【โลกออนไลน์】ประกาศปิดให้บริการ
ถึงผู้เล่นทุกท่าน: นับตั้งแต่เซิร์ฟเวอร์กำเนิดโลกเปิดให้บริการ โลกออนไลน์ก็อยู่เคียงข้างทุกคนมาประมาณ 4,600 ล้านวันบนโลก เนื่องจากระบบเกิดข้อผิดพลาดบ่อยครั้งและไม่อาจแก้ไขได้ พวกเราจึงขอประกาศด้วยความเสียใจว่า:
【โลกออนไลน์】จะยุติการให้บริการและปิดเซิร์ฟเวอร์ทั้งหมดในอีก 5 นาที
เมื่อเซิร์ฟเวอร์ปิด ผู้เล่นทุกคนและทรัพย์สินที่เกี่ยวข้องจะถูกล้างข้อมูลพร้อมกัน และกลับคืนสู่สภาวะโกลาหลเริ่มต้น
แม้เซิร์ฟเวอร์จะปิดลง แต่หมายเลขตัวละครของผู้เล่นทุกคนจะยังคงอยู่ ผู้เล่นเลเวล 18-60 จะถูกส่งไปยังเซิร์ฟเวอร์เกมอื่นแบบสุ่ม เพื่อชดเชยการปิดให้บริการ ผู้เล่นแต่ละคนจะปลุกความสามารถขึ้นมาแบบสุ่ม (ผู้เล่นที่เลเวลต่ำกว่า 18 หรือสูงกว่า 60 จะถูกส่งไปยังเซิร์ฟเวอร์สาธารณประโยชน์ทั้งหมด)
——【โลกออนไลน์】เกมจบลงแล้ว แต่การเดินทางยังไม่สิ้นสุด
เวลา 4 ทุ่ม เยี่ยหวังซูสงสัยว่าตัวเองคงทำงานล่วงเวลาจนเห็นภาพหลอน ไม่อย่างนั้นทำไมถึงได้ยินเรื่องเหลวไหลขนาดนี้?
ในที่สุดโลกก็จะถึงกาลอวสานแล้วหรือ?
เธอขยี้ตาที่แสบล้า ความรู้สึกในใจปะปนกันไปหมด
ถ้าเธอยังไม่เคยก้าวเข้าสู่ชีวิตการทำงานอย่างเป็นทางการ การได้ยินข่าวแบบนี้คงเป็นหายนะครั้งใหญ่ เพราะชีวิตเพิ่งเริ่มต้น ยังไม่ทันได้ดื่มด่ำกับมันให้เต็มที่
แต่หลังจากเป็นวัวเป็นควายทำงานมาสองปี ความคิดของเธอก็พลิกกลับตาลปัตร—โลกจะแตกก็ใช่ว่าจะรับไม่ได้เสียทีเดียว?
เธอจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ เอกสารเวิร์ดที่เปิดอยู่ถูกแทนที่ด้วย “ประกาศปิดให้บริการโลกออนไลน์” ไปแล้ว
เมื่อได้สติ เยี่ยหวังซูก็หยิกต้นขาตัวเอง “ซี๊ด!” ความเจ็บทำให้เธอเบ้หน้า ในที่สุดก็รู้ว่านี่ไม่ใช่ภาพหลอน
เมื่อนึกย้อนถึงเรื่องราวที่ผ่านมา เธอไม่เคยคิดเลยว่าทั้งหมดจะเป็นเพียงเกมเกมหนึ่ง ช่างเหลวไหล แต่ก็แฝงความพิกลอยู่ไม่น้อย
ใน 5 นาทีสุดท้ายก่อนเซิร์ฟเวอร์ปิด เธอดันกำลังทำงานล่วงเวลาอยู่! ชีวิตบัดซบอะไรขนาดนี้!
เยี่ยหวังซูลุกพรวด ดึงเป้ใบหนึ่งออกมาจากตู้ข้างโต๊ะทำงาน แล้ววิ่งออกจากบริษัทอย่างรวดเร็ว วินาทีสุดท้ายนี้เธอจะไม่ยอมใช้ชีวิตอยู่ในบริษัทเด็ดขาด!
แสงนีออนส่องวูบวาบ ด้านนอกวุ่นวายจนควบคุมไม่อยู่ สีหน้าของผู้คนแตกต่างกันไป ทั้งตกตะลึง สับสน หวาดกลัว งุนงง และดีใจสุดขีด...
เยี่ยหวังซูกอดเป้ในอ้อมแขนแน่น กลัวว่าจะดึงดูดความสนใจ ตอนนี้ยังมีคนอีกมากที่ไม่ทันตั้งตัว แต่เมื่อพวกเขาตระหนักได้ ความสงบเรียบร้อยก็จะพังทลายในพริบตา และภาพตอนนั้นคงวุ่นวายกว่าตอนนี้สิบเท่า
เธอก้มหน้าแนบกำแพง พยายามทำตัวให้กลมกลืน แล้วรีบมุ่งหน้าไปยังธนาคารใกล้ ๆ ตามเส้นทางที่จำได้
ความโกลาหลมาถึงเร็วกว่าที่เธอคิด ผู้คนเริ่มตั้งสติได้ในเวลาไม่นาน เสียงกรีดร้องกับเสียงด่าทอดังระงมไม่ขาดสาย บางคนหยิบโทรศัพท์โทรหาครอบครัวอย่างบ้าคลั่ง บางคนบุกเข้าไปในร้านสะดวกซื้อเพื่อกวาดอาหาร คนที่หนักข้อกว่านั้นอาจมีนิสัยต่อต้านสังคมมาแต่กำเนิด ถึงกับขับรถพุ่งชนไปทั่วถนน เสียงกรีดร้องดังขึ้นเป็นระลอก ภาพตรงหน้าเต็มไปด้วยความโกลาหล
เยี่ยหวังซูพุ่งเข้าไปในห้องนิรภัยของตู้เอทีเอ็มได้อย่างราบรื่น ประตูล็อกดังคลิก ตัดขาดจากความวุ่นวายด้านนอกอย่างสิ้นเชิง
เธอกอดเป้แล้วค่อย ๆ นั่งลงบนพื้น หัวใจเต้นแรงจนแทบกระดอนออกมา พลางทบทวนเนื้อหาในประกาศอย่างละเอียด
ประกาศบอกว่าแม้เซิร์ฟเวอร์จะปิด แต่หมายเลขตัวละครของผู้เล่นยังคงอยู่ นั่นหมายความว่ามนุษย์ซึ่งเป็นผู้เล่นจะไม่ตายหรือ?
“ผู้เล่นเลเวล 18-60 จะถูกส่งไปยังเซิร์ฟเวอร์เกมอื่นแบบสุ่ม” หมายความว่ายังไง? ต้องเริ่มฝึกตัวละครใหม่หรือ?
เยี่ยหวังซูยังคิดไม่ทันจบ จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าทั่วทั้งฟ้าดินเหลือเพียงความมืดมิดอันไร้ขอบเขต เสียงด่าทอและกรีดร้องของผู้คนเงียบหายไปในพริบตา ราวกับเธอถูกโยนเข้าไปในสุญญากาศ มองไม่เห็นอะไร และไม่ได้ยินอะไรอีก
เธอไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน เป็นห้วงความว่างเปล่าหรืออวกาศ? หรือเป็นสิ่งที่ประกาศเรียกว่า “สภาวะโกลาหลเริ่มต้น” กันแน่?
ทันใดนั้น แผงหน้าจอเสมือนสีฟ้าเรืองแสงก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า บนจอมีข้อความบรรทัดหนึ่งเลื่อนผ่าน:
【กำลังสุ่มเซิร์ฟเวอร์……】
ข้อความหายไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมีชื่อปรากฏขึ้นต่อเนื่อง 【ถนนไร้สิ้นสุด】【เอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลก】【ถิ่นทุรกันดาร: ยุคดึกดำบรรพ์】【เอาชีวิตรอดในมหาสมุทร】 และอื่น ๆ
ทุกครั้งที่ชื่อใหม่ปรากฏขึ้น หัวใจของเยี่ยหวังซูก็เต้นกระแทกอย่างแรง ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกำลังบีบรัดมันจนแทบควบคุมไม่อยู่
การสุ่มหยุดลงอย่างไร้สัญญาณเตือน ชื่อสุดท้ายค้างอยู่บนหน้าจอ【เอาชีวิตรอดด้วยการเดินเท้า: บ้านใหม่】
เยี่ยหวังซูยังไม่มีเวลาคิดว่าเซิร์ฟเวอร์นี้เป็นแบบไหน ข้อความแจ้งเตือนมากมายก็ระเบิดขึ้นในหูของเธออย่างต่อเนื่อง
【ฉากและเส้นทางถูกสร้างขึ้นแล้ว……เสบียงถูกเติมลงในแผนที่แล้ว……】
【หมายเลขผู้เล่น 6-283742 กำลังถูกส่งไปยังเซิร์ฟเวอร์ [เซิร์ฟเวอร์ 6-ลมฟ้าแจ่มใส]……】
【หมายเลข 6-283742 ยินดีต้อนรับสู่เอาชีวิตรอดด้วยการเดินเท้า: บ้านใหม่】
【คุณกำลังจะออกเดินทางสู่เส้นทางที่ไม่รู้จัก ระหว่างทางมีทั้งอันตรายและโอกาส ผู้เล่นที่เดินทางจนครบเส้นทางเท่านั้นจึงจะไปถึงบ้านใหม่ได้ ระหว่างทางคุณสามารถใช้ทรัพยากรที่ได้รับมาสร้างบ้านของคุณ】
【แม้หมายเลขตัวละครของคุณจะยังคงอยู่ แต่อย่าประมาท! ความผิดพลาดเพียงครั้งเดียวอาจทำให้คุณเสียชีวิต และคุณไม่มีโอกาสลบตัวละครแล้วเริ่มใหม่!】
【ผู้เล่นทุกคนมีโอกาสปลุกความสามารถที่ไม่เหมือนใครขึ้นมา】
【จากนี้ไป โปรดออกสำรวจกฎเพิ่มเติมด้วยตัวเอง ขอให้โชคดี!】
ทันทีที่เสียงนั้นเงียบลง การ์ดสี่เหลี่ยมผืนผ้าก็ปรากฏขึ้นในสายตาของเยี่ยหวังซู บนการ์ดมีข้อความเรียงเป็นบรรทัด ๆ:
【แผนที่ปัจจุบัน】ทุ่งร้างเริ่มต้น
【เสบียงในแผนที่】ไม่ทราบ
【ระยะทางของแผนที่】ไม่ทราบ
【ภารกิจปัจจุบัน】ไปถึงค่ายพักแรมในทุ่งร้างเริ่มต้น เวลาจำกัด: 12 ชั่วโมง
【ข้อควรระวัง】① ทุ่งร้างเริ่มต้นเป็นแผนที่มือใหม่เพียงแห่งเดียว ภายในแผนที่ไม่มีอันตรายจากภายนอกอื่น ๆ จงจัดสรรน้ำหนักสัมภาระให้เหมาะสม จึงจะเดินทางจนจบได้อย่างราบรื่น ② เสบียงในแผนที่ทุ่งร้างเริ่มต้นมองเห็นได้ง่ายกว่า ③ ค่ายพักแรมเป็นจุดปลอดภัยเพียงแห่งเดียว
เมื่อเธออ่านตัวอักษรสุดท้ายจบ การ์ดก็สลายไปต่อหน้าราวกับเม็ดทราย แล้วถูกแทนที่ด้วยหน้าจอเสมือนที่ขอบมีสัญลักษณ์ทางเดินหินกรวด หน้าจอแบ่งออกเป็นหลายส่วนอย่างเป็นระเบียบ
ด้านบนซ้ายแสดงเวลา สภาพอากาศ และอุณหภูมิขณะนั้น: วันเอาชีวิตรอดที่ 1 เวลา 8:00:27 น.; อากาศแจ่มใส ลมอ่อนระดับ 2; 21 องศาเซลเซียส
นอกจากนี้ยังมีหมวด 【ข้อมูลผู้เล่น】【ช่องสนทนา】【เพื่อน】【กระเป๋า】【บ้าน】 และอื่น ๆ
ช่องสนทนาเป็นช่องของเซิร์ฟเวอร์ 6-ลมฟ้าแจ่มใส แสดงจำนวนผู้เล่นออนไลน์หนึ่งแสนคน ข้อความบนหน้าจอเลื่อนเร็วมาก
【หมายเลข 6-481738】: “จนถึงตอนนี้ฉันยังไม่เข้าใจสถานการณ์เลย ชีวิตของฉันเป็นเกมเกมหนึ่งอย่างนั้นหรือ? ฉันมาจากเกมโลกออนไลน์ แล้วมาอยู่ในเกมใหม่อีกเกม?”
【หมายเลข 6-298701】: “นี่เป็นรายการเรียลลิตี้มือใหม่ฟอร์มยักษ์อะไรกัน? โยนฉันมาที่นี่โดยไม่ขออนุญาต ละเมิดสิทธิเสรีภาพส่วนบุคคลของฉันอย่างร้ายแรง! ทีมงานฟังให้ดี รีบส่งฉันกลับบ้านอย่างปลอดภัยเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นฉันจะดำเนินคดีกับพวกคุณตามกฎหมาย!”
【ใจสลายแล้ว】: “พี่ชาย อย่ามาแกล้งกันสิ อีกสามวันลูกก็สอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ไม่มีเวลาเล่นเกมเอาชีวิตรอดไร้สาระกับพวกคุณหรอก! นี่ไม่ใช่แค่ฝันเพี้ยน ๆ ที่ฉันฝันตอนเครียดจัดจริง ๆ ใช่ไหม?”
【มาแล้วก็ต้องลุย】: “พี่ที่บอกว่าจะฟ้องเมื่อกี้ ตื่นได้แล้ว”
【วัวควายพลิกชีวิตร้องเพลง】: “ฮ่า ๆ ๆ ๆ ในที่สุดก็ไม่ต้องทำงานห่วย ๆ เงินเดือนแค่ 2,500 แถมยังต้องทำล่วงเวลาทุกวันแล้ว! ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ”
【เซียวอวิ๋นฮุ่ย】: “แม่คะ แม่คะ ถ้าเห็นข้อความแล้วติดต่อหนูด้วย! แม่คะ แม่คะ ถ้าเห็นข้อความแล้วติดต่อหนูด้วย! แม่คะ แม่คะ ถ้าเห็นข้อความแล้วติดต่อหนูด้วย!”
【หมายเลข 6-182930】: “ฉันกำลังถอนฟันคุดอยู่แท้ ๆ พอประกาศปิดเซิร์ฟเวอร์ดังขึ้น ไอ้หมอฟันไร้จรรยาบรรณนั่นก็ทิ้งฉันแล้วหนีไปเลย! ฉันเลือดท่วมปากมาแบบนี้ ใครรู้วิธีห้ามเลือดเร็ว ๆ บ้าง?”
เยี่ยหวังซูกะพริบตาช้า ๆ ฝืนละสายตาจากหน้าจอ ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือถนนดินเหลืองที่ทอดยาวจนมองไม่เห็นปลายทาง สองข้างทางเต็มไปด้วยดอกไม้ป่าและวัชพืชที่เติบโตอย่างบ้าคลั่ง พวกมันไหวเอนไปตามสายลม ราวกับกำลังโห่ร้องยินดีต้อนรับเธอ
เยี่ยหวังซูชะงักลมหายใจ รีบก้มลงมอง เมื่อเห็นกระเป๋าฉุกเฉินสีดำที่คุ้นตาอยู่ในอ้อมแขน หัวใจที่เต้นกระหน่ำจึงค่อย ๆ สงบลง
ยังดี ยังดีที่เอากระเป๋าฉุกเฉินมาด้วย
เธอเพิ่งเตรียมกระเป๋าฉุกเฉินใบนี้เมื่อเดือนก่อน ต้นเหตุมาจากเธอบังเอิญเห็นข้อมูลบนอินเทอร์เน็ตว่าเมืองที่ตัวเองอยู่ตั้งอยู่บนรอยเลื่อนแผ่นดินไหวตันหลูซึ่งมีชื่อเสียง ในอดีตรอยเลื่อนนี้เคยเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่หลายครั้ง และมีข่าวลือว่าช่วงนี้กำลังเข้าสู่ระยะที่แผ่นดินไหวเกิดบ่อย
ประกอบกับเมื่อไม่กี่วันก่อนมีแผ่นดินไหวเล็ก ๆ เกิดขึ้นจริง เยี่ยหวังซูจึงอดกังวลไม่ได้ เลยสั่งซื้อกระเป๋าฉุกเฉินทางอินเทอร์เน็ตใบหนึ่งไว้ในห้องเช่า อีกใบไว้ในตู้ข้างโต๊ะทำงาน เผื่อเกิดเหตุไม่คาดฝัน
ไม่คิดเลยว่าจะไม่ได้ใช้ตอนแผ่นดินไหว แต่กลับต้องใช้ในเกมชื่อ “เอาชีวิตรอดด้วยการเดินเท้า: บ้านใหม่”
ถึงจะเป็นเกม แต่เยี่ยหวังซูไม่โง่พอจะคิดว่าทุกอย่างเป็นเพียงเกมจริง ๆ อย่างที่ประกาศเมื่อครู่บอก เธอไม่มีโอกาสลบตัวละครแล้วเริ่มใหม่!
ในกระเป๋าฉุกเฉินมีอาหารและน้ำที่พอประทังชีวิตได้ 5 วัน รวมถึงยาสามัญฉุกเฉินกับเครื่องมือต่าง ๆ ต่อให้ตลอด 5 วันข้างหน้าเธอหาอะไรไม่ได้เลย ก็ไม่อดตาย
——แต่คิดอีกที เธอคงไม่โชคร้ายถึงขั้นหาเสบียงเอาชีวิตรอดไม่ได้เลยตลอด 5 วันหรอกมั้ง?
อีกอย่าง เสียงเมื่อครู่พูดถึงการปลุกความสามารถ นั่นมันเรื่องอะไรกัน? เธอจะปลุกความสามารถแบบไหนได้?
คิดแล้ว เยี่ยหวังซูก็เปิด 【ข้อมูลผู้เล่น】 อย่างไม่ค่อยคล่องนัก
【ชื่อ】เยี่ยหวังซู
【ชื่อเล่น】ไม่มี
【หมายเลขผู้เล่น】6-283742
【ความสามารถ】ยังไม่ปลุก
【อุปกรณ์】ไม่มี
【พลังชีวิต】100/100 (เมื่อบาดเจ็บ แบกของหนัก หรืออยู่ในสภาวะผิดปกติอื่น ๆ ค่าพลังชีวิตจะลดลง ระหว่างเดินทาง ค่าพลังชีวิตฟื้นฟูได้จากอาหารหรือไอเทมพิเศษบางชนิดเท่านั้น)
【น้ำหนักบรรทุกสูงสุด】30 กิโลกรัม (หากเกินน้ำหนักบรรทุกสูงสุด คุณจะเดินแทบไม่ได้)
【น้ำหนักบรรทุกปัจจุบัน】45 กิโลกรัม (เกินน้ำหนัก!!!)
【พละกำลัง】2 (ค่าพละกำลังส่งผลต่อพลังโจมตีกายภาพ)
【พลังโจมตี】10 (ค่านี้คือพลังโจมตีตามทฤษฎี ([พละกำลัง]×5) พลังโจมตีจริงขึ้นอยู่กับพลังป้องกันของเป้าหมาย)
【พลังป้องกัน】2 (ป้องกันความเสียหายได้ 10 หน่วย ([พลังป้องกัน]×5))
【ความคล่องแคล่ว】2 (ค่าความคล่องแคล่วส่งผลต่อความเร็วในการตอบสนองและความเร็วในการเคลื่อนที่)
ตัวเลขต่อเนื่องกันทำให้เยี่ยหวังซูเวียนหัว ผลลัพธ์ก็ไม่เกินความคาดหมาย เธอยังไม่ได้ปลุกความสามารถใด ๆ
เธอจ้องแถบ 【น้ำหนักบรรทุกปัจจุบัน】 สีแดงสด ใจเต็มไปด้วยความสงสัยและหวาดหวั่น
สัมภาระเพียงชิ้นเดียวของเธอคือกระเป๋าปฐมพยาบาลที่กอดไว้แน่น
45 กิโลกรัม เท่ากับ 90 จิน
ในกระเป๋าฉุกเฉินมีแค่อาหาร น้ำ ยา และเครื่องมือพื้นฐานไม่กี่ชิ้น มันจะหนักถึง 90 จินได้ยังไงกัน?!