ถังกั่วถูกเฉียวซือหนัวจูงมือเดินช้า ๆ ไปตามทางรอบนอกเจดีย์ รากต้นพระศรีมหาโพธิ์พันเกี่ยวซับซ้อน แสงแดดระยิบระยับลอดผ่านพุ่มใบหนาทึบ ทิ้งเงาแสงไหววูบวาบลงบนพื้น
เฉียวซือหนัวพึมพำคำอธิษฐานไม่หยุด สีหน้าเปี่ยมศรัทธา ทุกย่างก้าวประนมมือภาวนาอย่างตั้งใจ พอเดินครบสามรอบ เธอก็ถอนหายใจยาว หันมามองถังกั่ว ดวงตาเป็นประกาย “พี่กั๋ว มาไหว้ด้วยกันสิ เผื่อจะศักดิ์สิทธิ์ก็ได้นะ!”
ถังกั่วคิดว่าไม่จำเป็นต้องมาไหว้ขอพรเรื่องความรัก แต่พอเห็นเฉียวซือหนัวที่อยู่ข้าง ๆ มีสีหน้าเปี่ยมความหวัง ก็ยอมทำตามใจเธอ เดินช้า ๆ วนรอบเจดีย์
ในใจไม่ได้คิดจะขอพรเรื่องความรัก กลับเอาแต่นึกถึงซ่งสิงจื่อซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เดินครบหนึ่งรอบแล้ว สองรอบแล้ว พอถึงรอบที่สาม เธอก็แอบภาวนาในใจ
ขอเทพเจ้าคุ้มครอง ชาตินี้ฉันโชคไม่ดี ฉันไม่โทษคุณ ขอแค่ให้ความสัมพันธ์ของฉันกับซ่งสิงจื่อราบรื่นก็พอ!
เฉียวซือหนัวเห็นเธอหลับตาพึมพำ จึงขยับเข้ามาแซวเบา ๆ “พี่กั๋ว แอบขอพรเรื่องความรักอยู่หรือเปล่า?”
ถังกั่วได้สติฉับพลัน ใบหูร้อนผ่าวเล็กน้อย ยกมือดีดหน้าผากเธอ “อย่าพูดเหลวไหล ฉันแค่ขอให้พวกเราเจอคดีฆาตกรรมน้อยลงเท่านั้น”
เฉียวซือหนัวเบะปาก เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อ แต่ก็ไม่ซักถามต่อ เธอลากถังกั่วไปยังม้านั่งหินใต้ต้นไม้ ปากก็พึมพำเล่าเรื่องที่ตัวเองเพิ่งอธิษฐานไป
ถังกั่วหัวเราะ “ไม่ใช่ว่าถ้าพูดคำอธิษฐานออกมาแล้วจะไม่ศักดิ์สิทธิ์หรอกเหรอ?”
“อ๊ะ? งั้นฉันกลับไปขอใหม่!”
แล้วเธอก็กลับไปเดินวนอีกสามรอบ
ถังกั่วมองอยู่ข้าง ๆ อดเปิดหน้าต่างแชตกับซ่งสิงจื่อไม่ได้ ปลายนิ้วค้างอยู่เหนือช่องพิมพ์ข้อความ คิดอยากถ่ายรูปต้นไม้โอบเจดีย์ส่งให้เขาดู