พวกเขาออกจากเรือนจำตอนสี่ทุ่มกว่า ยังต้องขับรถกลับสถานีตำรวจอีกกว่าหนึ่งชั่วโมง
เพิ่งขึ้นรถได้ไม่นาน แม่ของกู้ไค้ก็ส่งวิดีโอเจ้าถั่วน้อยร้องเพลงวันนี้มาให้ กู้ไค้ก้มมองโทรศัพท์ ยิ้มกว้างจนเห็นฟัน
ถังกั่วเห็นแล้วก็อดเหลือบมองไม่ได้ ในวิดีโอเจ้าถั่วน้อยสวมกระโปรงสีชมพูแสนน่ารัก กำลังร้องเพลงเด็กพร้อมตบมืออยู่ท่ามกลางคุณปู่คุณย่า ใบหน้าเล็ก ๆ เปี่ยมไปด้วยความสุข
ถังกั่วอดยิ้มไม่ได้ “เจ้าถั่วน้อยน่ารักขึ้นทุกวันเลยนะ”
กู้ไค้ยิ้มกว้าง “ใช่ไหมล่ะ ตอนเพิ่งเกิดตัวเล็กแค่ท่อนแขนฉันเอง ตอนนั้นฉันยังคิดเลยว่าถ้าเลี้ยงไม่รอดจะทำยังไง ใครจะรู้ว่าตอนนี้โตขนาดนี้แล้ว”
ถังกั่วสตาร์ตรถ พอไฟหน้ารถสว่างขึ้นก็พูดหยอก ๆ ว่า “พี่สะใภ้จากไปตั้งหลายปีแล้ว คุณคิดจะไม่หาใครใหม่จริง ๆ เหรอ”
พูดจบ ถังกั่วก็อยากตบปากตัวเองสักที จะพูดอะไรให้เร็วนักนะ
พอพูดถึงภรรยา แววตาของกู้ไค้ก็พลันเต็มไปด้วยความเศร้า
เขาปิดวิดีโอแล้วล็อกหน้าจอ ก่อนหันไปมองนอกหน้าต่าง
ภรรยาของเขาเกิดภาวะน้ำคร่ำอุดตันหลังคลอดเจ้าถั่วน้อย ตอนนั้นทุกคนคิดว่าเธอคลอดลูกอย่างปลอดภัยแล้ว ใครจะรู้ว่าผ่านไปชั่วโมงกว่า จู่ ๆ เธอก็เสียเลือดมาก
เขาเป็นนักสืบ จับอาชญากรมานับไม่ถ้วน ไขคดีมามากมาย แต่ในวินาทีนั้น เขากลับสิ้นหวังและไร้หนทาง
หน้าห้องฉุกเฉิน เขาคุกเข่ากราบลงกับพื้นกลางทางเดิน อยากเอาชีวิตตัวเองไปแลกกับชีวิตภรรยา แต่สิ่งศักดิ์สิทธิ์ก็ไม่ได้คุ้มครองเขา
สุดท้ายภรรยาของเขาก็จากไป