เจิงเคอถือมีดผลไม้ วิ่งฝ่าฝูงชนในโรงพยาบาลไปอย่างรวดเร็ว ใบหน้าซูบซีดยิ่งขาวเผือดเพราะความหวาดกลัว คมมีดสะท้อนแสงวาววับน่าขนลุกใต้หลอดไฟสีขาวของโรงพยาบาล
บุคลากรทางการแพทย์และญาติผู้ป่วยที่อยู่รอบ ๆ ต่างพากันหลบหนี
เขาวิ่งไปถึงหน้าลิฟต์แล้วกดปุ่มอย่างกระวนกระวาย ผู้คนรอบข้างเห็นมีดในมือเขาก็พากันร้องลั่นและหลบหนี ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิด คนข้างในเห็นเขาปุ๊บก็พากันวิ่งออกมาจากลิฟต์ทันที
แต่เขาไม่มีเวลารอให้ทุกคนออกไปหมดก่อนค่อยลงลิฟต์ พอเข้าไปก็รีบกดปุ่มปิดทันที ทว่าในลิฟต์ยังมีหญิงคนหนึ่งพาเด็กอายุไม่กี่ขวบมาด้วย ตอนนี้ทั้งคู่กำลังขดตัวด้วยความกลัวอยู่ตรงมุมลิฟต์
หญิงคนนั้นกอดลูกไว้แน่นอย่างเสียขวัญ พร้อมหันตัวออกมาบังลูกเอาไว้
ขณะที่เจิงเคอกำลังจะเดินเข้าไปหาหญิงคนนั้น มือข้างหนึ่งก็ยื่นมาขวางประตูลิฟต์ที่กำลังจะปิดไว้
ถังกั่วปรากฏตัวที่หน้าลิฟต์ เธอพูดเสียงเย็นชา “วางอาวุธลง แล้วจะได้รับการพิจารณาโทษสถานเบา”
ในสายตาของเจิงเคอตอนนี้ ถังกั่วไม่ต่างอะไรจากปีศาจ
เขายกมีดขึ้นด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แล้วคว้าหญิงที่อยู่ตรงมุมลิฟต์ขึ้นมา ทำเอาเธอร้องลั่นด้วยความตกใจ จากนั้นเขาก็ผลักลูกสาวของตัวเองไปข้างหน้า ถังกั่วรับตัวเด็กหญิงไว้แล้วดันเธอออกไป
ซ่งสิงจื่อที่เพิ่งวิ่งมาถึงรับตัวเด็กหญิงไว้พอดี
เจิงเคอเอามีดผลไม้จ่อคอหญิงคนนั้น ทั้งที่ตัวสั่นด้วยความกลัว แต่กลับตะโกนเสียงกร้าว “ปล่อยฉันไป ไม่งั้นฉันจะฆ่าเธอ!”
หญิงคนนั้นตกใจจนขยับไม่ได้ ได้แต่ร้องไห้โฮและตะโกนว่า “ช่วยด้วย ช่วยฉันด้วย!”