เจียงเยียนฉือกำมือแน่น เมื่อรู้ตัวว่ากำลังก้มหน้าลง เขาก็รีบหันหน้าหนีทันที ห่างจากเหรินหยางเพียงหนึ่งนิ้ว
เขายอมทำทุกอย่างให้เหรินหยางได้ แต่เรื่องนี้ไม่
“ไม่ได้ก็คือไม่ได้” เขาพูด
ตั้งแต่เหรินหยางอายุครบสิบแปดปีและเอ่ยขอคบกับเจียงจั๋ว เจียงเยียนฉือก็ตัดสินใจแล้วว่าจะมองเธอเป็นแค่น้องสาวแท้ๆ
เธอแต่งงาน เขาก็ส่งเจ้าสาว
เธอจากไป เขาก็ปิดโลงศพให้
แต่เหรินหยางไม่คิดแบบนั้น
มือของเธอกำชายเสื้อของเจียงเยียนฉือแน่น ในหัวไม่เพียงแต่แวบผ่านภาพซากศพของเซี่ยเวยเอ๋อร์ แต่ยังเห็นภาพที่ประธานเซี่ยแทงเจียงเยียนฉือหนึ่งครั้ง แล้วกระโดดแม่น้ำฆ่าตัวตาย
สังคมฮือฮาไปทั้งประเทศ
หุ้นของตระกูลเจียงร่วงหนัก
เพื่อพยุงราคาหุ้น เจียงเยียนฉือทำงานทั้งที่บาดเจ็บ แต่กลับถูกชาวเน็ตที่โกรธแค้นไปรุมล้อมหน้าอาคารบริษัทเจียงกรุ๊ป ให้เขาขอโทษ
แม้แต่หยาจื้อก็ยังถอนหายใจและพูดว่า “ถ้าตอนนั้นเยียนฉือตกลงกับเวยเอ๋อร์ คงไม่เกิดโศกนาฏกรรมแบบนี้หรอก”
เซี่ยเวยเอ๋อร์น่าสงสาร
ประธานเซี่ยก็น่าสงสาร
แต่เจียงเยียนฉือไม่ได้ทำอะไรผิด ยังโดนแทงอีกแท่ง แต่กลับไม่มีใครเห็นใจเขาเลย
สิ่งที่ช่วยให้ตระกูลเจียงรอดพ้นวิกฤตสื่อครั้งนี้ได้ คือการที่เจียงจั๋วคว้าอันดับในการแข่งขันฟอร์มูล่าวันที่โมร็อกโก และถูกเรียกว่าเป็นความภาคภูมิใจของชาติ
เนื้อเรื่องช่างโหดร้ายกับพี่ชายจริงๆ เธอคิด
เหรินหยางไม่รู้ว่าแรงวัวแรงควายมาจากไหน มือข้างหนึ่งจับเสื้อตรงอกของเจียงเยียนฉือไว้ อีกมือหนึ่งวางนิ้วหัวแม่มือที่มุมปากของเขา แล้วเงยหน้าจูบอย่างแรง
ข่าวดี: จูบติด
ข่าวร้าย: ...จูบติด
เหรินหยางออกแรงมากเกินไป ความนุ่มนวลสัมผัสผ่านริมฝีปากทั้งสอง
หัวใจเธอกระตุกวูบหนึ่ง ลืมหายใจ