เจ้าอี้เจี้ยนถูกเรียกตัวมาโดยบังคับ สีหน้าดูไม่ค่อยพอใจนัก
เขานั่งหน้าบึ้งอยู่ในห้องสอบสวนมาตลอด พอเห็นถังกั่วกับกู้ไค้เดินเข้ามา ก็ยิ่งกลอกตาใส่
กู้ไค้ขมวดคิ้วทันที “เจ้าอี้เจี้ยน รู้ไหมว่าเรียกคุณมาทำไม”
เจ้าอี้เจี้ยนทำงานในไซต์ก่อสร้างมาหลายปี รูปร่างผอมดำและไม่สูงนัก แม้จะดูซื่อ ๆ แต่แววตากลับแสดงชัดว่าไม่อยากถูกซักถาม เขาเกามือตัวเองแล้วพยักหน้าอย่างหงุดหงิด “รู้แล้ว ก็เรื่องเฉินหลินจวินไง แต่พวกคุณถามผมไปก็ไม่ได้อะไรหรอก ผมเองก็ไม่รู้ว่าพวกคุณเรียกผมมาทำไม”
ถังกั่วหยิบภาพถ่ายโครงกระดูกออกมาวางตรงหน้าเขา แล้วถามอย่างคาดคั้น “ภรรยาของคุณถูกฆ่าแล้วซ่อนศพไว้ในกำแพง ส่วนลูกก็หายสาบสูญไป คุณไม่ร้อนใจเลยหรือ”
เจ้าอี้เจี้ยนมองภาพนั้นแล้วสะเทือนใจอยู่บ้างจริง ๆ แต่ไม่นานก็กลับมาเป็นปกติ
เขาถอนหายใจอย่างจนใจ “เรื่องมันผ่านมาตั้งยี่สิบปีแล้ว ต่อให้ผมร้อนใจ เธอจะฟื้นคืนชีพกลับมาได้หรือไง ตอนนี้ผมมีครอบครัวใหม่แล้ว ไม่อยากให้เรื่องพวกนี้มาทำร้ายครอบครัวของผมอีก”
“แล้วเฉินหลินจวินกับเจ้าเจิ้งเชิงล่ะ พวกเขาไม่ใช่ครอบครัวของคุณหรือ ตอนนั้นตามหาแค่ปีเดียวก็เลิกแล้วหรือ หรือคุณรู้อยู่แล้วว่าแม่ลูกคู่นั้นไม่มีวันหาเจอ”
เจ้าอี้เจี้ยนหันไปมองถังกั่วที่เป็นคนพูด แล้วถลึงตาใส่อย่างหน้าด้าน “ถ้างั้นก็ไปถามตำรวจอย่างพวกคุณสิ ผมแจ้งความแล้ว ผมก็ทำหน้าที่ตามหาคนแล้ว หาไม่เจอผมจะทำยังไงได้ จะให้ผมเอาทั้งชีวิตไปทุ่มกับเรื่องนี้หรือไง”