【ที่เก็บสมอง!!! เก็บสมองไว้ก่อนแล้วค่อยอ่าน!!!】
“แค่ก ๆ…”
ไป๋จือจือสำลักกาแฟจนสะดุ้งตื่น
ในลำคอยังมีรสเปรี้ยวขมราคาถูกของกาแฟสำเร็จรูปหลงเหลืออยู่ แต่ตารางเอ็กเซลแน่นขนัดตรงหน้ากลับหายไปแล้ว
เธอจำได้ว่าเมื่อวินาทีก่อนยังทำงานล่วงเวลาอยู่ที่บริษัท ทำงานต่อเนื่องมาสามสิบหกชั่วโมง จ้องพาวเวอร์พอยต์ฉบับแก้ครั้งที่สิบแปด จู่ ๆ หัวใจก็บีบรัดอย่างรุนแรง ภาพตรงหน้ามืดวูบ แล้วเธอก็หมดสติไป
จากนั้นสมองก็เหมือนมีดอกไม้ไฟนับหมื่นระเบิดขึ้น
ไม่ใช่คำเปรียบเปรย แต่มันระเบิดจริง ๆ
เศษเสี้ยวความทรงจำทะลักเข้ามาราวกับมีใครยัดละครน้ำเน่าทั้งเรื่องใส่สมองเธอ แล้วบังคับกรอฉายรวดเดียวสามร้อยตอน
【ติ๊ง—ยินดีด้วย โฮสต์เปิดใช้งานระบบเป่าเป่า หมายเลข เคซี-1314 พร้อมให้บริการคุณอย่างเต็มที่!】
เสียงอิเล็กทรอนิกส์ใสกระจ่างจนชวนหมั่นไส้ดังขึ้นในหัวของไป๋จือจือ ปลายเสียงยังลากสูงเป็นคลื่นอีกต่างหาก
ไป๋จือจือผุดลุกขึ้นนั่ง ภาพที่เห็นคือห้องนอนตกแต่งหรูหราเหนือระดับ เหนือศีรษะมีโคมระย้าคริสตัลระยิบระยับ แสงไฟสลัวชวนให้ใจเตลิด นอกหน้าต่างบานสูงจรดพื้นคือทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเมืองที่สว่างไสว ส่วนใต้ร่างเป็นผ้าห่มขนห่านนุ่มเสียจนแทบกลืนทั้งตัวลงไปได้
เธอก้มมองมือตัวเอง เห็นมือขาวนวลเรียวบาง เล็บเคลือบสีชมพูนู้ดอย่างประณีต ข้อมือสวมกำไลเสือดาวคาร์เทียร์
นี่ไม่ใช่มือของเธอ
“...ให้ตายสิ”
ไป๋จือจือก้มมองอีกครั้ง ร่างกายสวมชุดเดรสสายเดี่ยวสีแดง สายเส้นเล็กสองเส้นพาดอยู่บนกระดูกไหปลาร้า ชายกระโปรงสั้นจนแทบปิดโคนขาไม่มิด
นี่ก็ไม่ใช่ร่างกายของเธอเช่นกัน
【กำลังถ่ายทอดเนื้อเรื่องต้นฉบับ กรุณารับข้อมูล—】
ชีวิตอีกช่วงหนึ่งทะลักเข้าสมองอย่างฉับพลัน ราวกับมีใครง้างกะโหลกแล้วเทน้ำเย็นจัดลงไปทั้งถัง
ไป๋จือจือสะท้านไปทั้งตัว นิ้วมือกำผ้าปูที่นอนแน่น รอจนความวิงเวียนสงบลง ในที่สุดเธอก็เข้าใจสถานการณ์ของตัวเองในตอนนี้
เจ้าของร่างเดิมชื่อไป๋จือจือเหมือนกัน เป็นลูกสาวคนเดียวของตระกูลไป๋แห่งเมืองไห่เฉิง อายุยี่สิบสามปี มีใบหน้าสวยสะดุดตาจนดูเฉียบคม ทว่ากลับไม่ค่อยฉลาดนัก
เธอตกหลุมรักแรกพบกับผู้ชายคนหนึ่งชื่อกู้หมิง
กู้หมิงเป็นทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลกู้ ลูกชายคนเดียวของตระกูลมหาเศรษฐีชั้นยอด อาณาจักรธุรกิจของเครือกู้ในเมืองไห่เฉิงและทั่วประเทศครอบคลุมสามวงการใหญ่ ทั้งอสังหาริมทรัพย์ การเงิน และเทคโนโลยี
แต่ภายนอกกู้หมิงกลับปลอมตัวเป็นคนรับจ้างเล่นเกมธรรมดา ๆ รับงานเล่นเกมในหมวดเกมของแพลตฟอร์มถ่ายทอดสดฉลาม ใช้ไอดีว่า ‘หมิง’ ฝีมือดี เสียงชวนใจละลาย หน้าตางดงามจับตา ห้องถ่ายทอดสดของเขาครองสามอันดับแรกของตารางความนิยมอยู่เสมอ
ที่รับจ้างเล่นเกมก็เพราะเป็นความสนใจส่วนตัว แถมยังช่วยเรียกแขกให้แพลตฟอร์มของตัวเองด้วย
แต่ในเนื้อเรื่องเดิม คนที่มีเส้นเรื่องความรักกับกู้หมิงจริง ๆ ชื่อซ่งเจียว
ซ่งเจียวกับกู้หมิงรู้จักกันในเกมมาครึ่งปี คบกันทางออนไลน์อย่างคลุมเครือ หยั่งเชิงกันไปมา เหลือแค่เปิดเผยความในใจอีกเพียงนิดเดียว
ส่วนเจ้าของร่างเดิมเป็นนางร้ายตัวประกอบอย่างแท้จริง—เธอชอบกู้หมิงและอิจฉาซ่งเจียว จึงใช้ทุกวิถีทางสวมรอยเป็นซ่งเจียว ปลอมตัวเป็นคนที่คบหากับกู้หมิงทางออนไลน์ จนได้เป็นแฟนสาวของเขาสมใจ
ต่อมาเมื่อความจริงถูกเปิดโปง กู้หมิงก็เลิกกับเธอ เธอกลับตามตื๊อเขาไม่เลิก ทั้งร้องไห้ โวยวาย ขู่ฆ่าตัวตาย สุดท้ายคืนฝนตกคืนหนึ่ง เธอวิ่งตามรถของกู้หมิงออกไปบนถนน แล้วถูกรถบรรทุกชนกระเด็น เสียชีวิตคาที่
บทนางร้ายมาตรฐาน จบด้วยการหาเรื่องใส่ตัวครบสูตร
ไป๋จือจือใช้เวลาสามวินาทีย่อยความทรงจำเหล่านั้น ก่อนจะถอนหายใจจากส่วนลึกของจิตวิญญาณ “...ผู้หญิงคนนี้ต้องมีปัญหาจริง ๆ”
ทั้งสวยขนาดนี้ ฐานะทางบ้านก็ไม่ได้แย่ จะหาผู้ชายแบบไหนไม่ได้บ้าง?
แต่กลับเลือกแขวนคอตายอยู่บนต้นไม้ต้นเดียว แถมยังทำตัวเองจนหมดสภาพ สุดท้ายก็พาตัวเองไปตาย ทำไปเพื่ออะไร?
“แล้วภารกิจของฉันคืออะไร?”
“แย่งพระเอก!” ระบบเป่าเป่าตอบเสียงร่าเริงราวกับกำลังประกาศโปรโมชันวันคนโสด “เมื่อค่าความรู้สึกของกู้หมิงถึงหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ ถือว่าสำเร็จ! รางวัลเมื่อสำเร็จคือเงินสดหนึ่งร้อยล้าน หย่อนเข้าบัญชีทันที! ถ้าล้มเหลว...ก็ไม่มีรางวัลนะ แต่โฮสต์ไม่ต้องกังวล ระบบจะไม่ลบคุณทิ้งหรอก แค่ทำให้คุณเดินตามเนื้อเรื่องเดิม คืนฝนตก ไล่ตามรถ รถบรรทุก แล้วก็เสียชีวิตคาที่...”
“หยุดเลย” ไป๋จือจือยิ้ม “ไม่ต้องบรรยายต่อ ฉันเข้าใจแล้ว”
เธอพลิกตัวลงจากเตียง เท้าเปล่าเหยียบพรมเนื้อนุ่ม ก่อนเดินไปยังบานกระจกแต่งตัวบานใหญ่ในห้อง
ในกระจกสะท้อนใบหน้าประณีตราวกับไม่ใช่ของจริง
คิ้วตาคมเข้ม ริมฝีปากอวบอิ่ม ผิวขาวราวหยกมันแพะชั้นดี ผมยาวดัดลอนสีน้ำตาลเกาลัดปล่อยสยายคลอไหล่อย่างเกียจคร้าน ส่วนรูปร่างก็เว้าโค้งสะดุดตาจนแทบเกินพอดี
เครื่องหน้าสวยจัดจ้านจนแทบหยิ่งผยอง หางตาเชิดขึ้นเล็กน้อย เป็นใบหน้าที่เหมือนเกิดมาเพื่อใช้ความงามข่มขวัญผู้คน
ไป๋จือจือกะพริบตาให้ตัวเองในกระจก หญิงงามในกระจกก็กะพริบตาตาม
หนึ่งร้อยล้าน
เธอทบทวนคำสามคำนี้ในใจซ้ำไปซ้ำมา มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้นทีละน้อย
ชาติก่อนเธอทำงานหนักจนแทบตายอยู่สามปี เงินที่เก็บได้ยังไม่พอเป็นเงินดาวน์บ้านสักหลังในบ้านเกิดด้วยซ้ำ
แต่ตอนนี้มีระบบบอกว่า แค่แย่งผู้ชายคนหนึ่งมาได้ก็จะได้เงินหนึ่งร้อยล้านงั้นหรือ?
ถ้าอย่างนั้นแย่งให้ทั่วทั้งจักรวาล ก็กลายเป็นเศรษฐีหมื่นล้านได้เลยไม่ใช่หรือไง?
ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว ก็เท่ากับไม่ให้เกียรติทรัพย์สินหมื่นล้านนั่นแล้ว!
“เป่าเป่า” ไป๋จือจือประคองแก้มทั้งสองข้าง โน้มตัวเข้าใกล้กระจก น้ำเสียงเบาสบายราวกับกำลังคุยกันว่าจะกินอะไรเป็นมื้อกลางวัน “พระเอกชื่อกู้หมิงสินะ? ตอนนี้สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง?”
“กำลังส่งข้อมูลล่าสุดให้เจ้านาย—เป้าหมายชื่อกู้หมิง ตัวตนภายนอก: สตรีมเมอร์รับจ้างเล่นเกมในหมวดเกมของแพลตฟอร์มถ่ายทอดสดฉลาม ไอดี ‘หมิง’ บัญชีเกม ‘ซี’ ที่อยู่ปัจจุบัน: ห้อง 2802 อาคารบี โครงการจิ่นซิ่วฮวาถิง เมืองไห่เฉิง ขอแจ้งเตือนด้วยความหวังดีว่า ซ่งเจียว นางเอกคนเดิมจะนัดพบกู้หมิงตัวจริงในอีกสามวันนะคะ! โฮสต์โปรดรีบคว้าโอกาสไว้!”
ไป๋จือจือยืดตัวตรง รวบผมยาวหยักศกของตัวเองมาไว้บนไหล่ข้างหนึ่ง เผยลำคอระหงกับแนวกระดูกไหปลาร้าที่งดงาม
เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย แล้วยิ้มให้กระจก
ไม่ใช่รอยยิ้มหวานไร้พิษภัย แต่เป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่แฝงความมั่นใจว่าจะต้องได้มาอยู่ในกำมือ
“สามวันเหรอ? พอแล้ว”
เธอหันไปทางห้องแต่งตัว เปิดประตูตู้เสื้อผ้า ข้างในแขวนเสื้อผ้าของเจ้าของร่างเดิมไว้เต็มตู้ ทุกชุดมีสไตล์ไปในทางเดียวกันอย่างยิ่ง!
รัด สั้น เปิด เฉิดฉาย ทุกชุดราวกับตะโกนคำว่า ‘ฉันคือนางร้าย’ อยู่เต็มอก
มือของไป๋จือจือไล้ผ่านเสื้อผ้าที่แขวนเรียงกันเป็นแถว ก่อนจะหยุดอยู่ตรงเสื้อยืดแขนสั้นสีขาวนวลกับกางเกงยีนส์สีอ่อนตัวหนึ่ง
ดูเรียบร้อย ดูนุ่มนวล ดูไม่มีพิษมีภัย
จุดสูงสุดของการเป็นนางร้ายคืออะไร?
ไม่ใช่เขียนคำว่า ‘ร้ายกาจ’ ไว้บนหน้า แต่ต้องทำให้ทุกคนรู้สึกว่าเธอบริสุทธิ์น่าสงสารต่างหาก
ชาติก่อนเธอ ไป๋จือจือ เคยไต่เต้าจากพนักงานระดับล่างจนได้เป็นพนักงานระดับพีเจ็ดของบริษัทใหญ่ด้วยความสามารถของตัวเองล้วน ๆ เป็นยอดนักรบในสนามงาน แล้วมีลูกค้าคนไหนบ้างที่เธอรับมือไม่ได้? มีแผนงานไหนที่เธอแย่งมาไม่ได้? มีความผิดพลาดไหนที่เธอโยนให้คนอื่นไม่ได้?
แค่ผู้ชายคนเดียว จะรับมือยากกว่าตัวชี้วัดผลงานหรือไง?