คิ้วสีเทาขาวของพี่แฟนขมวดเข้าหากันทันที ก่อนหันไปมองถังกั่ว
เขาถามว่า “ทำงานมาตั้งนาน ห้าหมื่นยังหาไม่ได้เลยหรือไง”
ถังกั่วไม่พอใจขึ้นมาทันที “พูดจาหยาบคายเกินไปแล้วนะ”
พี่แฟนถูกเธอทำเอาขำ วางถ้วยชาลงแล้วเอ่ยช้า ๆ “ไม่ให้เงินก็ได้ งั้นความสัมพันธ์ของเราสองคนก็จบกันแค่นี้ ต่อไปก็อย่ามาที่โรงน้ำชาของฉันอีก”
เข้าใจแล้ว นี่คือบล็อกเธอตรง ๆ เลย
ถังกั่วคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เห็นว่าได้ อย่างไรเสียเธอก็จ่ายห้าหมื่นแปดไม่ไหวจริง ๆ
หลังจากทั้งสองออกจากโรงน้ำชา พี่แฟนยืนอยู่ริมหน้าต่างชั้นสาม มองตามเงาของทั้งคู่ที่เดินจากไป ก่อนจะพูดกับผู้ช่วยด้านหลังว่า “อีกหนึ่งชั่วโมง โทรหาเขาที”
ผู้ช่วยชะงักไป ก่อนถามอย่างสงสัย “เจ้าของครับ ไม่ใช่ว่าจะช่วยตำรวจหรือครับ”
พี่แฟนหัวเราะเย็นชา “ฉันไม่ได้ช่วยใครทั้งนั้น วันนี้แค่ตอบแทนบุญคุณเธอเรื่องหนึ่ง แต่คนของฉันจะให้เธอเอาไปเป็นผลงานฟรี ๆ ไม่ได้ จะจับได้หรือเปล่าก็ขึ้นอยู่กับฝีมือของเธอเอง”
ผู้ช่วยเข้าใจแล้ว จึงก้มหน้าหันไปจัดการ
ถังกั่วคว้าตัวเว่ยรั่วเฟยแล้วรีบมุดเข้าไปในรถ เว่ยรั่วเฟยถือเอกสารจนมือสั่น มองถังกั่วที่ยังดูสงบนิ่ง แล้วอดถามไม่ได้ว่า “พี่กั๋ว พี่สนิทกับพี่แฟนคนนี้มากเหรอครับ”
ถังกั่วส่ายหน้า
“พูดตามตรง วันนี้เป็นครั้งที่สามที่เราเจอกัน”
“แล้วทำไมเขาถึงช่วยพวกเรา หรือข้อมูลจะเป็นของปลอมครับ”
ถังกั่วยิ้ม “ตอนที่ฉันยังอยู่หน่วยรบพิเศษ ฉันเคยเข้าร่วมปฏิบัติการกวาดล้างองค์กรอาชญากรรมร่วมกัน องค์กรของพี่แฟนเป็นเป้าหมายของพวกเรา ฉันเลยบุกถล่มรังของเขา แต่ตอนนั้นเขาแสดงเก่ง แกล้งทำเป็นชาวบ้านแถวนั้นหลอกฉัน ฉันก็เชื่อจริง ๆ ไม่เพียงพาเขาหนีออกจากภูเขา ยังช่วยรักษาแผลให้เขาด้วย พอรู้ความจริงฉันก็โมโหจนทนไม่ไหว เลยพันระเบิดไว้รอบตัวแล้วไปหาเขา กะจะตายพร้อมกัน ถ้าตอนนั้นกำลังเสริมมาไม่ทัน ฉันคงใกล้ได้เข้าโรงเรียนประถมแล้ว”