ไป๋จือจือเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับสายตาที่เจียงหวยจื่อทอดมองลงมา
ยามกลางวัน ดวงตาคู่นั้นมักเย็นชาและห่างเหิน ราวกับมีชั้นกระจกเคลือบน้ำค้างแข็งกั้นอยู่ ทว่าตอนนี้น้ำแข็งละลายแล้ว คลื่นใต้น้ำที่ซ่อนอยู่เบื้องล่างพลันซัดขึ้นมาอย่างรุนแรง ไร้การปิดบังแม้แต่น้อย
เจียงหวยจื่อโน้มตัวเข้ามาใกล้ช้า ๆ ค่อย ๆ ขยับเข้าหาทีละนิด คล้ายจงใจเปิดโอกาสให้เธอหลบหนี หรือไม่ก็เพลิดเพลินกับช่วงเวลาที่เธอไม่มีทางหนี
ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาปัดผ่านใบหูของไป๋จือจือ
“เบบี๋~” เจียงหวยจื่อเอ่ย เสียงท้ายประโยคแหบพร่าเล็กน้อย น้ำเสียงแฝงอันตรายและความหยอกเย้า “เรื่องสำคัญในห้องทำงาน... ตอนนี้ทำต่อดีไหม?”
ไป๋จือจือยังไม่ทันได้พูดอะไร ริมฝีปากของเจียงหวยจื่อก็แนบลงบนติ่งหูของเธอ
กระแสไฟฟ้าเล็ก ๆ วาบขึ้นจากติ่งหู ลามไปตามปลายประสาทตรงลำคอ แผดเผาผ่านหัวไหล่ กระดูกสันหลัง ก่อนจะลุกลามลึกลงไปถึงเอว
ไป๋จือจือสะท้านไปทั้งร่าง นิ้วเท้าจิกงออยู่ในรองเท้า ลมหายใจเหมือนถูกใครสักคนบีบคอไว้ ก่อนจะปล่อยออกมาอย่างฉับพลัน หอบถี่จนผิดปกติ
เธอกัดริมฝีปากล่างโดยไม่รู้ตัว แล้วยกมือขึ้นหมายจะผลักเจียงหวยจื่อ ทว่าทันทีที่ฝ่ามือแตะอกเขา เธอกลับพบว่าไม่มีแรงแม้แต่น้อย
ใต้เนื้อผ้าเสื้อเชิ้ตคือไอร้อนจากอกของเจียงหวยจื่อและจังหวะหัวใจที่เต้นหนักแน่น แข็งแรง กระทบฝ่ามือเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“จั๊กจี้...”
ไป๋จือจือเบือนหน้า พึมพำเสียงแผ่วหวานจนแม้แต่ตัวเธอเองยังรู้สึกว่าไม่มีน้ำหนักให้เชื่อเลยสักนิด
เจียงหวยจื่อหัวเราะเสียงต่ำ เสียงหัวเราะนั้นสั่นสะเทือนมาจากอก แล้วส่งผ่านร่างกายที่แนบชิดกันเข้ามาถึงหูเธอ