"ให้แม่ไปขายสักที ใครบอกให้แกแยกขายเป็นชิ้น ๆ ล่ะ!"
ที่โรงพยาบาลประชาชนเต๋อหง ถังกั่วเหวี่ยงเสื้อตำรวจของตัวเองลงไปบนเตียงของเด็กหนุ่มที่ถูกขาห้อยไว้ มีแผลเต็มหน้า
เจ้าอาม่ายรีบเข้ามากอดถังกั่วเอาไว้แล้วปลอบอย่างร้อนรน "อย่าเพิ่งโกรธเลย เขากลับมาแล้วไม่ใช่เหรอ? ต่อให้จะตี ก็ต้องรอให้เขาหายดีก่อนค่อยตีสิ!"
ถังจื่อหาวเบิกตากว้าง ร้องโหยหวน "อาม่า! ท่านก็เป็นแบบนี้ด้วยเหรอ!"
ถังกั่วถลึงตากลมโตเข้ามา ทำเอาถังจื่อหาวสะดุ้ง กลายเป็นดึงถูกบาดแผลแล้วร้องออกมาด้วยความเจ็บ
"ร้อง屁อะไร! ฉันยังไม่ได้ตีแกเลยนะ!"
ถังกั่วมองอาม่าที่กอดตัวเองไว้ไม่ให้เข้าใกล้ถังจื่อหาว พูดอย่างจนใจ "อาม่า แกรู้มั้ยว่าเขาทำอะไรลงไป? ถ้าไม่ใช่เพราะเพื่อนร่วมหน่วยที่ patrol ป่าเจอเขาเข้า ตอนนี้เขาก็ไปลอยอยู่ในแม่น้ำโขงแล้ว!"
เจ้าอาม่าพยักหน้า ยื่นมือไปลูบหน้าอกที่กระเพื่อมขึ้นลงของถังกั่ว ปลอบ "อาม่ารู้ แต่ว่าตอนนี้เขาก็ไม่เป็นอะไรแล้วนี่นา?"
"ไม่เป็นอะไร?"
ถังกั่วเบิกตากว้าง มองถังจื่อหาว "สอนแกมาตั้งแต่เด็กแล้วว่าข้ามแม่น้ำไปเดี๋ยวโดนไฟช็อต แกเป็นพวกชอบโดนไฟช็อตหรือไงถึงอยากข้ามไปให้โดนไฟฟ้า? เอาน่า ๆ พี่แกก็มีกระบองไฟฟ้าอยู่นะ จะให้แกช็อตให้หายอยากมั้ยล่ะ? อยากช็อตจนขึ้นสวรรค์หรือเปล่า?"
พูดจบถังกั่วก็สะบัดหลุดจากอาม่า พุ่งเข้าไปหาถังจื่อหาว ถังจื่อหาวรีบกอดหัวร้อง "ก็พี่บอกให้ผมไปหางานทำนี่นา! ผมก็แค่อยากให้พี่เห็นว่าผมก็เลี้ยงตัวเองได้เหมือนกัน ผมจะไปรู้ได้ยังไง... ต่อมาผมก็รู้ตัวแล้วนี่ไง!"
"แกสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็ไม่ได้ ไปเรียนอาชีวะก็ไม่เอา แกนอกจากหน้านี้แล้วแกยังมีอะไรอีก? ที่ให้แกไปขายก็เพื่อสร้างยอดงานให้หน่วยปราบปรามการค้าประเวณีไง!"
"แล้วผมก็จะไม่ขายวิญญาณของตัวเองเด็ดขาด!"
ถังกั่วม้วนตา อยากจะตี แต่กลัวว่าหมัดเดียวไปเดี๋ยวเขาจะไปเกิดซะก่อน เลยต้องสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ แล้วชี้หน้าคนบนเตียงเตือน "ดีที่สุด แกควรจะอยู่นิ่ง ๆ ไว้!"
ถังจื่อหาวเม้มปาก มองเธอด้วยความรู้สึกผิด "ผมผิดแล้ว พี่..."
ถังกั่วเพิ่งยกมือขึ้น ถังจื่อหาวก็รีบกอดหัวมุดเข้าไปในผ้าห่มทันที เจ้าอาม่าที่อยู่ข้าง ๆ ดูไปก็ใจหายไปทุกที
"โดนดอกไม้โดนหญ้ายังพอไหว~ลงมือลงไม้ก็อย่าให้โดนใจ~"
ถังกั่วหน้าแดงด้วยความโกรธ คว้าโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าแล้วรับสาย พูดเสียงไม่ดี "ว่าไง?"
หลินเฟิงฟังออกว่านาย隊長ของตัวเองอารมณ์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่
แต่ก็น่าเข้าใจ น้องชายแท้ ๆ โดนหลอกลวงเกือบถูกขายไปอยู่ตามแหล่งมืด ใครจะไปอารมณ์ดีได้
เขาจึงกระแอมเบา ๆ แล้วเลือกคำพูด "คดีฆ่าภรรยานั่น เราจับตัวคนร้ายได้แล้ว"
ถังกั่วสงบลงทันที พูด "โอเค ฉันจะกลับไปเดี๋ยวนี้"
พูดจบเธอก็วางสาย หันหลังจะไป ถังจื่อหาวเพิ่งจะโล่งอก จู่ ๆ เธอก็หันกลับมาอีกครั้ง ทำเอาถังจื่อหาวตกใจรีบกอดอาม่าไว้แน่นเพื่อขอความช่วยเหลือ
แต่กลับเห็นเธอแค่ชำเลืองมองตัวเองอย่างเย็นชา แล้วหยิบเสื้อตำรวจที่โยนไว้บนเตียงไป
ชี้หน้าเขาเตือน "เดี๋ยวจะมีคนมาสอบปากคำแก เล่าไปตามจริง ถ้ามีคนมาบอกฉันว่าแกไม่ให้ความร่วมมือ ระวังตัวไว้"
พูดจบ ถังกั่วก็จากไปในที่สุด
ฟังเสียงฝีเท้าที่ค่อย ๆ ห่างหายไป ถังจื่อหาวก็โล่งอกได้ในที่สุด กอดอาม่าร้องไห้ "อาม่า พี่ฉันน่ากลัวขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว ลงไม้ลงมือก็หนักขึ้นเรื่อย ๆ ด้วย!"
เจ้าอาม่าตอนแรกกำลังลูบหลังเขาเบา ๆ พอได้ยินประโยคนี้ ก็ตบลงมาทันที ทำเอาถังจื่อหาวเจ็บจนบิดตัวเป็นไส้เดือน
"พูดแบบนั้นกับพี่แกได้ยังไง? ก็แกไม่ยอมเชื่อฟังนี่นา? ดูสิพี่แกโมโหขนาดไหน รีบ ๆ หยุดพูดเถอะ กินขาหมูนี่เข้าไป จะได้อ้วนท้วนสมบูรณ์"
——
ในห้องผู้ป่วยยามดึก ถังจื่อหาวนอนอยู่บนเตียง เปิดวิดีโอสั้นดูอย่างสบายอารมณ์ พลางหัวเราะโง่ ๆ เป็นระยะ
จู่ ๆ ท้องก็ปวดแปลบ เขารีบกุมท้องลุกขึ้นนั่ง "บ้าจริง! อาม่าไม่ได้เอาขาหมูค้างคืนมาให้ฉันกินใช่ไหม?"
อาม่าเพิ่งกลับไปนอน เขาได้แต่หยิบไม้เท้าข้าง ๆ มากระโดดขาเดี่ยวไปเข้าห้องน้ำ
ห้องน้ำอยู่ติดหน้าต่าง ป้ายของแผนกฉุกเฉินฝั่งตรงข้ามยังสว่างอยู่ เขากำลังจะเปิดประตูเข้าไป หันไปก็ชนเข้ากับดวงตาคู่หนึ่งที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว
แค่ชั่วพริบตาเดียว
เพราะคน ๆ นั้นอยู่ข้างนอกหน้าต่าง กำลังร่วงหล่นลงไป
"ตุบ!"
ถังจื่อหาวตกใจจนแข็งทื่ออยู่กับที่ นานอยู่ถึงจะส่งเสียงร้องออกมา พยาบาลได้ยินเสียงกรีดร้อง คิดว่าเขาเป็นอะไรไป รีบพุ่งเข้ามา แต่กลับเห็นเขานั่งกองอยู่กับพื้น
"ต...ตายแล้ว!"
พยาบาล "...คุณคะ เข้าห้องน้ำต้องเข้าห้องน้ำนะคะ อย่าในห้องผู้ป่วย..."
ถังจื่อหาวก้มลงมองเป้าตัวเอง หลับตาลงอย่างสิ้นหวัง "ช่วยเอาซับในตัวใหม่ให้หน่อยได้ไหมครับ? และช่วยโทรแจ้งตำรวจด้วย มีคนตายจริง ๆ และผมไม่ได้ตกใจจนฉี่ราดนะครับ ขอบคุณ"
"อ้อ...ได้ค่ะ"
ถังกั่วถึงกับชะงักเมื่อได้ยินที่อยู่ที่แจ้งเหตุ
เว่ยรั่วเฟยก็พูดทันทีที่เห็นที่อยู่ "พี่กั่ว นี่มันโรงพยาบาลที่น้องชายพี่อยู่ไม่ใช่เหรอ?"
หลินเฟิงรีบมองถังกั่วอย่างกังวล พูดเสียงเบา "หรือว่าจะเป็นการแก้แค้น..."
"ไม่หรอก คนพาลอายุยืน เขายังไม่ถึงเวลาไปหรอก"
เว่ยรั่วเฟยเม้มปากพยักหน้า มองสีหน้าเคร่งเครียดของถังกั่วอย่างระมัดระวัง แล้วเดินไปที่เบาะคนขับอย่างเงียบ ๆ กลัวว่าถังกั่วจะอารมณ์ไม่ดีแล้วขับพาทั้งทีมไปตายพร้อมกัน
ตำรวจมาถึงที่เกิดเหตุอย่างรวดเร็ว โชคดีที่ตอนนี้เป็นช่วงดึก มีคนสังเกตเห็นน้อย มีเพียงญาติผู้ตายที่ยืนร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่นอกรั้ว
ถังกั่วนำทีมรีบมาถึงและประสานงานกับตำรวจท้องที่ทันที
ผู้ตายสวมเสื้อกาวน์สีขาว แม้จะเปื้อนเลือดจนแดงไปหมด แต่ป้ายชื่อที่หน้าอกก็ยืนยันตัวตนได้ เขาคือรองหัวหน้าแผนกออร์โธปิดิกส์ของโรงพยาบาลแห่งนี้
ถังกั่วเงยหน้ามองตึกผู้ป่วยด้านบน เพราะฟ้ามืดมาก เห็นได้เพียงท้องฟ้าดำมืด
"หัวหน้าถัง น้องชายของเธอ ถังจื่อหาว อ้างว่าเห็นเหตุการณ์ฆาตกรรม" ตำรวจท้องที่พูด
ถังกั่วขมวดคิ้ว เกาหน้าผาก กลั้นความอยากลงไม้ลงมือไว้ หันไปสั่งเว่ยรั่วเฟย "พาไปคนไปสอบปากคำไอ้เด็กนั่น"
แล้วหันไปสวมถุงมือและรองเท้าหุ้มเข้าไปในพื้นที่เกิดเหตุ หลินเฟิงตามติดไป
ซ่งสิงจื่อกำลังนั่งยอง ๆ อยู่ข้างศพเพื่อตรวจสอบเบื้องต้น พอได้ยินเสียงก็ค่อย ๆ ลุกขึ้น สูงประมาณ 190 เซนติเมตร
เขาสวมหน้ากากอนามัย เผยให้เห็นเพียงดวงตาและคิ้ว เป็นดวงตาที่นิ่งสงบมาก แต่ซ่อนอยู่หลังแว่นกรอบสีเงิน
ถังกั่วเลิกคิ้ว "อาจารย์เจ้าไปไหน?"
"เกษียณแล้ว"
พูดจบ ก็ถอดถุงมือข้างขวาและหน้ากากออก เผยใบหน้าหล่อเหลาสะอาดสะอ้าน
ยื่นมือไปหาถังกั่ว "ซ่งสิงจื่อ"
"อ้อ"
ถังกั่วมองมือเขา แล้วยื่นไปแตะปลายนิ้วเบา ๆ ก่อนจะดึงกลับทันที "ถังกั่ว หัวหน้าหน่วยสืบสวนคดีอาญาที่ 6"
ซ่งสิงจื่อ "ฉันรู้จักเธอ อาจารย์เจ้าเตือนฉันไว้ก่อนจะเกษียณ ให้ระวังเธอ"
ถังกั่วสีหน้าเปลี่ยนทันที "ระวังฉันเรื่องอะไร? ฉันไม่กินคนซะหน่อย!"
"เขาบอกว่าเธอเป็นคนบ้าโมโหร้าย"
ถังกั่วหัวเราะด้วยความโมโห ใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้ม แล้วเอามือค้ำเอวหันไปมองหลินเฟิง หลินเฟิงหัวเราะแห้ง "จริง ๆ ก็...ปกติน่ะนะ?"
หมายความว่าไง? ใช่จริง ๆ อย่างงั้นเหรอ?
ถังกั่วเผลอจะยกมือตบหลินเฟิง แต่จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าข้างหลังยังมีคนนอกอยู่ เลยกลั้นอารมณ์ไว้แล้วหันกลับ "ศพเป็นยังไงบ้าง?"