ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงเอ็นดู “เมื่อก่อนตอนเธอฝึกวิชาจนเสื้อผ้าขาด กระเป๋านักเรียนพัง ครั้งไหนบ้างที่ไม่ใช่ฉันซ่อมให้?”
อารมณ์ของถังมี่มาไวไปไว เธอพยักหน้าหงึก ๆ อย่างอารมณ์ดี “ก็จริงนะ ฝีมือเย็บปักของนายพัฒนาขึ้นได้ก็เพราะฉันนี่แหละ”
ตุ๊กตาบนโต๊ะจู่ ๆ ก็ลุกขึ้นยืนเอง ก่อนจะกลับร่างเป็นภูตตัวจิ๋ว “ขอบคุณนะ นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ได้รับของขวัญจากมนุษย์”
เมื่อเห็นเจ้าตัวเล็กก้มหัวอย่างซื่อ ๆ สองพี่น้องก็สบตากันโดยไม่ต้องพูดอะไร แววตาเต็มไปด้วยความหลงใหลในสิ่งมีชีวิตน่ารัก
“วันนี้ไม่ได้บาดเจ็บใช่ไหม?” ถังจิ่งหมิงถาม
“ล้อเล่นน่า พี่สาวนายเก่งขนาดไหน แค่ผมร่วงสักเส้นก็แปลว่าฉันฝึกมาไม่ดีแล้ว”
“ถ่อมตัวหน่อยเถอะ กลัวจริง ๆ ว่าเธอเดินอยู่ดี ๆ จะโดนคนซ้อมเอา”
“นายห่วงตัวเองก่อนเถอะ ไอ้ตัวซวย”
ระบบมองทั้งคู่ผลัดกันพูดไม่หยุด รอจนพวกเขาคุยจบอย่างเรียบร้อยแล้วถึงค่อยถาม “ตอนนี้ให้ฉันช่วยถ่ายโอนค่าความโชคดีให้พวกคุณได้หรือยัง?”
ถังมี่สูดหายใจ “เกือบลืมธุระสำคัญไปเลย รีบทำเถอะ”
เจ้าตัวเล็กเอียงเปียข้างหนึ่งแนบกับเธอ อีกข้างแนบกับชายหนุ่ม อากาศรอบตัวพลันไหลเวียนอย่างรวดเร็ว ราวกับสายลมฤดูร้อนพัดผ่าน
ถังจิ่งหมิงรู้สึกว่าร่างกายผ่อนคลายขึ้นจริง ๆ
ไม่นานนัก ผมของเจ้าตัวเล็กก็กลับมาสั้นเหมือนเดิม
ถังมี่ซุกซนดึงเปียปอยหนึ่งมาสังเกต “ยืดหดอัตโนมัติได้ด้วย เก่งจัง”
ภูตตัวจิ๋วเขินอาย ดึงเปียสั้นของตัวเองออกมาแล้วหลบเข้าไปในอ้อมแขนถังจิ่งหมิง
ถังมี่ใจละลายเพราะความน่ารัก จึงหยิบเสื้อผ้ามาให้เธอลองทีละชุด
เช้าวันถัดมา
ก่อนออกจากบ้าน ถังจิ่งหมิงยังคงไม่ค่อยวางใจ จึงกำชับให้เธอระวังองค์รัชทายาท ทำอะไรให้รอบคอบหน่อย เพราะถ้าล่วงเกินราชวงศ์ขึ้นมา ครอบครัวอาจช่วยรับมือไม่ไหว
“ฉันไม่เคยได้ยินคำพูดไม่ดีเกี่ยวกับองค์รัชทายาทจากกรมสรรพาวุธเลยสักคำ เธอต้องระวังตัวให้ดี”
ถังมี่ไม่เข้าใจ “แบบนั้นก็ดีไม่ใช่เหรอ? แปลว่าซางเชวี่ยเป็นคนสมบูรณ์แบบไง”
“ยัยบ๊อง คนเราจะไม่มีข้อบกพร่องเลยได้ยังไง”
“ไม่ต้องห่วงฉันหรอก ตอนทำของนายเองก็ดูให้ดีก่อนลงมือ ฉันไม่อยากรับงานบ้านทั้งหมดหรอกนะ”
ขณะมองแผ่นหลังของเธอที่เดินออกไป ระบบก็ปรากฏตัวขึ้นมานั่งบนไหล่เขา
【เสื้อสวยมาก ฉันสัญญาว่าจะปกป้องเธอให้ดี ไม่ต้องห่วง】
ถังจิ่งหมิง: ขอบใจ
ถังมี่เรียกรถมาถึงหน่วยรักษาความปลอดภัย ก้นยังไม่ทันแตะเก้าอี้ดี หวังรั่วซินก็พาเธอขึ้นรถ มุ่งหน้าไปยังตำหนักขององค์รัชทายาท
“หัวหน้าหวัง ค่าโดยสารเมื่อกี้เบิกได้ไหมคะ?”
หวังรั่วซินนั่งข้างเธอ ถามอย่างหยั่งเชิง “เด็กที่เข้าเรียนโรงเรียนขุนนางได้ล้วนมีฐานะดีหรือไม่ก็มีอำนาจทั้งนั้น”
หัวใจถังมี่เย็นวาบ อย่าบอกนะว่าจะเบี้ยวค่าโดยสาร?
เธอไม่ได้คิดจะมาทำงานแล้วรับเงินเดือนฟรี ๆ หรอกนะ
“พ่อฉันเป็นผู้รับเหมา เมื่อสองปีก่อนเหมือนจะช่วยคนใหญ่คนโตคนหนึ่งไว้ที่ไซต์ก่อสร้าง พ่อก็เลยฝากเส้นสายให้ฉันเข้าเรียนเป็นกรณีพิเศษ”
มีข่าวลือว่าถ้ามีใบจบจากโรงเรียนขุนนาง ต่อให้เป็นหมาของโรงเรียนก็ยังได้บรรจุเป็นข้าราชการ
หวังรั่วซินพยักหน้า ข้อมูลที่เธอสืบมาได้ตรงกัน แม้จะตัดความเป็นไปได้ที่ถังมี่เกี่ยวข้องกับคนคนนั้นออกไปในเบื้องต้นแล้ว แต่ประวัติที่สมบูรณ์แบบเกินไปก็ดูเหมือนมีความลับซ่อนอยู่เสมอ
“วันเงินเดือนออกค่อยเอาใบเสร็จไปเบิกกับฝ่ายการเงิน”
“ได้เลยค่ะ”
ยามเช้า เธอยืนรอคำสั่งอยู่บนสนามหญ้ากว้างกับผู้คุ้มกันคนอื่น ๆ
“ภารกิจแรก ตามธรรมเนียมเดิม ไปปลุกองค์รัชทายาท”
หวังรั่วซินสวมเครื่องแบบเรียบร้อย ท่าทางองอาจเฉียบคม กวาดตามองสมาชิกห้าแถวทั้งด้านหน้าและด้านหลัง
“ใครเต็มใจ ให้ก้าวออกมาหนึ่งก้าว”
สิ้นเสียง ถังมี่ก็สังเกตว่าทุกคนก้าวเท้าออกมา
ว้าว ไม่นึกเลยว่าท่านอ๋องจะฮอตขนาดนี้ ทุกคนแย่งกันไป... เอ๊ะ?
เรื่องกลับไม่ได้เป็นไปอย่างที่คิด นอกจากถังมี่ที่ยืนนิ่งไม่ขยับสักกระเบียด คนอื่น ๆ ก็ถอยหลังหนึ่งก้าวโดยไม่ลังเล
วินาทีถัดมา หัวหน้าหวังก็พูดว่า “ดีมาก ถังมี่ เธอไป”
ถังมี่งงเป็นไก่ตาแตก ไม่ใช่สิ ฉันไม่ได้ขยับเลยสักนิดนะ!
ช่างเถอะ ถือเป็นโอกาสดีที่จะได้เปรียบเหมือนกัน
เธอก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว “รับรองว่าทำภารกิจสำเร็จค่ะ!”
โดยไม่รู้เลยว่าเพื่อนร่วมงานที่อยู่ข้างหลังต่างมองเธอด้วยแววตาเห็นอกเห็นใจ
ไม่กี่นาทีต่อมา คนรับใช้ก็พาถังมี่มาถึงหน้าห้องบรรทม
เธอกำลังจะเอ่ยถามว่ามีข้อห้ามอะไรบ้าง แต่นางกำนัลกลับย่องเบา ๆ ก่อนหันหลังวิ่งหนีไปเร็วราวกับเงาวูบ
ถังมี่เคาะประตูก่อน แต่ไม่มีเสียงตอบรับ
ดีเลย ยังไม่ตื่น สวรรค์เข้าข้างฉันแล้ว
ประตูถูกผลักเปิดเบา ๆ เพดานสูงโปร่ง ถังมี่ตะลึงกับห้องนอนที่ใหญ่เกินเหตุ ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมชั้นนี้ถึงมีประตูบานใหญ่แค่บานเดียว
เธอเดินเกือบร้อยเมตรกว่าจะมาถึงหน้าม่านโปร่งบาง บนเตียงมีเงาร่างคนทอดกายหลับอยู่ ลมหายใจสม่ำเสมอ
แสงยามเช้าส่องผ่านหน้าต่างไม้ ถังมี่ยืนอยู่ปลายเตียงแล้วโน้มตัวลงเล็กน้อย “องค์รัชทายาทคะ ฟ้าสว่างแล้ว ถึงเวลาตื่นได้แล้วค่ะ”
คนในม่านไม่มีปฏิกิริยา ยังคงหลับสนิทอย่างสงบ
เธอเพิ่มเสียงให้ดังขึ้นเล็กน้อย แต่เรียกเบา ๆ อยู่หลายครั้งก็ยังไม่ได้ผล
มุมปากถังมี่โค้งขึ้น เธอบีบตุ๊กตาในกระเป๋า “เปิดเครื่องได้แล้ว เตรียมทำงาน”
ระบบยังไม่ทันได้ตอบ เด็กสาวก็ย่อตัวลงข้างเตียงอย่างเงียบเชียบ มือข้างหนึ่งค่อย ๆ สอดเข้าไปในม่านโปร่งแล้ว
【เธอกล้ามากเลยนะ】
ระบบนับถือจากใจจริง
ถังมี่: รวยได้ก็ต้องเสี่ยง ยิ่งกว่านั้นโอกาสแบบนี้พลาดแล้วพลาดเลย
【อื้ม!】
เธอมองผ่านผ้าโปร่งบางจนเห็นแขนของชายหนุ่มที่ห้อยอยู่นอกเตียง จึงยื่นนิ้วชี้ไปจิ้มหลังมือใหญ่ของเขา
ปลายนิ้วนุ่มแนบสนิทกับหลังมืออุ่น ๆ ของชายหนุ่ม
【ติ๊ด กำลังดูดซับค่าชะตา โปรดยืดเวลาสัมผัสใกล้ชิดให้นานที่สุด】
ใต้ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงผิวเรียบเนียน ได้เกิดมาหน้าตาดีคงเป็นเรื่องของพรสวรรค์จริง ๆ ผิวนุ่มจัง
ถังมี่สังเกตคนบนเตียงไปพลาง คอยดูเวลาด้วย ถ้าไม่ออกไปสักที ตัวเองคงถูกมองว่าเป็นโรคจิตแน่
โดยไม่ตั้งใจ สายตาถังมี่ชะงักค้าง เธอเหมือนจะเห็นรอยช้ำสีม่วงกับรอยเข็มชัด ๆ บริเวณข้อศอกของชายหนุ่ม?
ยังไม่ทันได้มองให้ชัด หลังมือของเขาก็กระตุกเล็กน้อย
ถังมี่รีบชักมือกลับ ยืนตัวแข็งอย่างรู้สึกผิด ทำตัวเป็นต้นไม้ทันที
เธอกระแอมเบา ๆ “องค์รัชทายาทคะ เจ็ดโมงแล้วค่ะ”
ลมหายใจของคนบนเตียงค่อย ๆ หนักขึ้น เขายกมือขึ้นนวดขมับ “ไสหัวไป”
ถังมี่อึ้งค้างอยู่กับที่ คนนี้เป็นโรคหลายบุคลิกหรือไง!
เธอใช้ท่าทีแบบมนุษย์เงินเดือนยิ้มแห้ง ๆ “งั้นจะลุกแล้วใช่ไหมคะ?”
นอนนิ่งไม่ขยับ เป็นศพหรือไง
ซางเชวี่ยไม่สนใจอาการผิดปกติที่ข้อศอก สติค่อย ๆ กลับคืนมา ก่อนจะก้มมองหลังมือซ้ายของตัวเอง
ไม่มีเสียงอ้อนวอนจ้อกแจ้กอย่างที่เคยได้ยินจากใต้เตียง ชายหนุ่มลุกขึ้นดึงม่านออก ดวงตาสีฟ้าเย็นเยียบคู่นั้นเผยออกมาท่ามกลางแสงอรุณ
สีตายามเพิ่งตื่นพร่าเลือนด้วยหยาดน้ำบาง ๆ เพิ่มความเกียจคร้านและหม่นหมองขึ้นหลายส่วน พร้อมกลิ่นอายเย็นชาที่ทำให้คนไม่กล้าเข้าใกล้
ถังมี่สบตาเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว ความคิดนินทาเมื่อครู่ปลิวหายไปหมดสิ้น หลังถูกความหล่อกระแทกเข้าเต็ม ๆ เธอก็ให้อภัยทุกอย่าง
เธอยิ้มสดใส “อรุณสวัสดิ์ค่ะ องค์รัชทายาท”
แววตาซางเชวี่ยสั่นไหวเป็นระลอก มุมคิ้วเฉียบคมเลิกขึ้นเล็กน้อย “ถังมี่”
เสียงที่เพิ่งหลุดจากห้วงนิทราแหบพร่า ราวกับถูกปกคลุมด้วยหมอกเย็น ปลายหูของเด็กสาวกระดิกขึ้น รู้สึกคันนิด ๆ
“ฉันเองค่ะ”
“ไม่มีใครบอกหรือว่าที่นี่ห้ามส่งเสียงเด็ดขาด?”
“...ไม่มีใครบอกจริง ๆ ค่ะ”
ชายหนุ่มเลิกผ้าห่มบางแล้วลุกลงจากเตียง เสื้อคลุมหลับใหลแหวกเปิด เผยให้เห็นร่างกายท่อนบนสะอาดสะอ้าน มีกล้ามเนื้อเป็นลอนชัดเจน ต่างจากภาพลักษณ์สง่างามสูงศักดิ์เมื่อวานราวคนละคน
ถังมี่เบิกตากว้าง ในดวงตาสีดำสะท้อนแนวกล้ามเนื้อรูปตัววีของชายหนุ่มที่ทอดลงไปด้านล่าง น่าเสียดายที่ส่วนสุดท้ายซ่อนอยู่ในเงามืดของเนื้อผ้า
ซางเชวี่ยหรี่ตาลงเล็กน้อย ก้มหน้าพูดเสียงต่ำ “น่าเสียดาย เธอถูกไล่ออกแล้ว”
หา? นายเป็นบ้าเหรอ?