วันนี้คนในสวนสนุกไม่มากนัก คิวของเครื่องเล่นแต่ละอย่างจึงไม่นาน
ไป๋จือจือจูงเจียงหวยจื่อเริ่มจากม้าหมุน แล้วเล่นต่อกันไปทั้งเรือโจรสลัด รถไฟเหาะ เครื่องเล่นทิ้งดิ่ง รถบั๊มพ์ ชิงช้าหมุนยักษ์…
ตอนเล่นรถไฟเหาะ ไป๋จือจือกรีดร้องเสียงดังยิ่งกว่าใคร ส่วนเจียงหวยจื่อตลอดทางไม่ส่งเสียงสักแอะ เมื่อลงมาแล้วขาของไป๋จือจืออ่อนยวบเล็กน้อย เจียงหวยจื่อจึงช่วยประคองไว้ แววตาเจือรอยยิ้มบาง ๆ “กลัวแล้วเหรอ?”
“ใครกลัวกัน” ไป๋จือจือปากแข็ง “ฉันแค่ตื่นเต้นจนหมดแรงไปหน่อย”
พอถึงเครื่องเล่นทิ้งดิ่ง ไป๋จือจือก็เริ่มใจฝ่อขึ้นมาอย่างกะทันหัน เธอยืนแหงนมองความสูงอยู่ด้านล่าง กลืนน้ำลายลงคอ ก่อนหันกลับไปมองเจียงหวยจื่อ
เจียงหวยจื่อเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ไม่พูดอะไร เพียงยื่นมือออกมา
ไป๋จือจือมองฝ่ามือของเขา ลังเลอยู่สองวินาที ก่อนวางมือลงไป
เจียงหวยจื่อกุมมือเธอไว้ แล้วจูงไปทางทางเข้า ฝีเท้าไม่รีบร้อน
ในชั่วขณะที่เครื่องเล่นทิ้งดิ่งพุ่งลงมา ไป๋จือจือก็ยังอดกรีดร้องออกมาไม่ได้ มือกำปลายนิ้วของเจียงหวยจื่อแน่นจนข้อนิ้วของเขาขาวซีด
เมื่อลงถึงพื้น ไป๋จือจือใช้เวลาสิบกว่าวินาทีกว่าจะตั้งสติได้ พอหันไปก็เห็นเจียงหวยจื่อกำลังมองเธอด้วยสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
ไป๋จือจือโมโห จึงยกมือฟาดไหล่เจียงหวยจื่อไปทีหนึ่ง
เจียงหวยจื่อไม่หลบ ปล่อยให้เธอตี มุมปากยกยิ้มลึกกว่าเดิม
เลยหกโมงเย็นมาแล้ว ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลง
สวนสนุกเปิดไฟ แถบไฟหลากสีทอดยาวไปตามสองข้างทาง ราวกับมีดวงดาวโปรยอยู่ทั่วพื้น