“พวกคุณเล่นกันเถอะค่ะ” ไป๋จือจือยิ้มอย่างว่าง่าย มือทั้งสองวางบนเข่า นิ้วมือแอบบิดชายกระโปรงไปมา “ฉันไม่ค่อยเหมาะกับอะไรแบบนี้ รอพวกคุณอยู่ข้างนอกดีกว่าค่ะ”
น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล ถ้อยคำก็สุภาพเหมาะสม แต่หากสังเกตให้ดีจะเห็นว่าแผ่นหลังเกร็งขึ้นเล็กน้อย ท่านั่งที่ผ่อนคลายเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นท่าระวังตัว ราวกับพร้อมเผ่นหนีได้ทุกเมื่อ
หลี่เจี๋ยเดินเข้ามานั่งข้างไป๋จือจือ
“จือจือ” หลี่เจี๋ยเกลี้ยกล่อมด้วยน้ำเสียงชวนคล้อยตาม พลางคล้องแขนไป๋จือจือไว้ “ไม่ต้องกลัวนะ ฉันหาข้อมูลห้องลับนี้มาแล้ว ชื่อ ‘วิทยาลัยหมอกพราง’ โดยรวมไม่ได้ยากมาก บรรยากาศน่ากลัวอาศัยแสงไฟกับเสียงเป็นหลัก ไม่ได้มีอะไรหลอนเป็นพิเศษหรอก”
ร่างของไป๋จือจือแข็งเกร็งขึ้นเล็กน้อย นิ้วมือที่บิดชายกระโปรงอยู่ก็ขยับถี่กว่าเดิม
“แต่ว่า...”
“อีกอย่างนะ” หลี่เจี๋ยชูนิ้วชี้ขึ้นหนึ่งนิ้ว น้ำเสียงเปี่ยมเหตุผลชวนให้เชื่อมากขึ้น “รอบเที่ยงคืนนี้เป็นธีมสำหรับแปดคน ต้องมีครบแปดคนถึงจะเริ่มได้ ตอนนี้เรามีกันแค่เจ็ดคน”
ดวงตากลมเรียวของไป๋จือจือกะพริบสองครั้ง
“งั้น...”
“ฉันเรียกลูกพี่ลูกน้องมาแล้ว เขากำลังเดินทางมา” หลี่เจี๋ยเสริม แววตาหลังแว่นยิ้มละไม “พอเขามาก็ครบแปดคนพอดี เรามีกันสองสาว เธอก็มีพี่ชายฟู่เสวี่ยเยี่ยนอยู่ด้วย จะกลัวอะไรล่ะ”
ตอนเอ่ยชื่อ ‘ฟู่เสวี่ยเยี่ยน’ หลี่เจี๋ยจงใจเน้นเสียงเป็นพิเศษ แถมยังบุ้ยปากไปทางเขา
ไป๋จือจือส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปหาฟู่เสวี่ยเยี่ยน
ฟู่เสวี่ยเยี่ยนกำลังเอนพิงพนักโซฟา มือข้างหนึ่งเท้าคาง มองเธออยู่