แม้ไม่ต้องเปิดถุงยังชีพ เยี่ยหวังซูก็รู้ว่าข้างในมีเสบียงอะไรบ้าง: หินกลม 7 ก้อน, เปลือกป่านรามี 6 ชิ้น, กิ่งสน 8 กิ่ง, เบอร์รีป่า 5 ผล, หินเหล็กไฟ 2 ก้อน
นี่คือของทั้งหมดที่เธอเก็บเกี่ยวได้ระหว่างทาง เธอจำได้ขึ้นใจ
อัตราส่วนที่ได้กิ่งสนกับหินเหล็กไฟคือ 4 ต่อ 1 ซึ่งบ่งบอกได้มากทีเดียวว่าหินเหล็กไฟหาได้ยากกว่ากิ่งสน
ตอนนี้ค่าพลังชีวิตของเธออยู่ที่ 62 แต้ม ใช้เวลาเพียง 4 นาทีก็ฟื้นกลับมาเต็ม 100 แต้ม ส่วนเบอร์รีป่าย่างนั้น เธอสามารถย่างไปพร้อมกับฟื้นค่าพลังชีวิตได้ ใช้เวลาไม่ถึง 5 นาทีก็เรียบร้อย
กิ่งสนหนึ่งกิ่งทำให้กองไฟลุกไหม้ได้นาน 10 นาที เธอให้กิ่งสนเด็กสาว 2 กิ่ง ฝ่ายนั้นไม่เสียเปรียบ ส่วนเธอก็ประหยัดหินเหล็กไฟไปได้ 1 ก้อน
เด็กสาวขยับไปด้านข้างเล็กน้อย ก่อนเอ่ยอย่างใจกว้างว่า “ย่างไฟได้ตามสบายเลย จะย่างนานแค่ไหนก็ได้ กองไฟของฉันยังติดได้อีกนาน ไม่ต้องให้กิ่งสนหรอก”
【ผู้เล่นเสวี่ยลั่วเปิดสิทธิ์ใช้กองไฟให้คุณแล้ว ตอนนี้คุณใช้กองไฟของเธอได้】
เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น เยี่ยหวังซูก็สัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่เข้ามา
【การนั่งอยู่หน้ากองไฟทำให้คุณรู้สึกสบาย ค่าพลังชีวิตกำลังฟื้นตัวอย่างช้า ๆ คาดว่าจะฟื้นกลับมาเต็มในอีก 4 นาที】
【กองไฟของเสวี่ยลั่ว: กองไฟที่ผู้เล่นเสวี่ยลั่วจุดขึ้น ใช้ฟื้นฟูค่าพลังชีวิตและย่างอาหารง่าย ๆ ได้ คาดว่าจะลุกไหม้ได้นาน 120 นาที จำนวนผู้ใช้ที่เหลือ: 0】
“วางเบอร์รีไว้บนก้อนหินข้าง ๆ ก็ได้” 【เสวี่ยลั่ว】ชี้ไปยังก้อนหินตรงฐานกองไฟ ซึ่งถูกเปลวเพลิงเผาจนเป็นสีแดงคล้ำ แล้วชูนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้ว “ประมาณ 1 นาทีก็สุกแล้ว”
“ได้ ขอบคุณนะ” เยี่ยหวังซูหยิบเบอร์รีป่าที่เหลืออยู่เพียง 5 ผลออกมา วางเรียงบนก้อนหินอย่างเป็นระเบียบ ทันทีที่เบอร์รีสัมผัสหินก็ส่งเสียงฉ่า ผิวของมันเริ่มเหี่ยวย่นให้เห็นชัด
เยี่ยหวังซูใช้กิ่งสนพลิกเบอร์รีเป็นครั้งคราว ไม่นานก็ย่างจนสุก เธอเขี่ยเบอร์รีป่าย่างออกจากก้อนหิน ตั้งใจรอให้เย็นเองแล้วค่อยเก็บใส่กล่องยาใบเล็ก
【เสวี่ยลั่ว】เห็นดังนั้นก็ลดเสียงลง เตือนด้วยความหวังดีว่า “เก็บใส่กระเป๋าเป้ดีกว่า ที่นี่คนปะปนกันไปหมด มีคนสารพัดแบบ เมื่อกี้ยังมีคนแย่งเบอร์รีป่าย่างของป้าคนหนึ่งไปเลย ป้ายังไม่ทันตั้งตัว เจ้าคนนั้นก็วิ่งหนีไปแล้ว”
“ขอบคุณที่เตือน” เยี่ยหวังซูชะงักไปเล็กน้อย ก่อนกล่าวขอบคุณแล้วกดฟังก์ชัน【กระเป๋าเป้】ทันที
ในค่ายห้ามผู้เล่นโจมตีกัน เธอเคยคิดว่าภายในค่ายปลอดภัยอย่างแน่นอน ไม่คิดว่าจะมีคนแย่งของกันแบบนี้ ดูท่าต้องระวังตัวให้มากขึ้น
【กระเป๋าเป้: มีช่องเก็บของ 10 ช่อง แต่ละช่องซ้อนสิ่งของได้สูงสุด 99 ชิ้น เปิดกระเป๋าเป้ได้เฉพาะภายในค่าย】
เธอเก็บเบอร์รีป่าย่าง หินกลม และเสบียงอื่น ๆ ลงในกระเป๋าเป้ แต่น่าเสียดายที่ระบบแจ้งว่าใส่ขนมปังกรอบอัดแท่งกับยาฉุกเฉินไม่ได้ เยี่ยหวังซูจึงจำต้องยอมแพ้
ตอนนี้ค่าพลังชีวิตฟื้นกลับมาเต็มแล้ว แม้【เสวี่ยลั่ว】จะบอกว่าไม่ต้องการกิ่งสนจากเธอ เยี่ยหวังซูก็ยังยกกิ่งสนให้อีกฝ่าย ก่อนจะกลับไปนั่งหน้ากองไฟของตัวเองที่ยังไม่ได้จุด
ขณะที่กำลังจะตรวจดูว่าตัวเองปลุกพลังอะไรขึ้นมาได้ ก็มีข้อความแจ้งเตือนใหม่เด้งขึ้นมา:
【สายพานขนส่งเปิดใช้งานแล้ว! กดเพื่อเข้าร่วม】
เยี่ยหวังซูไม่ได้คิดจะขายเสบียง กระเป๋าเป้ก็เก็บของได้หมดอยู่แล้ว อีกทั้งเธอยังไม่รู้จักเกมนี้ดีพอ กลัวว่าภายหลังจะต้องใช้ของพวกนี้ จึงคิดว่าเก็บไว้ก่อนดีกว่า
เธอไม่ได้หลงตัวเองถึงขั้นคิดว่าตัวเองจะเป็นคนที่ทำยอดขายได้สูงสุด เพราะผู้เล่นเก่ง ๆ มีอยู่มากมาย
ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ขัดขวางไม่ให้เธอกดเข้าไปดู
ภาพตรงหน้าเปลี่ยนไป สายพานขนส่งเส้นหนึ่งปรากฏขึ้นกลางสายตา เคลื่อนจากซ้ายไปขวาอย่างช้า ๆ ช่องห้าช่องทางซ้ายเป็นสีดำ ส่วนช่องขวาสุดเป็นสีแดง ปลายสายพานสีแดงต่อเข้ากับถุงผ้าป่านใบหนึ่ง
ด้านบนสุดแสดงจำนวนผู้เล่น: 472 หมายความว่ามีผู้เล่นเข้าร่วม 472 คน
ไม่นาน ผู้เล่นก็โยนหินกลม กิ่งสน และสิ่งของอื่น ๆ ขึ้นบนสายพานที่กำลังเคลื่อนที่ ด้านบนแสดงราคาของแต่ละอย่างไว้:
【หินกลม】: 10 เหรียญทองแดง
【กิ่งสน】: 10 เหรียญทองแดง
【ป่านรามี】: 10 เหรียญทองแดง
【เปลือกป่านรามี】: 15 เหรียญทองแดง
【พุ่มเบอร์รีป่า】: 20 เหรียญทองแดง
【เบอร์รีป่า】: 5–10 เหรียญทองแดง แล้วแต่ผล
【เบอร์รีป่าย่าง】: 10–20 เหรียญทองแดง แล้วแต่ผล
【หินเหล็กไฟ】: 20 เหรียญทองแดง
ราคาเบอร์รีป่ากับเบอร์รีป่าย่างไม่เท่ากัน เยี่ยหวังซูเดาว่าอาจเกี่ยวกับความสด
ทุกครั้งที่สายพานเคลื่อนไปข้างหน้าหนึ่งช่อง ราคาสิ่งของก็จะลดลง
เมื่อเคลื่อนไปถึงช่องสีแดง ราคาเหลือเท่านี้:
【หินกลม】: 5 เหรียญทองแดง
【กิ่งสน】: 5 เหรียญทองแดง
【ป่านรามี】: 5 เหรียญทองแดง
【เปลือกป่านรามี】: 7 เหรียญทองแดง
【พุ่มเบอร์รีป่า】: 10 เหรียญทองแดง
【หินเหล็กไฟ】: 10 เหรียญทองแดง
ส่วนเบอร์รีป่ากับเบอร์รีป่าย่างนั้น ผู้เล่นคนอื่นซื้อไปก่อนจะถึงช่องสีแดงเสียอีก
แค่เอาเบอร์รีไปย่างบนกองไฟ ราคาก็เพิ่มเป็นสองเท่าแล้ว คงมีผู้เล่นไม่น้อยที่มองเห็นช่องทางทำกำไรนี้
ส่วนผู้เล่นที่ขายเบอร์รีป่า อาจเพิ่งมาถึงค่ายแล้วเจอรูปแบบการเล่นของสายพานขนส่งเข้า จึงไม่รู้ว่าสามารถทำเป็นเบอร์รีป่าย่างที่ราคาสูงกว่าได้
แน่นอนว่านี่เป็นเพียงการคาดเดาของเยี่ยหวังซู ส่วนผู้เล่นคนอื่นคิดอย่างไร ใครจะไปรู้
สายพานขนส่งเคลื่อนวนไปเรื่อย ๆ ผู้เล่นนำสิ่งของมาวางขายไม่ขาดสาย ขณะเดียวกันก็มีคนซื้อของที่ตัวเองต้องการออกไปเรื่อย ๆ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นอาหาร
เยี่ยหวังซูเข้าใจวิธีเล่นของสายพานขนส่งแล้ว สายตาจึงอดมองไปยังถุงผ้าป่านตรงปลายสายพานไม่ได้
มันเป็นถุงสานจากผ้าป่านธรรมดา ๆ เนื้อผ้าสีน้ำตาลอมเหลืองดูหม่นหมอง ขอบปากถุงที่พับทบมีรอยสึกหรอเล็กน้อย แต่กลับจุของได้มากกว่าที่คิด ราวกับไม่ว่าจะใส่เสบียงลงไปมากเท่าไร ก็ยังเก็บได้หมด
ถุงผ้าป่านมหัศจรรย์แบบนี้ ถ้าเธอมีสักใบก็คงดี... เยี่ยหวังซูชะงักสายตา ก่อนจะจับจ้องไปยังขอบปากถุงที่พับทบอยู่
ตรงนั้นเหมือนมีลวดลายอะไรบางอย่างปักไว้
ลายปักอยู่ตรงขอบปากถุงที่พับทบ จึงบิดเบี้ยวไปบ้างและถูกบังไว้บางส่วน เยี่ยหวังซูจ้องดูอยู่ครู่หนึ่ง ถึงพอจะมองออกว่าคล้ายหัวแร็กคูน ใต้ลงมาน่าจะมีข้อความอีกบรรทัด แต่ถูกปากถุงบังจนมองไม่ออกเลย
ไม่นานสายพานขนส่งก็ปิดลง ยอดขายของผู้เล่นปรากฏขึ้นในสายตา
ผู้เล่นที่ทำยอดขายสูงสุดคือคนที่ใช้ชื่อว่า【ร้านของชำโจวโจว】ยอดขายอยู่ที่ 120 เหรียญทองแดง【ร้านของชำโจวโจว】จึงได้รับกล่องของขวัญปริศนาไปตามคาด พร้อมมีประกาศว่าสายพานขนส่งจะเปิดอีกครั้งในอีก 1 ชั่วโมง
วินาทีถัดมา ภาพตรงหน้ากลับเป็นปกติ เยี่ยหวังซูเห็นผู้คนกำลังกระซิบกระซาบกัน มีคนทำท่าลับ ๆ ล่อ ๆ คอยมองหาอะไรบางอย่างอยู่ในฝูงชน ดูก็รู้ว่าไม่ได้คิดดี
เธอเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าผู้เล่นมองไม่เห็นชื่อเล่นของกันและกัน
“เฮ้ มาเป็นเพื่อนกันไหม?”