คำพูดของหลินเนี่ยนเนี่ยนพรั่งพรูออกมาเป็นชุดราวกับรัวปืนกล
“งานวันเกิดฉันเธอไม่มา แต่กลับพาไป๋จือจือไปเลี้ยงฉลองหลังเล่นบาสเกตบอลด้วยกัน ตอนนี้ยังพาเธอมาดูหนังอีก!”
ขอบตาของเธอเริ่มแดงขึ้นมาแล้ว หยาดน้ำตาเกาะพราวอยู่บนแพขนตา ยังไม่ทันร่วงลงมา
“ไป๋จือจือพูดอะไรเกี่ยวกับฉันต่อหน้าเธอกันแน่ ถึงทำให้ตอนนี้เธอไม่สนใจฉันแล้ว?!”
เธอสูดหายใจเข้าหนึ่งครั้ง ก่อนจะขึ้นเสียงสูงกว่าเดิม
“เธอกำลังยุแยงให้เราแตกกัน เธอมองไม่ออกหรือไง?!”
ริมฝีปากของเธอสั่นระริก น้ำตาในดวงตาเอ่อเต็มจนพร้อมจะไหลทะลักออกมาได้ทุกเมื่อ
“ฉันเป็นคนแบบไหน เธอยังไม่รู้อีกเหรอ?!”
คำพูดประโยคสุดท้ายอัดแน่นไปด้วยความรู้สึกมากมาย
ทั้งช่วงเวลาที่หลินเนี่ยนเนี่ยนคอยติดตามฟู่เสวี่ยเยี่ยนมาตั้งแต่เด็ก ทั้งความเข้าใจกันและสายสัมพันธ์ที่เธอคิดว่ามีติดตัวมาตั้งแต่เกิดระหว่างพวกเขา รวมถึงความมั่นใจว่าเธอมีตำแหน่งแบบไหนในใจเขา...
เธอคิดว่าเขาควรจะเข้าใจเธอ
เธอคิดว่าเขาต้องเข้าใจเธอแน่
เธอไม่ยอมให้คนนอกที่เพิ่งเข้ามาไม่ถึงสามเดือนมาสั่นคลอนตำแหน่งที่เธอเฝ้าสร้างมาตลอดสิบกว่าปี
ฟู่เสวี่ยเยี่ยนหยุดเดิน
เขาเบือนหน้าเล็กน้อย แล้วหัวเราะเยาะออกมา
เสียงหัวเราะนั้นสั้นและเย็นชา หลุดออกมาจากลำคออย่างดูแคลน ราวกับเพิ่งได้ยินเรื่องตลกเหลวไหลที่สุด
จากนั้นฟู่เสวี่ยเยี่ยนจึงเงยหน้าขึ้น สบตาหลินเนี่ยนเนี่ยนตรง ๆ เป็นครั้งแรก
ทว่าสิ่งที่อยู่ในแววตาคู่นั้นทำให้หัวใจของหลินเนี่ยนเนี่ยนบีบรัดวูบ
ไม่ใช่ความโกรธ
ไม่ใช่ความเย็นชา
แต่เป็นความรังเกียจ