“ไป เข้าไปดูกัน”
เฉินเสียวก้าวนำเข้าไปในโถงใหญ่ที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพัง
เจ้าสาวผู้นั้นยืนหันหลังให้พวกเขา มือทั้งสองประสานกันอยู่เบื้องหน้า
หากไม่เห็นว่าหน้าอกยังขยับขึ้นลง คงมีคนเชื่อว่านางเป็นร่างวิญญาณที่แปรมาจากพลังวิญญาณ
“นางเป็นอะไรไป?”
เล่อเหยาก็สังเกตเห็นความผิดปกติ ก่อนจะหันไปเห็นแสงวิญญาณสว่างวาบขึ้นตรงปลายนิ้วของเฉินเสียว
ทันทีที่นิ้วนั้นแตะลง ร่างอรชรของเจ้าสาวก็สั่นสะท้านเล็กน้อย ราวกับเพิ่งได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก
“แม่นาง ปลอดภัยแล้ว”
สตรีผู้นี้ถูกพลังวิญญาณพันธนาการไว้ เห็นได้ว่าเล่อเหยาพูดไม่ผิด นางถูกคนบังคับจับตัวมาจริง ๆ
“คุณชาย โปรดรอก่อน”
เมื่อเห็นเฉินเสียวหันหลังจะเดินจากไป สตรีผู้นั้นก็ปลดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดง เผยให้เห็นใบหน้างดงามสะอาดตา
นางดูมีอายุราวสิบแปดสิบเก้าปี ผิวขาวผ่อง คิ้วตาอ่อนโยน เปี่ยมด้วยความสง่างามสมเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่
“หัวจิ่นขอบคุณคุณชายที่ช่วยชีวิต”
นางค้อมกายคำนับแผ่นหลังของเฉินเสียวอย่างจริงจัง “ขอทราบนามของคุณชายได้หรือไม่? บุญคุณครั้งนี้หัวจิ่นจะจดจำไว้ในใจ รอวันหน้าจึงจะได้ตอบแทน”
หัวจิ่น?
เล่อเหยาที่กำลังเดินออกไปพลันชะงักฝีเท้า
นางหันกลับไปทันที แล้วก็เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยอย่างยิ่ง
“พี่สาวลูกพี่ลูกน้อง? เป็นเจ้าจริง ๆ!”
เล่อเหยาเผยสีหน้ายินดี รีบก้าวเข้าไปหา “เหตุใดเจ้าถึงถูกเล่อเทียนชื่อจับตัวมา แถมยังต้องแต่งงานกับเขาด้วย?”
“น้องหญิง! เหตุใดเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่?!”
หัวจิ่นเห็นเล่อเหยาแล้วริมฝีปากก็สั่นระริก “หลายปีมานี้เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”
นางได้ยินเรื่องที่เล่อเหยาประสบมา และเคยพยายามตามหานาง ทว่ากลับไม่ได้ข่าวคราวเลย
ครั้นได้ยินข่าวร้ายเมื่อหลายปีก่อน สิ่งเดียวที่ทำให้นางรู้สึกโล่งใจ คือการได้รู้ว่าน้องสาวผู้นี้ยังมีชีวิตอยู่
“ข้ากลับมาเพื่อแก้แค้น”
เล่อเหยากุมมือเย็นเฉียบของนางไว้ “แล้วเจ้าเล่า ท่านปู่ส่งเจ้าไปฝึกฝนที่สำนักเสวียนเทียน เหตุใดถึงถูกเล่อเทียนชื่อไอ้เดรัจฉานนั่นบังคับให้เข้าพิธีแต่งงาน?”