ตอนที่ 1 ช่วยแม่แฟนเก่า ระบบเริ่มทำงาน!
【หลายนางเอก สายรักเดียวใจเดียวข้ามไปเลย!】
(ทุกคนบรรลุนิติภาวะแล้ว!)
(รับรองไม่มีตบจูบในห้องมืด)
"คุณน้า จำผิดคนแล้วครับ ผมเป็นแฟนของลูกสาวคุณน้าไม่ใช่เหรอ..."
หยางหลิว
เช้าวันรุ่งขึ้น ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี หยางหลิวก็ค่อย ๆ ลืมตาตื่น
สภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยทำให้เธอหน้าซีดเผือดทันที ลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วแล้วเปิดผ้าห่ม
เมื่อเห็นถุงน่องขาดวิ่นผิดรูปผิดร่าง พร้อมกับแขนกำยำข้าง ๆ สีหน้าของเธอก็ขาวซีดราวกับกระดาษ
"หลินโม่! แกมันสารเลว!"
หยางหลิวเตะชายหนุ่มข้างตัวตกเตียงอย่างแรง
"โอ๊ย!"
หลินโม่ร้องด้วยความเจ็บปวด ลุกขึ้นจากพื้นด้วยสีหน้าไร้เดียงสา
"คุณน้า จะทำอะไรครับเนี่ย!"
"รู้ไหมว่าเราเป็นอะไรกัน?" หยางหลิวกัดริมฝีปากแน่น
"เป็นอะไรกันครับ?"
หลินโม่ทำหน้างุนงง
"ฉัน ฉันเป็นน้าของแก... เฮ้อ!"
หยางหลิวขยี้ผมของตัวเองอย่างหัวเสีย พูดไม่ออก
"เป็นอะไรครับคุณน้า!"
"ฉัน ฉันเป็นแม่ของเสี่ยวจิงไง แล้วเรายัง... แง่! แกทำเรื่องต่ำช้าแบบนี้ได้ยังไง!"
"คุณน้า ผมเลิกกับหลี่จิงแล้วนะครับ แล้วอีกอย่าง เมื่อคืนคุณน้าเป็นฝ่ายเริ่มนะ"
หลินโม่พูดพลางหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะหัวเตียงขึ้นมา
"โกหก! ฉัน..."
หยางหลิวพูดได้ครึ่งเดียวก็เห็นวิดีโอที่หลินโม่เปิด
"แก แก แก! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!"
หยางหลิวเดือดพล่าน รีบกระโจนลงจากเตียง เอื้อมมือไปจะแย่งโทรศัพท์ของหลินโม่
หลินโม่ถอยหลังหนึ่งก้าว เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกง มุมปากยกยิ้มเล็กน้อย ชี้นิ้วไปที่กล้องวงจรปิดบนตู้ข้าง ๆ
"คุณน้าใจเย็น ๆ ครับ วีดีโอเก็บไว้บนคลาวด์ ต่อให้แย่งมือถือไปก็ไม่มีประโยชน์"
หยางหลิวกัดริมฝีปากแน่น ดึงผ้าห่มคลุมตัว เอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำกรุ่นโกรธ
"สารเลว!!! ลบวิดีโอให้ฉันเดี๋ยวนี้!"
"ลบก็ได้ครับ แต่อีกสักพักนะครับ เผื่อคุณน้าออกไปแล้วแจ้งความ ผมจะได้ไม่มีที่ให้เหตุผลเลยไง"
"ได้... หลินโม่! เรื่องนี้เก็บใส่ปากไว้เลยนะ ถ้ากล้าให้ใครรู้ ฉันไม่ปล่อยแกแน่!"
"คุณน้าวางใจครับ ตราบใดที่คุณน้าไม่เอาความผม เรื่องนี้ผมจะไม่บอกใครแน่นอน!"
"จำคำพูดแกไว้!
เดี๋ยวนี้! ทันที! เร็ว! ไสหัวไปเลย!"
หยางหลิวตะโกนจนเสียงแหบพร่า
"คุณน้า นี่บ้านผมนะครับ?"
หยางหลิวชะงักนิดหนึ่ง ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย แต่ก็ยังวางท่าเหมือนเดิม
"ได้ ฉันไปก็ได้!!"
หยางหลิวรีบสวมเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว ถลึงตาใส่หลินโม่ด้วยความเย็นชา ก่อนเดินกะเผลกบนส้นสูงออกจากประตูไป
ที่ชั้นล่าง หยางหลิวเหมือนไร้เรี่ยวแรง เดินไปตามทางในหมู่บ้านราวกับศพเดินได้
"เวรกรรมแท้ ๆ ตอนนั้นห้ามเสี่ยวจิงไว้ สุดท้ายไม่นึกเลยว่าฉัน ฉัน... เฮ้อ..."
หยางหลิวพูดพลางน้ำตาไหลอาบแก้มโดยไม่รู้ตัว
ในห้องน้ำ หลินโม่ยืนหน้ากระจก มองรอยข่วนเป็นทางยาวบนแผ่นหลัง พึมพำกับตัวเอง
"ไม่เหมือนกันจริง ๆ ด้วย ดูท่าทีหลังควรต้องลองให้มากกว่านี้!"
หลินโม่เปิดฝักบัว ฮัมเพลงเบา ๆ
"เดินบนทางที่เธอเคยเดิน..."
อาบน้ำเสร็จ หลินโม่สวมเสื้อแจ็กเก็ตสีเหลือง ขี่มอเตอร์ไซค์พ่วงส่งอาหาร
เขาอายุสิบเก้าปี คุณปู่ที่เลี้ยงดูเขามาตั้งแต่เด็กเสียชีวิตตอนเขายังเล็ก
อาศัยแม่เลี้ยงที่ไม่เคยเจอหน้า ให้ทุนมาเรียนจนสอบเข้ามหาวิทยาลัย
เพิ่งส่งออร์เดอร์เสร็จ หลินโม่กำลังจะขี่รถออกไป มีชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งสักลายเต็มตัวเดินเข้ามาล้อมไว้
ชายอ้วนมีแผลเป็นบนใบหน้า เป็นหัวหน้า ก้มมองรูปในโทรศัพท์แล้วเงยหน้าขึ้น
"มึงนี่แหละที่ชื่อหลินโม่ใช่ไหม?"
เห็นท่าทีดุดันของกลุ่มคน หลินโม่ไม่ใช่คนโง่ รีบบอกว่า
"พี่ใหญ่ จำผิดคนแล้วครับ ผมชื่อจางเหว่ย"
"คิดว่ากูตาบอดเหรอ เล่นลิ้นกับกู!"
เขาตบหน้าหลินโม่ฉาดใหญ่
"พาตัวไป!"
สิ้นเสียง ลูกน้องด้านหลังก็กรูเข้ามา ใช้ไม้กระบองทุบหลินโม่จนสลบ ยัดใส่กระสอบ แล้วโยนขึ้นรถตู้
เมื่อหลินโม่ฟื้นอีกครั้ง พบว่าตัวเองถูกแขวนอยู่กลางอากาศในโรงงานร้างแห่งหนึ่ง มีเชือกมัดตัว เท้าห้อยอยู่กลางอากาศ
ตรงหน้า ชายผมน้ำมัน ใส่เสื้อเชิ้ตลายดอก นั่งไขว่ห้างบนเก้าอี้ มีชายฉกรรจ์สี่คนยืนอยู่ด้านหลัง
"ตื่นแล้วเหรอ?"
ชายผมน้ำมันสูดซิการ์เข้าปอดลึก ๆ ค่อย ๆ ลุกขึ้นเดินมาหยุดตรงหน้าหลินโม่
"ประธานสวี นี่มันอะไรกันครับ ไม่ใช่เรื่องเข้าใจผิดใช่ไหม?"
หลินโม่หน้าตาตื่นตระหนก ชายผมน้ำมันตรงหน้าคือเสาหลักใต้ดินของเมืองต้าเจียง สวีเจียง แถมยังเป็นหนึ่งในเจ้าของบาร์ที่เขาทำงานพาร์ตไทม์!
"เข้าใจผิด?"
สวีเจียงหัวเราะเยาะ
"เมื่อคืน หยางหลิวมึงเป็นคนพาไปใช่ไหม?"
"ประธานสวี เรื่องมันเข้าใจผิดครับ!
เมื่อคืนผมทำงานเสร็จเพิ่งไปถึงตึก เธอก็โผล่มาดึงผมไว้ บอกว่ามีคนตาม ยังจะขอเข้าบ้านผมไปซ่อน
ผมถูกบังคับนะครับ!
ผมไม่รู้จริง ๆ ว่าเธอเป็น... เป็นผู้หญิงของท่าน ช่วยปล่อยผมไปเถอะครับ ผมรับรองว่าจะอยู่ห่างเธอไปไกล ๆ แน่!"
หลินโม่ทำหน้าหมองเศร้าอ้อนวอน แต่ในใจสาปแช่งหยางหลิวเป็นร้อยแปด
ก็แกเป็นคนนอนกับฉัน ไหงเรียกคนมาทำร้ายฉันล่ะ? หญิงชราจอดรถไม่ถอนลูกศรจริง ๆ!
"ปล่อยแก? เป็นไปไม่ได้
หยางหลิวนังนั่น กูอุตส่าห์หาโอกาสวางยา เป็นไงไอ้หนูมึงดันมาทำลายแผนกู!
พอเถอะ เอาเวลาไปคิดในชาติหน้าแล้วกัน"
สวีเจียงพูดพลางยื่นมือออก
ลูกน้องด้านหลังก้าวออกมา นำผ้าผูกปากหลินโม่แน่น อีกคนยื่นไม้กอล์ฟให้
ท่ามกลางสายตาหวาดกลัวสุดขีดของหลินโม่ สวีเจียงเหวี่ยงไม้กอล์ฟขึ้นสูง ตวัดใส่เขาเป็นฉาก ๆ ดวง ๆ ๆ !
เสียงกระดูกแตกดังเป็นระยะ หลินโม่สวมหน้ากากแห่งความเจ็บปวดทันที ตาพร่ามัว เหงื่อแตกพลั่ก
ทุบตีกว่าสิบนาที เห็นหลินโม่แน่นิ่งไปแล้ว สวีเจียงถึงได้วางไม้ลง ใช้ผ้าขาวที่ลูกน้องส่งให้เช็ดเหงื่อออก
ชายฉกรรจ์สองคนเข้าใจงาน รีบเข้าไปผูกหินก้อนใหญ่ที่ตัวหลินโม่ จากนั้นยัดใส่กระสอบ แล้วโยนขึ้นรถตู้
เหนือทะเลสงบ มีเรือสปีดโบ๊ตวิ่งกรู
กระสอบที่ใส่ตัวหลินโม่ถูกโยนทิ้งทะเล
น้ำทะเลเย็นเยียบไหลทะลักเข้าสู่ความรู้สึกของหลินโม่ที่สลบอยู่
เขาดิ้นรนอย่างรุนแรง แต่ไร้ผล
หินที่ผูกติดตัวลากเขาจมดิ่งลงเรื่อย ๆ น้ำทะเลไหลเข้าทางจมูกจนเข้าไปในปอด ความเจ็บปวดจากการขาดอากาศหายใจแผ่ซ่านไปทั่วร่าง
"กำลังจะตายแล้วเหรอ..."
หลินโม่ปิดตาลงด้วยความสิ้นหวัง
【ติ๊ง! ตรวจพบว่าโฮสต์กำลังจะเสียชีวิต ระบบสั่งสมความสำเร็จหมื่นภพจึงเปิดใช้งานล่วงหน้า ระบบรักษาชีวิตเริ่มทำงานแล้ว...】
【ติ๊ง! ของขวัญมือใหม่: มิติพกพา, ความเข้าใจขั้นเทพ, อรรถาภิธานภาษา ได้รับแล้ว!】
【ติ๊ง! ร่างกายโฮสต์ฟื้นฟูแล้ว ปัจจุบันสามารถข้ามภพไปยังโลกหมายเลขหนึ่ง!】
【กรุณาโฮสต์ส่องสว่างป้ายความสำเร็จโดยเร็ว ออกเดินทางสู่หมื่นภพ!】
ใต้ทะเลลึก หลินโม่เบิกตากว้าง
"เฮือก! กูมีระบบแล้ว?"
"ข้ามไปยังโลกหมายเลขหนึ่ง!"
หลินโม่ไม่มีเวลาคิดมาก กำลังจะจมน้ำตายคาที่ รีบเลือกข้ามภพทันที
ความรู้สึกขาดอากาศหายใจหายไปในพริบตา เขารู้สึกเหมือนตัวเองถูกทุ่มลงพื้นอย่างแรง
ไม่ทันได้ร้องเจ็บ หลินโม่มองซ้ายมองขวา อยากรู้ว่าตัวเองข้ามภพมาอยู่ในโลกอะไร
แต่กระสอบที่คลุมตัวก็บดบังสายตาเขา
ขณะที่เขาพยายามจะคายผ้าในปากและดิ้นให้หลุดจากเชือก มีชายสองคนในชุดผ้าป่านสีเทาเดินมาจากที่ไกล ๆ
คนหนึ่งผมดอกเลา อีกคนผิวดำเข้มผอมแห้ง
"หัวหน้าหมู่บ้าน คนครบหรือยัง? พรุ่งนี้เช้าสำนักสราญรมย์ก็จะมารับคนแล้วนะ!"
ชายร่างผอมที่เดินตามหลังเอ่ยขึ้น
"เฮ้อ ตอนแรกก็ครบแล้ว แต่ใครจะไปรู้ว่าพอคืนวานหลี่โกว์จื่อได้ยินว่าพรุ่งนี้จะส่งลูกชายไปสำนักสราญรมย์ ทั้งบ้านเลยขนเสื่อหอบผ้าหนีไปซะ!"
ชายแก่ผมดอกเลาถอนหายใจยาว
"หา? แล้วจะเอายังไง เมื่อส่งชายหญิงให้ครบสามต่อสามไม่ได้ หมู่บ้านหลี่ก็จะเดือดร้อนแน่!"
หลี่ซื่อหน้าเต็มไปด้วยความวิตกกังวล
"เอายังไงนะเหรอ? ค่ำนี้เรียกคน ไปหมู่บ้านอื่นจับตัวหนุ่มมาสักคน
สำนักสราญรมย์นับแค่หัวคน ไม่สนใจหรอกว่าคนมาจากที่ไหน!"
"เฮ้อ! ก็ได้แต่ทำแบบนั้น
อะไรกันนักหนา สำนักสราญรมย์นี่สมควร..."
ชายร่างผอมพูดไม่ทันจบ ก็ถูกชายแก่รีบตัดบท
"ชู่ว! อย่าพูดมั่ว เดี๋ยวใครได้ยินเข้า!"
"เฮ้อ..."
ชายร่างผอมก็ถอนหายใจอีกเฮือก กวาดตามองไปยังริมแม่น้ำไกล ๆ พลางเอ่ยด้วยความประหลาดใจ
"อุ้ย! หัวหน้าหมู่บ้าน ตรงนั้นมีกระสอบได้ยังไง!"