก็บเสบียงให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้!!!
ในโลกวันสิ้น เสบียงคือทุกสิ่ง!
เทของในเป้ออกให้หมด แล้วสะพายเป้าใหม่
เฉินเหยี่ยย่อตัวค่อยๆ ย่องเข้าใกล้ประตูซูเปอร์มาร์เก็ต ในมือถือหน้าไม้แบบมือถือหันซ้ายขวาอย่างระแวดระวัง
ถ้ามีอะไรผิดปกติเมื่อไหร่ เฉินเหยี่ยก็จะหันหลังวิ่งหนีทันที
เมื่อเดินลึกเข้าไป เฉินเหยี่ยก็พบว่าแผนของตนมีปัญหา
ซูเปอร์มาร์เก็ตนี้มีพื้นที่ใหญ่กว่าที่ตนคิดไว้มาก
ชั้นวางของตรงทางเข้าเกือบจะว่างเปล่าหมดแล้ว
มีแต่ชั้นที่อยู่ไกลออกไปหน่อยที่ยังมีสินค้าหลงเหลืออยู่บ้าง
ไม่ไกลจากเฉินเหยี่ย มีเงาคนสองคนกำลังเดินผ่านไปมาระหว่างชั้นวางของ เงาสองคนนี้เอาแต่หยิบของบนชั้นใส่กระเป๋าไม่หยุด
เฉินเหยี่ยยกหน้าไม้ขึ้นนิดหนึ่ง แต่สุดท้ายก็ลดลง
สองคนนี้ไม่ใช่ชายชั่วหญิงเลวนั่น ไม่มีเรื่องบาดหมางกับตน และของตั้งมากมายขนาดนี้ พวกเขาสองคนก็ขนไปได้ไม่เท่าไหร่
แถวนี้ยังมีของอีกมากมาย ไม่จำเป็นต้องทำเรื่องโง่ๆ แบบนั้น!
เฉินเหยี่ยผ่อนฝีเท้า ค่อยๆ เดินลึกเข้าไปในซูเปอร์มาร์เก็ต
ไม่ไกลออกไปเป็นโซนอาหาร
เฉินเหยี่ยย่อตัวเดินเข้าไป แล้วพบว่าที่นี่มีเงาคนหลายคนด้วย
คนพวกนี้เห็นเฉินเหยี่ยเข้ามา ก็รีบทำท่าให้เฉินเหยี่ยเงียบ
ยังไม่ทันที่เฉินเหยี่ยจะตอบสนองอะไร ก็รู้สึกถึงสัมผัสที่ทำให้ขนลุกซู่ขึ้นมา
เป็นความรู้สึกแบบนี้อีกแล้ว
เฉินเหยี่ยเห็นเด็กสาวคนหนึ่งกำลังเดินวนไปมาระหว่างชั้นวางของตรงหน้า ปากก็พึมพำอะไรบางอย่าง
นอกจากชั้นวางของในซูเปอร์มาร์เก็ตแบบคลังสินค้าที่สูงเป็นพิเศษแล้ว ชั้นวางของในซูเปอร์มาร์เก็ตธรรมดาปกติจะสูงประมาณสองเมตรสอง
แต่เด็กสาวนั่นกลับมีร่างครึ่งท่อนที่สูงพ้นชั้นพวกนั้น
ดูแล้วเด็กสาวนั่นคงสูงเกินสามเมตร
คนปกติไม่มีทางสูงขนาดนี้ได้
มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว
เด็กสาวนี่คือสิ่งเหนือธรรมชาติ!!!
เด็กสาวผมสยายยุ่งเหยิง มองไม่เห็นหน้าเลย สวมชุดกระโปรงสีขาวทั้งตัว รูปร่างเหมือนหุ่นกระบอกที่กำลังโยกเยก
เด็กสาวที่สูงผิดปกตินี้ถือกรรไกรอันใหญ่มหึมาไว้ในมือ
กรรไกรอ้าและหุบอยู่ในมือเด็กสาวไม่หยุด ส่งเสียงน่าขนลุก
"เธออยู่ไหน?~~~"
"เธออยู่ไหน?~~~~ออกมาเล่นกับฉันหน่อยสิ!"
ปากเด็กสาวพึมพำประโยคนี้ น้ำเสียงยานยาวและน่าขนลุก เหมือนกำลังพูดกับตัวเอง แล้วก็เหมือนกำลังพูดให้หนูตัวน้อยๆ ที่หลบอยู่ในความมืดฟัง
เฉินเหยี่ยถึงได้รู้ว่าทำไมเมื่อกี้พวกนั้นถึงทำท่าให้เขาเงียบ
เหงื่อเย็นหยดหนึ่งไหลลงมาตามหน้าผากของเฉินเหยี่ย
เพิ่งจะหนีจากมือผีเด็กร้องไห้กระดาษมา ไม่คิดว่าจะมาเจอสาวกรรไกรชุดขาวนี่อีก
เฉินเหยี่ยรู้สึกว่าหัวใจกำลังจะหลุดออกมาแล้ว
สาวกรรไกรเดินอ้อมชั้นวางสินค้าไปหนึ่งแถว แล้วค่อยๆ หันตัวกลับมา
เฉินเหยี่ยก็ย่อตัวค่อยๆ หลบสายตาของสาวกรรไกร หลบไปอีกด้าน
ตอนนี้เฉินเหยี่ยถึงได้พบว่า โซนอาหารนี้มีคนไม่น้อยเลย
แต่กลับไม่เห็นสาวกางเกงโยคะกับเฉียงจื่อ
แต่เห็นไอ้หนุ่มร่างยักษ์นั่นอยู่ที่นี่ ร่างใหญ่โตพยายามขดตัวอยู่อย่างน่าขำ สีหน้าดูเซ่อๆ
แล้วตอนนี้ไอ้หนุ่มร่างยักษ์ก็มีสีหน้าตึงเครียดด้วย
ไม่ใช่สิ!
ตัวก็ใหญ่ขนาดนี้ ยังกลัวสิ่งเหนือธรรมชาติอีกเหรอ?
จะมากลัวสิ่งเหนือธรรมชาติได้ยังไงกัน?
สาวกรรไกรเหมือนจะสัมผัสอะไรได้บางอย่าง จู่ๆ ก็หยุดเท้า หัวที่ถูกผมยาวปกคลุมอยู่ก็หันมาทางเฉินเหยี่ยนิดหนึ่ง
ใต้เส้นผมยาว มีดวงตาสีแดงก่ำสองจุดมองมาทางนี้
เงาร่างของทุกคนพลันแข็งค้าง
เหมือนถูกมนตร์สะกด บรรยากาศตึงเครียดแผ่กระจายไปทั่วอากาศ เหงื่อเย็นซึมทั่วหน้าผาก!
เฉินเหยี่ยถึงกับรู้สึกว่าเวลากำลังเคลื่อนผ่านไปอย่างเชื่องช้า ทุกวินาทีเหมือนหนึ่งปีที่แสนยาวนาน
ถ้าถูกสาวกรรไกรเจอ ทุกคนรวมถึงตัวเขาเองก็ต้องตายทั้งหมด
ยังดีที่ในที่สุดสาวกรรไกรก็เคลื่อนไหวอีกครั้ง ก้าวต่อไปข้างหน้าอย่างเป็นกลไก
ทุกคนพากันถอนหายใจโล่งอก พร้อมกันนั้นก็เริ่มเล่นซ่อนแอบกับสาวกรรไกร
เฉินเหยี่ยครุ่นคิดว่าจะทำแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ ก็ไม่ใช่ทางออก
เฉินเหยี่ยค่อยๆ หยิบบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสเนื้อถ้วยหนึ่งยัดใส่กระเป๋าตัวเอง
คนอื่นเห็นดังนั้นก็เริ่มทำตาม
บางคนถือกระสอบพลาสติก บางคนก็ถือกระเป๋าเป้
ต่างคนต่างค่อยๆ เริ่มยัดข้าวของใส่กระเป๋าไปด้วย สายตาก็จ้องสาวกรรไกรนั่นอย่างตึงเครียด
เฉินเหยี่ยเดินตามหลังคนพวกนี้
ทุกคนล้วนใช้ชีวิตในโลกวันสิ้นมาจนถึงตอนนี้ ดังนั้นจึงไม่เป็นที่สนใจของสาวกรรไกร
ตอนที่เฉินเหยี่ยกำลังเก็บของอย่างสนุกสนาน
จู่ๆ ก็ชนเข้ากับแผ่นหลังของผู้รอดชีวิตข้างหน้า
เงยหน้ามองไปข้างหน้า ทุกคนต่างพากันหยุดเท้า สายตาเต็มไปด้วยความหวาดผวาจ้องไปข้างหน้า
เด็กเหนือธรรมชาติอายุราวเจ็ดแปดขวบคนหนึ่งกำลังยืนขวางหน้าทุกคนอยู่
ผิวขาวซีดราวกับศพที่ตายมาสามวัน กับรอยแดงผิดปกติบนแก้ม และดวงตาที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นคู่นั้น
นี่คือ... ผีเด็กร้องไห้กระดาษ!
มันตามมาแล้ว!
“อ๊า~~~~”
เสียงกรีดร้องดังทำลายความเงียบของซูเปอร์มาร์เก็ต
เสียงกรีดร้องนี้ปลุกสิ่งชั่วร้ายในความมืดให้ตื่นขึ้น
สาวกรรไกรชุดขาวสูงสามเมตรหันหัวมาทางนี้อย่างแข็งทื่อ
กระแสความหนาวเย็นที่คุกคามพลันพัดผ่านเข้ามา ทำให้มือและเท้าของเฉินเหยี่ยรู้สึกชาเล็กน้อย
“กรรบกรับ! กรรบกรับ!~~~”
เสียงกรรไกรดังก้องในซูเปอร์มาร์เก็ต
“ฮิฮิ... ที่แท้พวกเธอก็อยู่ที่นี่เอง! มาเล่นด้วยกันไหม?”
สาวกรรไกรก้าวเท้ายาวๆ ตรงมาทางนี้ ชนชั้นวางของล้มไปหลายแถว
“แม่เจ้า!”
“หนีเร็ว ฉันยังไม่อยากตาย!”
เฉินเหยี่ยคว้ากระเป๋าเป้ หันหลังวิ่งหนีทันที
แต่ยังไม่ทันหันหลัง ก็เห็นกับตาว่าผู้รอดชีวิตสองคนตรงหน้าถูกกรรไกรขนาดมหึมาตัดเป็นสองท่อนบนล่าง
ผู้รอดชีวิตสองคนเหมือนยังไม่ทันรู้ตัว ร่างท่อนบนหล่นลงพื้น ยังใช้มือไต่ดิ้นรนอยู่บนพื้น บนพื้นเต็มไปด้วยบ่อเลือด
“ฮิฮิ... สนุกดี สนุกจริงๆ เลย!”
“ฉันจะเล่นอีก!”
กรรไกรถูกยกขึ้นอีกครั้ง
วินาทีต่อมา ผู้รอดชีวิตอีกคนที่ใส่สูทสวมแว่นตากรอบทองก็ถูกตัดขาดที่เอว
“บัดซบเอ๊ย สู้เลย!”
เสียงตะโกนกึกก้อง!
ทั่วทั้งซูเปอร์มาร์เก็ตถูกปกคลุมด้วยไอระเบิด
เฉินเหยี่ยเห็นกับตาว่ายักษ์กล้ามเนื้อสูงสองเมตรนั่น เหมือนลูกโป่งที่กำลังเป่าลม ในชั่วพริบตาเดียว ก็กลายเป็นยักษ์ใหญ่ไม่แพ้สาวกรรไกร
สูงสามเมตรเหมือนกัน กล้ามเนื้อทั้งร่างเป็นเหมือนก้อนเหล็กก้อนแล้วก้อนเล่า
เทียบกับสาวกรรไกรแล้ว กลิ่นอายโดยรวมดูไม่ด้อยกว่าเลย
นี่... คือลำดับขั้นเหนือโลก?