ไอร้อนระอุในเดือนสิงหาคมของเซียงลี่ลอยขึ้นจากพื้นคอนกรีต จนอากาศบิดเบี้ยวเป็นระลอกใส ๆ ตึกสูงไกลใกล้สะท้อนแสงจ้าขาวพราวจนแสบตา
ไป๋จือจือสวมเสื้อแขนสั้นสีขาวเปิดไหล่แต่งระบาย จับคู่กับกางเกงยีนส์ขาสั้นสีฟ้าอ่อน ผมรวบหางม้าต่ำ ใบหน้าขาวผ่องไร้เครื่องสำอาง ดวงตากลมเรียวใสบริสุทธิ์ สันจมูกโด่งสวย ริมฝีปากแดงระเรื่อ ทั้งหวานและบริสุทธิ์ เรียบร้อยนุ่มนิ่มจนไม่ดูมีพิษภัย
เธอลากกระเป๋าเดินทางสีเงินขาว ยืนอยู่ตรงทางเดินแถวที่สาม โซนซี ชั้นบีสองของลานจอดรถใต้ดินสนามบิน แล้วก้มมองข้อความจากไป๋ทิงเหนียนในวีแชต
【ป้ายทะเบียนเซียงเอ·8899 รถจีคลาสสีดำ โซนซี แถวที่สาม ใกล้ทางออกลิฟต์】
“รถจีคลาสสีดำ?” ไป๋จือจือพึมพำเบา ๆ “แถวที่สาม...”
เพิ่งจบทริปเที่ยวหนานจิ่งกับหลินอวี้ เพื่อนสนิทได้ครึ่งเดือนก็ต้องเปิดเทอมแล้ว แต่เรื่องที่ทำให้เธอหนักใจยิ่งกว่าการเปิดเทอมคือ เป่าเป่ายังอยู่ระหว่างอัปเกรดระบบ แสดงความคืบหน้า ‘89%’ ตั้งแต่โลกใบที่สองก็ค้างมาจนถึงโลกนี้แล้ว ไม่รู้ใช้ความเร็วอินเทอร์เน็ตจากศตวรรษไหนกันแน่
โชคดีที่หลังทำภารกิจในแต่ละโลกสำเร็จ เงินรางวัลหนึ่งร้อยล้านก็โอนเข้าบัญชีตรงเวลาเสมอ
เป่าเป่าคงแค่เน็ตค้างเฉย ๆ ...
คิดถึงตรงนี้ ไป๋จือจือก็เหลือบมองรถจีคลาสสีดำทางนั้น ก่อนจะชะงักไป
เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวนั้นตัดเย็บได้พอดีตัว แนวไหล่คมชัด กระดุมคอปลดออกสองเม็ด เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าเรียบตรงช่วงหนึ่ง
ชายเสื้อสอดเข้าไปในกางเกงสแล็กสีเทาเข้มเรียบร้อย เผยส่วนโค้งเว้าของเอวที่เพรียวบาง...
ชายหนุ่มยืนหันข้างให้ไป๋จือจือ แผ่นหลังเหยียดตรง มือข้างหนึ่งทิ้งลงข้างลำตัว ส่วนอีกข้างถือโทรศัพท์สีดำ ขาแว่นกรอบทองสะท้อนแสงเย็นวาบใต้ไฟ