ทั้งสามคนยืนอยู่หน้ารถ เว่ยรั่วเฟยนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น เงยหน้ามองทั้งสองคนแล้วถามอย่างสงสัยว่า “ตอนนี้เอายังไงต่อ?”
ในใจเขาวางแผนไว้แล้วว่าเดี๋ยวจะไปพักโรงแรม แล้วจัดให้เขากับพี่กั๋วพักห้องติดกัน แบบได้เปรียบเพราะอยู่ใกล้กันนั่นแหละ
ใครจะคิดว่าถังกั่วกลับพูดว่า “แกอยู่เฝ้าอู่เยว่ ฉันกับซ่งสิงจื่อกลับเต๋อหง”
เว่ยรั่วเฟยไม่ยอมทันที เขาผุดลุกขึ้นชี้หน้าซ่งสิงจื่อ “ทำไมไม่ให้เขาอยู่เฝ้าล่ะ!”
ถังกั่วกับซ่งสิงจื่อชะงักพร้อมกัน
ถังกั่วยกมือขึ้นจะตบเขาสองที แต่ซ่งสิงจื่อรีบห้ามไว้ แล้วอธิบายอย่างใจเย็นว่า “ผมเป็นหมอชันสูตร ไม่ได้ร่วมปฏิบัติการพวกนี้”
เว่ยรั่วเฟยกัดริมฝีปากล่าง มองทั้งสองคนอย่างน้อยใจ “เป็นหมอชันสูตรแล้วเจ๋งนักหรือไง!”
ถังกั่วทนไม่ไหว เดินเข้าไปล็อกคอเว่ยรั่วเฟย กัดฟันพูดว่า “สมองแกจะใส่ของมีประโยชน์ลงไปบ้างไม่ได้หรือไง? ในหัวมีแต่ขี้หรือไง!”
เว่ยรั่วเฟยเกือบโดนรัดคอตาย พอถูกปล่อยก็ยังหายใจไม่ทั่วท้อง แต่รีบพูดทันทีว่า “ในหัวผมมีแต่แกต่างหาก!”
“……”
สีหน้าที่ผ่อนคลายของซ่งสิงจื่อตึงขึ้นชั่วขณะ เขาหันไปมองถังกั่วโดยไม่รู้ตัว แล้วเห็นเธอหรี่ตาลงพร้อมเริ่มขยับข้อนิ้ว
เธอหัวเราะเย็นชา “แกหมายความว่าฉันเป็นขี้งั้นหรือ!?”
เว่ยรั่วเฟยสะดุ้ง “ไม่ใช่ ๆ ผมหมายถึงผมแอบชอบแกไง! แกดูไม่ออกหรือไง?”
กลัวว่าจะโดนตี เขารีบหลบไปหลังต้นไม้ข้างทาง แล้ววิ่งวนไปวนมากับถังกั่ว
ถังกั่วจับเขาไม่ได้ ก็ชี้หน้าเขาอย่างหัวเสีย “แอบชอบบ้าอะไร! ต่อให้ฉันโสดไปอีกแปดร้อยชาติ ก็ไม่มีทางเป็นรอบแกหรอก ไสหัวไป!”