ออกจากซิงชานมา เหรินหยางก็ตรงไปที่โรงละครเทศบาลที่เธอเคยทำงาน
มีเพื่อนร่วมงานจำเธอได้ ดีใจรีบทัก "หยางหยาง แกมาได้ไงเนี่ย?"
"พี่เจ้า" เหรินหยางพูดตรงประเด็น เอ่ยถึงชื่ออดีตคู่เต้นชาย "ซุนอี้หยางอยู่ไหม?"
"อ้อ พูดถึงอี้หยางน่ะเหรอ" พอพูดถึงชื่อนี้ ใบหน้าเพื่อนร่วมงานก็แสดงความเสียใจ "เขาไม่อยู่แล้ว"
หัวใจเหรินหยางกระตุกวูบ "...ตายแล้วเหรอ?"
"ไม่ใช่ไม่ใช่" เพื่อนร่วมงานรีบอธิบาย "เขาเกิดอุบัติเหตุ ขาซ้ายต้องตัดทิ้ง เต้นต่อไม่ได้แล้ว หัวหน้าทีมตั้งใจจะย้ายเขาไปทำงานฝ่ายสนับสนุน แต่ตัวเขาเองหมดกำลังใจ ลาออกไป"
"เกิดเรื่องตอนไหน?"
"วันรุ่งขึ้นหลังจากแกลาออก——นี่ หยางหยาง แกเป็นอะไรไป หน้าซีดเชียว เขาเป็นคู่เต้นแกก็จริง แต่อุบัติเหตุเป็นเรื่องของเขาเอง ไม่เกี่ยวกับแกหรอก"
เหรินหยางเดินตัวเปล่าเปลี้ยกลับไปที่รถ
ลังเลอยู่นาน เธอก็โทรหาเจียงเยียนฉือ
"...พี่คะ เรื่องของซุนอี้หยาง พี่ทำหรือเปล่า?"
ตอนที่เจียงเยียนฉือรับสาย เขากำลังอยู่ในร้านกาแฟ
มือที่ถือโทรศัพท์ของเขาชะงักไปครู่หนึ่ง
จากนั้นไม่นาน น้ำเสียงของเขากลับมาเป็นปกติ "หยางหยางอยากให้พี่ทำ หรือไม่อยากให้พี่ทำล่ะ?"
"ไม่อยากให้พี่ทำสิคะ!"
ได้ยินความรีบร้อนในน้ำเสียงของเหรินหยาง เจียงเยียนฉือก้มหน้าลง ดื่มอเมริกาโนเย็นไปหนึ่งอึก
"วางใจได้ ไม่ใช่พี่"
"พี่คิดจะให้คนที่รังแกเธอลาออกจากโรงละครจริง ๆ แต่นึกไม่ถึงว่าเขาจะเกิดอุบัติเหตุขึ้นมาก่อน"
เหรินหยางเงียบไป
เจียงเยียนฉือถาม "ไม่เชื่อพี่เหรอ?"
น้ำเสียงเขาราบเรียบ แต่ฟังเข้าหูเหรินหยางแล้ว กลับแฝงไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ
เหรินหยางรู้สึกคอตีบ
เธอไม่ได้ไม่เชื่อพี่ชาย
เพียงแต่ช่วงเวลาที่ซุนอี้หยางเกิดเรื่องมันบังเอิญเกินไป
วินาทีถัดมา เธอก็ได้รับรูปภาพที่เจียงเยียนฉือส่งมา